II SA/Wa 1891/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spraw.) Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), wobec wniesienia przez [...] M.R. s. K. odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji "wyłącznie w części dotyczącej zachowania 50% ostatnio należnego uposażenia", stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.), zwolnił [...] M.R. - zawieszonego w czynnościach służbowych do dnia [...] sierpnia 2010 r. - ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż raportem z dnia [...] kwietnia 2010 r. policjant zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o zwolnienie ze służby z dniem [...] kwietnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie przychylił się do prośby policjanta. Organ I instancji podniósł, iż zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji przełożony właściwy w sprawach osobowych zobowiązany jest zwolnić policjanta ze służby w terminie do trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu [...] lipca 2010 r. W dniu [...] lipca 2010 r., a zatem z zachowaniem przewidzianego przepisami prawa terminu, pełnomocnik [...] M.R. - adwokat P.Z., za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. "wyłącznie w części dotyczącej zachowania 50% ostatnio należnego uposażenia". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez zachowanie 50% ostatnio należnego uposażenia w trybie art. 124 ust. 1 powołanej ustawy. Wskazując na uchybienia formalno - prawne pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Organ I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 Kpa i przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. ukształtował sytuację M.R. jako funkcjonariusza Policji tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego na określonej podstawie prawnej i w określonej dacie. Wszelkie inne elementy zaskarżonej decyzji stanowiły wyłącznie elementy formalne części opisowej i zostały ustalone poprzez inne prawomocne decyzje. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi więc decyzji administracyjnej, mocą której przyznano stronie uposażenie. W rozkazie o zwolnieniu ze służby przełożony właściwy w sprawach osobowych zobligowany był jedynie do podania wysokości składników uposażenia już przyznanych stronie inną decyzją, czym wypełnił dyspozycję § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 152, poz. 1261). Takie elementy decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, jak grupa zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, przyznane dodatki do uposażenia (służbowy, funkcyjny, specjalny, instruktorski, kontrolerski, lotniczy, stołeczny), wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy, imię ojca zwalnianego funkcjonariusza, data wydania rozkazu personalnego, czy też numer identyfikacyjny, mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą istoty rozstrzygnięcia, która jak wskazano kształtuje sytuację prawną policjanta jedynie w zakresie zakończenia stosunku służbowego. Nie mają one bowiem samodzielnego bytu prawnego i nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 Kpa (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., I OSK 916/08). Zatem część rozkazu dotycząca składników uposażenia, w tym wysokości należnego uposażenia, ma wyłącznie charakter informacyjny i w tym zakresie nie jest w ogóle decyzją administracyjną, lecz elementem o charakterze ewidencyjno-porządkowym, nieodnoszącym się w żaden sposób do uprawnień i obowiązków policjanta, o których rozstrzyga sama decyzja. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał na utrwalony pogląd doktryny, zgodnie z którym niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne w sytuacji, gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, a stanowi, np. czynność materialno-techniczną. Uwzględniając fakt, iż strona wniosła odwołanie od informacji organu I instancji zawartej w zaskarżonym rozkazie personalnym, a sporządzonej dla celów ewidencyjnych, organ II instancji uznał, iż jest obowiązany stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, art. 124 § 2 w zw. z art. 77 § 4 Kpa. W uzasadnieniu skargi podał, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem. Organ administracji publicznej II instancji z jednej strony wskazał, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r. ukształtował sytuacją M.R. jako funkcjonariusza Policji tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego na określonej podstawie prawnej i w określonej dacie. Z drugiej strony natomiast ww. organ uznał, że "wszelkie inne elementy zaskarżonej decyzji stanowiły wyłącznie elementy formalne części opisowej i zostały ustalone przez inne prawomocne decyzje". W ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko organu, że część rozkazu dotycząca składników uposażenia ma jedynie charakter informacyjny, gdyż właśnie to na jej podstawie organ emerytalno-rentowy kształtuje uprawnienia funkcjonariusza Policji w przedmiocie wysokości świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który określa, kiedy policjanta zwalnia się ze służby. Rozstrzygnięcie wydane w oparciu o powołany przepis, kształtuje sytuację prawną skarżącego jako funkcjonariusza Policji tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego. Wszelkie inne kwestie stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą wskazanej wyżej istoty rozstrzygnięcia. Nie mają one samodzielnego bytu prawnego i nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej rozumieniu art. 104 § 2 Kpa. W piśmiennictwie przyjmuje się, że decyzja częściowa może być wydana tylko wtedy, gdy sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do samodzielnego rozstrzygnięcia. Taki przypadek w rozpoznawanej sprawie nie zachodził, gdyż jak wspomniano wyżej sporna decyzja w sposób władczy rozstrzygała tylko i wyłącznie sprawę zwolnienia skarżącego ze służby na określonej podstawie prawnej (wynikającej z powołanej przyczyny zwolnienia) i w określonej dacie. Skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia była sprawa zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, to nawet gdyby przyjąć, że zaistniały uchybienia w zakresie określenia stanowiska służbowego skarżącego, czy niektórych składników wynagrodzenia, to pozostaje to bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, czyli nie podważa w jakimkolwiek stopniu tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 152, poz. 1261), właściwy przełożony w sprawach osobowych lub osoba przez niego upoważniona wydaje świadectwo służby bezpośrednio policjantowi lub osobie przez niego upoważnionej. Świadectwo służby zawiera informacje niezbędne dla ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące, m.in. zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego lub pełnionych funkcji. W świadectwie służby zamieszcza się również informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz uzyskanych kwalifikacjach. Powyższe oznacza, że kwestionowane informacje, zawarte w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, mają charakter informacyjny, którego treść nie może zawierać elementów kształtujących sytuację prawną funkcjonariusza, a więc organ prawidłowo zastosował art. 134 Kpa, stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.