II SA/Wa 1896/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M. K. o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego, tytułem pomocy prawnej wykonywanej na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznani świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 442, 80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy). Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczen Społecznych z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata. Jak wynika z pisma z dnia 16 maja 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej ustanowiła adw. M. K. Adwokat A. G., działając a substytucji adw. M. K. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wnosząc jednocześnie skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1896/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2011 r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1320/11 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. skarżąca reprezentowana przez adw. A. G. (z substytucji pełnomocnika z urzędu adw. M. K.) zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem NSA z dnia 30 listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. , sygn. akt I OSK 449/12 w pkt. 1 sentencji uwzględnił skargę o wznowienie postępowania i uchylił postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1320/11 oraz w pkt. 2 sentencji oddalił skargę kasacyjną. Adwokat A. G., działająca z substytucji adwokat M. K. w piśmie z dnia 9 lipca 2012 r. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej. Wniosek uzasadniła nakładem pracy włożonym w niniejszą sprawę, czasem poświęconym na wyjaśnieniu sprawy, przeglądaniem akt, kontaktem ze skarżącą. Ponadto pełnomocnik oświadczyła, iż nie otrzymała wynagrodzenia z tytułu udzielonej skarżącej pomocy prawnej w zakresie sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną oraz w zakresie sporządzenia skargi o wznowienie postępowania. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 2 cytowanego przepisu). Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl zaś § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł. Zgodnie z § 19 pkt 1 cytowanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. W niniejszej sprawie uznano, że należy uwzględnić wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % minimalnej stawki, biorąc pod uwagę nakład pracy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności pod uwagę wzięto, iż w niniejszej sprawie adwokat skutecznie wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną, a następnie po odrzuceniu skargi kasacyjnej przez NSA, wniósł skargę o wznowienie postępowania, co doprowadziło do uchylenia postanowienia NSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a następnie spowodowało merytoryczną ocenę wyroku sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Dlatego też na podstawie powołanych wyżej przepisów uznano, że pełnomocnikowi z urzędu należy w niniejszej prawie przyznać wynagrodzenie w wysokości 360 zł, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.