II SA/Wa 1879/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 4 lipca 2019 r. nr XV/385/2019 w przedmiocie zmiany nazwy ulicy w Dzielnicy Wesoła m. st. Warszawy z Wincentego Pstrowskiego na Bohaterów z Kopalni "Wujek" postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 300 złotych (słownie: trzysta). Rada m.st. Warszawy uchwałą z dnia 4 lipca 2019 r. nr XV/385/2019 dotychczasowej ulicy Wincentego Pstrowskiego w Dzielnicy Wesoła nadała nazwę: Bohaterów z Kopalni "Wujek". M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Rady m.st. Warszawy. Skarżąca nadmieniła, że mieszkańcy ulicy kierowali zarówno do Prezydenta m. st. Warszawy, jak i Przewodniczącego Komisji Nazewnictwa liczne wnioski o zmianę nazwy ulicy na: "Plenerową". Podkreśliła, że Zespół Nazewnictwa Miejskiego pozytywnie zaopiniował proponowaną nazwę. Skarżąca nadmieniała także, że jej interes prawny w zaskarżaniu przedmiotowej uchwały wynika z faktu, iż jest ona mieszkańcem przedmiotowej ulicy. Zmiana nazwy ulicy narusza jej prawo do nieuciążliwego korzystania ze swoich danych osobowych, do których zalicza się nazwa ulicy w adresie zamieszkania. Nowa nazwa ulicy jest, jej zdaniem, za długa i nastręcza wielu problemów w życiu codziennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Z treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. wynika, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym, do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Wskazany przepis daje prawo złożenia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone aktem organu gminy, podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). W orzecznictwie podkreśla się, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotna jest przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 4 lipca 2019 r. nr XV/385/2019 w przedmiocie zmiany nazwy ulicy. Uchwała ta podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506). Z powyższego przepisu wynika wyłączna właściwości rady gminy do podejmowania uchwał m. in. w sprawach nazw ulic. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest jakichkolwiek przepisów szczególnych przyznających osobom fizycznym legitymację do wnoszenia skarg na uchwały podjęte w tym przedmiocie. Legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). WSA w Warszawie wskazuje również, że sama przynależność skarżących do wspólnoty samorządowej nie może być źródłem interesu prawnego w sprawie, której przedmiotem jest zmiana nazwy ulicy. Fakt, że skarżąca zamieszkuje przy ulicy, której dotyczy uchwała, nie jest źródłem uprawnienia do wniesienia skargi (por. postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 591/18). Natomiast kwestia upodobań co do nazw ulicy wyczerpuje znamiona interesu faktycznego, a nie prawnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1203/13). Wobec powyższego WSA w Warszawie podzielając zaprezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia, że mieszkańcy gminy nie mają interesu prawnego do zaskarżenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym uchwały o zmianie nazwy ulicy (por. wyrok NSA z 6 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 1968/02, wyrok NSA z 4 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 1477/01, wyrok NSA z 8 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 3229/00), uznał, że skargę należało odrzucić. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.