II SA/Wa 1904/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A.G. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia [...] listopada 2002 r. skarżący T. S. wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, a następnie pismem z dnia [...] listopada 2002 r. został poinformowany przez Powiatowy Urząd Pracy w K. o warunkach ubiegania się o przyznanie powyższego świadczenia. W dniu 31 grudnia 2002 r. skarżący T. S. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. celem rejestracji jako osoba bezrobotna i Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] uznał skarżącego z dniem [...] grudnia 2002 r. za osobę bezrobotną oraz przyznał prawo do zasiłku od dnia [...] stycznia 2003 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Niezależnie od powyższego Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Po wniesieniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Wr 566/05, oddalił ją. Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 13 lutego 2012 r. skarżący T. S. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego, który został przesłany do Wojewody [...], zaś ten ostatni poinformował wymienionego o przesłankach stanowiących postawę wznowienia postępowania i wezwał skarżącego do sprecyzowania przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia oraz wskazania, w jakim terminie dowiedział się o okoliczności wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia z dnia 30 marca 2012 r. podał, że jako były pracownik [...] w warunkach szczególnych i uciążliwych został poszkodowany i oszukany przez [...] spółkę Skarbu Państwa w W., przez Naczelnika Działu ds. Pracowniczych i Organizacyjnych oraz przez Powiatowy Urząd Pracy w K. W wyniku rozpatrzenia wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] odmawiającą przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Powyższe postanowienie zawierało błędne pouczenie, zgodnie z którym mogło być zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Działając zgodnie z powyższym pouczeniem skarżący T. S. zaskarżył postanowienie Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Biorąc pod uwagę fakt, iż na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania służy stronie w administracyjnym toku postępowania zażalenie, to skarga wniesiona na powyższe postanowienie do Sądu bez uprzedniego wyczerpania tego środka zaskarżenia podlega odrzuceniu na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn zm.) i w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 399/12, odrzucił skargę. Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Wojewoda [...] przesłał akta sprawy skarżącego do ministra właściwego do spraw pracy i pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] T. S. został pouczony, iż w celu uchylenia się od negatywnych skutków błędnego pouczenia powinien wnieść do Ministra Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji skarżący w dniu [...] lipca 2013 r. złożył do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 k.p.a., przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] W uzasadnieniu – powołując opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w świetle art. 58 k.p.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 3) dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Natomiast zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, iż postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], zawierało błędne pouczenie. Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji, co do przysługującego od niej środka prawnego nie może szkodzić stronie i w tej sytuacji należało postanowić, jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący T. S. nie zgodził się z powyższym postanowieniem i podał, że wnioski o zasiłki przedemerytalne były rozpatrywane z naruszeniem prawa, podobnie jak i aktualnie. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedposzczalne, sąd ten skargę odrzuca. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy, przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być wyłącznie: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 59 k.p.a., który w § 1 stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Z kolei według § 2 tegoż przepisu, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Ponadto istotą zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie jest odmowa przywrócenia terminu, ale przywrócenie terminu, a więc rozstrzygnięcie "pozytywne". Postanowienie tego rodzaju nie kończy postępowania w sprawie, a jedynie otwiera stronie drogę do dalszych jego etapów. Natomiast za postanowienia kończące postępowanie należy uznać wyłącznie postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. Tylko tego rodzaju postanowienia zamykają postępowanie i wyłącznie od takich postanowień, jako kończących postępowanie, służy skarga do sądu administracyjnego (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, komentarz do art. 59, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013). Skoro więc zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty oraz nie służy na niego zażalenie, to nie może być uznane za wypełniające wymogi określone w art. 3 § 2 pkt 2 powyższej ustawy. Wobec powyższego brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju rozstrzygnięcie i w tym stanie rzeczy wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.