II SA/Wa 188/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz, Sędzia WSA – Bronisław Szydło, Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie 1. uchylenia decyzji organu II instancji w sprawie odmowy przyznania przez organ I instancji prawa do świadczenia przedemerytalnego, przyznania statusu bezrobotnego oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, 2. uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, 3. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] czerwca 2007 r. ← uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej przyznania A. B. od dnia [...] czerwca 2007 r. prawa do świadczenia przedemerytalnego w kwocie zaliczkowej 646 zł tj. w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych do czasu ustalenia przez organ rentowy wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego; ← zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części uchylonej; ← przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. J. kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Starosta Powiatu K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], odmówił A. B. przyznania świadczenia przedemerytalnego, przyznał status bezrobotnego od dnia [...] lipca 2004 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych stwierdzając w uzasadnieniu, że skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...] lipca 2004 r. W wyniku odwołania skarżącego z dnia [...] sierpnia 2004 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r. Po złożeniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 878/04, oddalił skargę, a po wniesieniu kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 224/06, oddalił skargę kasacyjną. W dniu [...] czerwca 2007 r. skarżący złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wniosek o wznowienie postępowania o przyznanie zasiłku przedemerytalnego z 2004 r. i uzasadnił to faktem, że sprostowano jego świadectwo pracy. Ponadto do wniosku załączył: – świadectwo pracy z dnia z dnia [...] czerwca 2007 r. wydane przez "N." sp. z o. o. w K.; – protokół rozprawy z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie Sądu Rejonowego w K., sygn. akt [...]; – zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wydane przez "C." S. A. w J. z dnia [...] czerwca 2006 r.; – zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wydane przez "N." sp. z o. o. z dnia [...] czerwca 2006 r.; – zaświadczenie o okresach nieskładkowych po dniu [...] listopada 1991 r. wydane przez "N." sp. z o. o. Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 147, 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...]. Po odwołaniu się skarżącego, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 48/08, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu podał m.in., że: "W sprawie jest bezspornym, iż A. B., rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] lipca 2004 r., przedłożył dokumenty potwierdzające ukończenie 55 roku życia oraz legitymowanie się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym ponad 35 lat. Z przedstawionego świadectwa pracy wydanego przez spółkę "N." w K. wynikało, że skarżący był zatrudniony od [...] lutego 2004 r. do [...] lipca 2004 r., zatem poniżej 6 miesięcy. Tym samym Starosta Powiatu K. uznał, że rejestrując się w dniu [...] lipca 2004 r., nie spełniał przesłanki określonej w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Poza sporem jest też, iż w dniu [...] maja 2007 r. w sprawie Sądu Rejonowego w K., sygn. akt [...] z powództwa A. B. przeciwko "N." sp. z o. o. w K. i "C." S. A. w J. o sprostowanie świadectwa pracy strony zawarły ugodę, w której ustaliły, że z dniem [...] lutego 2004 r. powód stał się pracownikiem pozwanego "N." na zasadzie art. 231 k.p., wobec przejęcia przez tego pozwanego od pozwanego "C." w J. części zakładu pracy. Pozwany "N." zobowiązał się sprostować A. B. świadectwo pracy z dnia [...] lipca 2004 r. w ten sposób, że obejmuje ono okres zatrudnienia powoda u tego pozwanego oraz u pozwanego "C.". W sprostowanym świadectwie pracy miały zostać uwzględnione dane ze świadectwa pracy wystawionego powodowi przez pozwanego "C." w J. Wydane po zawarciu ugody świadectwo pracy z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdza, iż A. B. był zatrudniony w "C." S. A. w okresie od dnia [...] stycznia 2003 r. do dnia [...] lutego 2005 r. (art. 231 k.p.), w "N." sp. z o. o. w okresie od [...] lutego 2004 r. do [...] lipca 2004 r. Po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] września 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu K. z dnia [...] sierpnia 2004 r., organ uznał, że wynikająca z zawartej ugody okoliczność, iż skarżący z dniem [...] lutego 2004 r. stał się pracownikiem spółki "N." na zasadzie art. 231 k.p., wobec przejęcia przez tego pracodawcę od spółki "C." części zakładu pracy, jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy świadczenia przedemerytalnego zakończonej decyzją z dnia [...] września 2004 r. Przyjmuje jednak, że okoliczność ta nie istniała w dacie wydania decyzji rozstrzygającej m.in. o prawie do świadczenia przedemerytalnego, zatem – w ocenie organu, stan faktyczny uległ zmianie w dniu [...] maja 2007 r., tj. w dniu zawarcia ugody. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Ustalenia ugody, iż A. B. stał się pracownikiem spółki "N." na zasadzie art. 231 k.p. wskazuje, iż okoliczność ta istniała już w dacie wydania decyzji ostatecznej, a jedynie została stwierdzona w ugodzie sądowej, kończącej spór o sprostowanie świadectwa pracy. Zawarta w toku procesu pod powagą sądu ugoda określała w sposób wiążący dla organu stan faktyczny w zakresie zatrudnienia skarżącego, który miał miejsce w 2004 r. Z mocy prawnej ugody sądowej, zrównanej z wyrokiem wynika, iż praworządnie działający organ nie może nie uwzględniać stanu faktycznego, który określa ugoda sądowa. W tej konkretnej sprawie ugoda ukształtowała w sposób wiążący dla stron, jak i osób trzecich (organu) stan w sferze zatrudnienia skarżącego w 2004 r. Przyjęcie przez organ, iż stan faktyczny uległ zmianie w dniu [...] maja 2007 r., tj. w dniu zawarcia ugody stanowiło nierespektowanie mocy prawnej ugody sądowej. Moc prawna ugody nie dopuszcza w ogóle operowania innym stanem faktycznym niż w niej określony. Nadto sama w sobie ugoda nie jest dowodem, ale szczególnym dokumentem prawnym, stąd też błędem organu jest traktowanie jej na równi z dowodami. Wbrew zatem stanowisku organu okoliczności mające charakter nowych, wynikające z ugody sądowej, istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej." W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. 69, poz. 415 ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., 1. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 09. 2004 r. znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Powiatu K. z dnia [...] 08. 2004 r. znak: [...] w sprawie odmowy przyznania P. A. B. prawa do świadczenia przedemerytalnego, przyznania statusu bezrobotnego od dnia [...] 07. 2004 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 2. uchylił decyzję Starosty Powiatu K. z dnia [...] 08. 2004 r. znak: [...] w części dotyczącej odmowy przyznania P. A. B. prawa do świadczenie przedemerytalnego 3. przyznał P. A. B. od dnia [...] 06. 2007 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego w kwocie zaliczkowej 646 zł, tj. w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych do czasu ustalenia przez organ rentowy wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w myśl art. 29 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, osoby, które od dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem zgodnie z art. 37k ust. 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy, świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. W rozpoznawanej sprawie skarżący A. B. (ur. [...] lipca 1949 r.), ukończył 55 lat życia do dnia rozwiązania stosunku pracy ([...] lipca 2004 r.) z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury (35 lat), zaś rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] lipca 2004 r., na podstawie wskazanej już wyżej ugody sądowej i świadectw pracy, spełniał warunek zatrudnienia przez okres nie krótszy, aniżeli 6 miesięcy. Stąd też spełnił on przesłanki z cytowanego powyżej przepisu. Stosownie zaś do treści art. 37l ust. 1 ustawy, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniała warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, natomiast w myśl art. 37l ust. 2, świadczenie przedemerytalne przysługuje od następnego dnia po zarejestrowaniu się osoby uprawnionej w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 3 – 6 ustawy i ust. 2 pkt 2 – 4. Tymczasem skarżący złożył wskazane już wyżej dokumenty (ugoda sądowa, świadectwa pracy) w dniu [...] czerwca 2007 r. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania i z tego powodu, mimo że warunki uprawniające do świadczenia przedemerytalnego spełniał już w dniu rejestracji, to świadczenie należy mu się od dnia następnego od dnia przedłożenia dokumentów. W dalszej części uzasadnienia podano zasadność wysokości przyznanego świadczenia przedemerytalnego w wysokości 120% zasiłku emerytalnego, powołując się na przepis art. 37k ust. 2, 3, art. 37 ust. 7k i ust. 6 ust. ustawy i stwierdzając, że w dacie orzekania brak jest w obiegu prawnym decyzji organu rentowego ustalającego wysokość emerytury, jak również uzasadniono właściwość organu do wydania decyzji w tym zakresie. Na końcu zaś stwierdził, że również wobec braku udokumentowania – w myśl art. 26 ust. 6 ustawy – okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, nie należał mu się zasiłek dla bezrobotnych. W odwołaniu z dnia [...] października 2008 r. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że organ nie respektuje wyroku sądu poprzez nieprzyznanie mu świadczenia przedemerytalnego od "początku jego uzyskania", a to przecież organ nie przekazał mu wówczas wyczerpującej informacji stosownie do treści art. 7, 9 i 10§ 1 k.p.a. Ponadto to organ właśnie był w posiadaniu w roku 2004 wszelkich dokumentów niezbędnych do wydania właściwej decyzji. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.pa., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2008 r. a w uzasadnieniu powołał się na argumentację zawartą już w decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nietraktowanie w ten sam sposób wszystkich osób uprawnionych do świadczenia przedemerytalnego, art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, art. 77 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i niedokonanie oceny stanu prawnego oraz faktycznego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, art. 29 ust. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych poprzez odmowę przyznania prawa do świadczenia oraz art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez odmowę przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] lipca 2004 r. spełnił on przesłanki z art. 29 ust. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a ugoda sądowa była potwierdzeniem rzeczywistej sytuacji w tym dniu i jej moc prawna nie dopuszcza w ogóle operowania innym stanem faktycznym, niż w niej określonym. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ pierwszej i drugiej instancji musiał – w związku ze stanowiskiem sądu: "zawarta w toku procesu pod powagą sądu ugoda określała w sposób wiążący dla organu stan faktyczny w zakresie zatrudnienia skarżącego, który miał miejsce w 2004 r." – wziąć pod uwagę stan faktyczny stwierdzony ugodą, iż w momencie rejestracji jako osoba bezrobotna A. B. spełniał warunek minimalnego okresu zatrudnienia u pracodawcy. Jednakże na przeszkodzie przyznania świadczenia od tego okresu stoi treść art. 37l ust. 2 in fine. Z kolei pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2009 r. uzupełnił skargę poprzez zarzucenie zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji, bądź o ewentualne zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, czy art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zakresie, w jakim uzależnia przysługiwanie prawa do zasiłku przedemerytalnego od złożenia razem z wnioskiem dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, jest zgodny z art. 31 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu stwierdził m.in., że literalna wykładnia słów "dokumentów niezbędnych" z art. 37l ust. 2 powyższej ustawy oznacza niezastąpione, konieczne, koniecznie potrzebne, co w konwencji sprowadza się do konstatacji, iż ustawodawca nie wymaga złożenia dokumentów przydatnych czy ułatwiających ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Innymi słowy mówić, muszą to być dokumenty, bez których niemożliwe jest ustalenie uprawnień wnioskodawcy. Ponadto treść art. 231 Kodeksu pracy ma charakter bezwzględny, zatem ugoda sądowa miała jedynie charakter deklaratoryjny i nie tworzyła nowego stanu prawnego. Stąd też organ mógł dokonać samodzielnych ustaleń w powyższym zakresie, dysponując dokumentacją dostarczoną przez skarżącego już w dniu rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Natomiast z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 48/08 wynika jednoznacznie, że: "Ustalenia ugody, iż A. B. stał się pracownikiem spółki "N." na zasadzie art. 231 k.p. wskazuje, iż okoliczność ta istniała już w dacie wydania decyzji ostatecznej, a jedynie została stwierdzona w ugodzie sądowej, kończącej spór o sprostowanie świadectwa pracy. Zawarta w toku procesu pod powagą sądu ugoda określała w sposób wiążący dla organu stan faktyczny w zakresie zatrudnienia skarżącego, który miał miejsce w 2004 r. (...) W tej konkretnej sprawie ugoda ukształtowała w sposób wiążący dla stron, jak i osób trzecich (organu) stan w sferze zatrudnienia skarżącego w 2004 r." Innymi słowy zatem oznacza to, że organ był związany powyższymi ustaleniami Sądu, dotyczącymi m.in. faktu, iż ugoda ukształtowała jedynie i to w sposób wiążący dla organu stan w sferze zatrudnienia skarżącego w roku 2004, tzn. – w ślad za Sądem – okoliczności te istniały już w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. Skoro zaś tak, to skarżący spełniał warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] lipca 2004 r., o czym stanowi przepis art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 514). To znaczy – w myśl art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy – posiadał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku oraz do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończył co 55 lat oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat. Zatem niedopuszczalne jest powoływanie się przez organ na treść przepisu art. 37l ust. 2 in fine, warunkujący przyznanie świadczenia od dnia następnego po złożeniu dokumentów niezbędnych do ustalenia tego uprawnienia, bowiem – jak stwierdzono wyżej – uprawnienia owe skarżący posiadał już w dniu rejestracji i w tej sytuacji w sprawie ma zastosowanie pierwsze zdanie powyższego przepisu, a mianowicie świadczenie przedemerytalne przysługuje od dnia następnego po dniu zarejestrowania się osoby uprawnionej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 152 i 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w sprawie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na mocy art. 250 cytowanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.