II SA/Wa 1906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w [...] –cofnął P. A. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...], P. A. uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 kk, tj. z katalogu przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, za co został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat próby oraz na karę grzywny w wymiarze 75 stawek dziennych po 20 złotych każda, stąd utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Wyrok stał się prawomocny z dniem [...] marca 2008 r. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał stan faktyczny sprawy i przywołując treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazał, że katalog okoliczności, a zatem i rodzajów przestępstw, które mogą dać podstawę do powzięcia obawy, o której mowa w tym przepisie, nie został przez ustawodawcę zamknięty (poprzez użycie wyrazu "w szczególności"), tym samym przyznana została organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń kompetencja uwzględniania w kontekście tego przepisu prawa także innych okoliczności, w tym czynów skierowanych przeciwko innym dobrom prawnie chronionym, za które posiadacz pozwolenia (lub osoba o nie ubiegająca się), został prawomocnie skazany lub postawiono mu zarzut ich popełnienia. Organ podkreślił, że strona została prawomocnie skazana za przestępstwo kredytowe (art. 297 § 1 kk) bliskie ze względu na ustawowe znamiona przestępstwa oszustwa stypizowanemu w art. 286 § 1 kk (godzi w mienie), a rodzaj i ranga dla stosunków społecznych i okoliczności czynu, za które został skazany nakazują zaliczyć P. A. do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podał, że jak wynika z akt sprawy, w okresie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] lipca 2006 r. w [...] i w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z K. Z. i nieustaloną osobą w celu uzyskania dla K. Z. pożyczki konsolidacyjnej w wysokości [...] zł ze Spółdzielni Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej w [...], przedłożył nierzetelny dokument mający istotne znaczenie dla uzyskania tej pożyczki. Organ dodał też, że prawomocne orzeczenie Sądu wiąże organ w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek popełnienia przestępstwa. Komendant Główny Policji stwierdził, że P. A. dla przysporzenia korzyści majątkowych innej osobie wszedł w przestępcze porozumienie z innymi osobami i podjął umyślne, oszukańcze zabiegi wobec instytucji finansowych. Organ nie zanegował, że w kontaktach z rodziną, z sąsiadami czy kolegami z koła myśliwskiego strona zachowuje się poprawnie. Nie równoważy to jednak, zdaniem organu, oceny P. A. jako posiadacza pozwolenia na broń w kontekście bezpiecznego posiadania i używania broni. Organ podał, że dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest bowiem obojętne, czy osoba posiadająca tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń, szanuje ustanowione w interesie społecznym zasady ładu prawnego. Zdaniem organu strona, popełniając przestępstwo, za które została prawomocnie skazana wykazała się takimi cechami charakteru, które dają podstawę do obawy, iż dla osiągnięcia konkretnej korzyści własnej może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym organ uznał, że interes strony w zachowaniu pozwolenia na broń ma charakter drugoplanowy i nie może zostać uwzględniony. Ponadto organ podkreślił, że warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między popełnieniem przestępstwa i użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym materiale dowodowym. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący wnosił o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji jako naruszającej art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez nieprawidłową interpretację tych przepisów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że istnieją przesłanki pozwalające na cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Naruszone zostały też przepisy procesowe, między innymi art. 7, 77 § 1, 80 Kpa poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, tj. oceny wyroku sądu karnego w aspekcie przesłanek określonych art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Udzielając odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2009 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 460/09 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], stwierdzając, że sam fakt popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 kk, bez względu na inne zebrane w sprawie dowody, nie jest wystarczający dla oceny skarżącego, jako stwarzającego uzasadnioną obawę użycia broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skazanie za takie przestępstwo nie stanowi, w ocenie Sądu, samoistnej przesłanki dla negatywnej oceny posiadacza broni jako stwarzającego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wyrok skazujący za popełnienie przez posiadacza broni innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa lub informacja o toczącym się postępowaniu karnym za popełnienie takiego przestępstwa stanowić może uzasadnienie do wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń i winien, jako dowód w sprawie, poddany zostać ocenie na tle innych zebranych dowodów obrazujących postawę i cechy charakteru posiadacza broni. W ocenie Sądu, organ nie dokonał kompleksowej oceny skarżącego pod względem dalszego bezpiecznego posiadania broni, ponieważ nie przeprowadził wywodu co do wpływu popełnionego przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu na sferę zgodnego z prawem dysponowania bronią, a ponadto w istocie nie uwzględnił wystawionych skarżącemu opinii zarówno Wójta Gminy [...], na terenie której skarżący pracował w charakterze kierownika do spraw łowieckich Ośrodka Hodowli Zwierzyny Łownej w [...], jak i Okręgowej Rady Łowieckiej w [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2010 r. o sygnaturze akt II OSK 1533/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA, nie podzielając stanowiska Sądu I instancji wskazał, że Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., przedstawił swoje stanowisko w zakresie istnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaś rzeczą Sądu I instancji była ocena tego stanowiska pod względem jego zgodności z prawem. Wskazał też, że z uzasadnienia decyzji wynika, że organ miał na uwadze pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych, które jednak nie dawały organowi podstaw do innego rozstrzygnięcia niż cofnięcie pozwolenia na broń. Uznał bowiem, że organ odwoławczy nie negował, iż w kontaktach z rodziną, sąsiadami, kolegami z koła myśliwskiego strona zachowuje się poprawnie, jednak nie równoważy to jej oceny jako posiadacza pozwolenia na broń w kontekście bezpiecznego posiadania i używania broni. Zdaniem organu, dowody te nie eliminują faktu, że dla przysporzenia korzyści finansowych innej osobie strona weszła w przestępcze porozumienie z innymi osobami i podjęła umyślne oszukańcze zabiegi wobec instytucji finansowej. Strona została skazana za przestępstwo z art. 297 § 1 kk (oszustwo kapitałowe) i wykazała się, zdaniem organu, takimi cechami charakteru, które dają podstawę do obawy, iż dla osiągnięcia konkretnej korzyści własnej może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Ponadto wskazać należy, że w świetle postanowień art. 190 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którą cofnięto P.i A. pozwolenie na broń palną myśliwską. Wskazać należy, że stan faktyczny sprawy został ustalony, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, z wystarczającą dokładnością, co zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym wyrok WSA w Warszawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 460/09. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że skarżący popełnił przestępstwo ujęte w rozdziale XXXVI kk, jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. Oznacza to, że przestępstwo to nie mieści się w wyliczeniu przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu), których popełnienie nie wymaga – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych – dowodzenia, że ich popełnienie potwierdza uzasadnioną obawę, że ich sprawcy mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się więc do odpowiedzi na pytanie, czy popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 297 § 1 kk, którego przedmiotem ochrony jest postępowanie prowadzące do uzyskania kredytu, stanowiło wystarczającą przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 cyt. ustawy. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 powyższej ustawy. Za bezzasadny zatem należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie pełnomocnika skarżącego, uchybienie powyższym przepisom polegało na nieuzasadnionym rozszerzeniu katalogu przestępstw na przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, jako uzasadniającym istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, bez konieczności dowodzenia okoliczności uzasadniających obawę użycia broni i uznaniu uzasadnionych obaw użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego jako wynikających z zobiektywizowanych kryteriów oceny mających za podstawę domniemanie istnienia obaw. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać trzeba, iż zmiana ustawy dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działają przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie, a nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę prawnego znaczenia. Ponadto wskazać należy, że analiza treści powyższej normy była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 4/09. W uchwale tej stwierdzono, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów organ ustalił okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba również, że wskazane w skardze argumenty, iż Komendant Główny Policji nie odwołał się ani do osobowości skarżącego, ani do jego zachowania w życiu społecznym, ani w społeczności myśliwych, nie są zasadne. Wbrew odmiennym wywodom warunki osobiste sprawcy były przedmiotem oceny organu, który w uzasadnieniu decyzji wskazał, że fakt posiadania pozytywnej opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz pozytywna opinia koła łowieckiego, nie pozwalały mu na jednoczesną eliminację faktu, jakim było popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego, przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny, a same okoliczności związane z popełnieniem tego czynu też były przedmiotem analizy. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma bowiem fakt popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Ponadto podkreślić należy znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu oraz jego zbliżony charakter do przestępstw przeciwko mieniu. W pełni uzasadnione jest więc rozumowanie organu, że fakt popełnienia przestępstwa, o jakim mowa w art. 297 § 1 kk, przełamuje domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc daje podstawę do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 oraz z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07, niepubl.). Podkreślić należy, że każdy przypadek cofnięcia pozwolenia na broń wymaga indywidualnej oceny. Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Ponadto podkreślić należy, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również oszustwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu, również w przypadku tego rodzaju przestępstwa cofnięcie pozwolenia na broń powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, czy osoba, której zamierza się cofnąć pozwolenie na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy orzekające odwołały się w istocie do zobiektywizowanych kryteriów oceny. Uznały one, że rodzaj i waga popełnionego przestępstwa ma istotne znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Innymi słowy uznały, że popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń myśliwską wskazanych wyżej przestępstw niweczy rękojmię wymaganą od posiadacza tego pozwolenia, a to prowadzi do utraty statusu osoby godnej zaufania – i to nawet wtedy, gdy przestępstwo jest jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Tak więc nie sposób nie zgodzić się z poglądem organu, że P. A. nie daje gwarancji, iż dla osiągnięcia własnych korzyści nie zlekceważy zasad bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie czynu, za który został skazany świadczy niewątpliwie o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązującego prawa, co nie jest obojętne dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie tego przestępstwa świadczy o takich cechach charakteru skarżącego, które mogą wzbudzać uzasadnioną obawę możliwości stworzenia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji zasadnie więc przyjęły, że do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 297 § 1 kk. Trafnie też organy Policji uznały, iż z literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnione przestępstwo uzasadnia domniemanie, że osoba skazana za takie przestępstwo może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym przypadku wystarczy, że organ orzekający w sprawie poweźmie uzasadnioną obawę, że takie użycie broni może mieć miejsce. Niewątpliwie bowiem jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu. W literaturze prawa karnego zwracano bowiem uwagę, iż przepis art. 297 kk, mający na celu przede wszystkim ochronę prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego, stanowiącego jeden z fundamentów ustroju gospodarczego państwa w warunkach gospodarki wolnorynkowej, służy kryminalizacji zachowania na przedpolu naruszenia dobra prawnego chronionego przez art. 286 kk. Reasumując, Sąd uznał, że organy Policji w wystarczający sposób uzasadniły prawdopodobieństwo niewłaściwego użycia broni przez stronę, a tym samym zaskarżona decyzja jest co do zasady prawidłowa, tzn. zgodna z prawem. Sąd uznał również, że w toku postępowania nie uległy naruszeniu przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.