II SA/Wa 1898/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi – Radca Prawny W. S. – pełnomocnik A. O., w dniu 13 lipca 2011 r. wniósł skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podał, iż postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1543/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. O. na opisaną wyżej decyzję uznając, iż wobec nieprawidłowo dokonanego doręczenia zastępczego, decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i tym samym skarga jako przedwczesna – podlegała odrzuceniu. Wskazał, że ponownie doręczając zaskarżoną decyzję organ przeoczył, iż skarżąca w dniu 17 marca 2010 r. ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika upoważniając go do reprezentowania nie tylko przed sądem administracyjnym ale również przed organem administracji w przedmiotowej sprawie i zaskarżoną decyzję doręczył bezpośrednio skarżącej z pominięciem pełnomocnika. O tym, że decyzja nie zostanie doręczona pełnomocnikowi i upłynął termin do wniesienia skargi skarżąca dowiedziała się podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Ministerstwa Edukacji Narodowej w dniu 12 lipca 2011 r. Zdaniem wnioskodawcy naruszenie przez organ art. 40 § 2 kpa w pełni uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu, który składa z ostrożności, ponieważ wraz ze skargą złożono do organu wniosek o doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 86 § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] została doręczona A. O. w dniu [...] lutego 2011 r. i od tej daty rozpoczął bieg 30-dniowy termin do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy organ nie miał w niniejszej sprawie obowiązku doręczania zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej. Pełnomocnictwo udzielone przez A. O. w dniu 17 marca 2010 r. upoważniające r. pr. W. S. do reprezentowania skarżącej wpłynęło do Ministra Edukacji Narodowej w dniu 19 lipca 2011 r. wraz z wezwaniem do doręczenia pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji i dopiero od tego dnia wywarło ono skutek w prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym. Powyższe nastąpiło zatem już po wydaniu przez ten organ zaskarżonej decyzji oraz jej wysłaniu do strony. Podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność złożenia wspomnianego pełnomocnictwa wraz ze skargą z dnia 30 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] nie mogła wywołać skutku w postaci umocowania r. pr. W. S. do działania w imieniu A. O. w prowadzonym przez ten organ postępowaniu administracyjnym w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Pełnomocnictwo to jakkolwiek obejmowało swym zakresem również umocowanie do działania przed Ministrem Edukacji Narodowej zostało jednak przedłożone w związku z czynnością wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Szerokie określenie zakresu pełnomocnictwa obejmującego możliwe postępowania nie zmienia oceny, iż jest ono skuteczne wyłącznie dla sprawy, do której akt zostało złożone – w niniejszym przypadku dla sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą z dnia 30 marca 2010 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Minister Edukacji Narodowej nie był przed dniem 19 lipca 2011 r. uprawniony do kierowania jakichkolwiek pism procesowych do radcy prawnego W. S. Mając na uwadze datę doręczenia zaskarżonej decyzji stronie (25 lutego 2011 r. ) oraz datę wniesienia skargi na tę decyzję (13 lipca 2011 r.), nie ulega wątpliwości, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu dotyczy 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi, a zatem wobec treści wniosku moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do dnia uzyskania przez skarżącą informacji o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, czyli do dnia 12 lipca 2011 r. Składając skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 13 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego) A. O. zachowała termin przewidziany w art. 87 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do merytorycznej części oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż wskazane w nim okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy bowiem, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 ppsa, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności strona nie miała możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Należy podkreślić, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swoim zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.). Powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi, strona winna liczyć się z tym, iż wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt. II OZ 254/10). Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z należytą starannością i winien on mieć świadomość wagi prawidłowego dokonywania określonych czynności procesowych. Jak wynika z akt sprawy oraz treści złożonego wniosku do uchybienia terminu doszło na skutek błędnego przekonania r. pr. A. S. co do konieczności doręczenia mu jako pełnomocnikowi A. O. zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy, jak ustalono powyżej, nie wykazał on w sposób prawidłowy umocowania do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wspomnianą decyzją. Należy mieć na uwadze, iż w sytuacji, gdy radca prawny powołuje się na określone okoliczności uzasadniające uchybienie terminu, to musi liczyć się z tym, że będą one oceniane w kategoriach dochowania należytej staranności, jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika. Przeszkody powodujące uchybienie terminu muszą mieć jednak charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego, a takie w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, gdyż są rezultatem braku dopełnienia podstawowej czynności procesowej jaką jest skuteczne złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez stronę. Zaistniałe w tym zakresie zaniechanie ze strony profesjonalnego pełnomocnika uniemożliwia przyjęcie, że uchybił on terminowi bez swojej winy. Z tych względów, art. 86 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.