II OSK 1533/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. NSA Teresa Kobylecka (spr.) Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 460/09 w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od P. A. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 maja 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 460/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2008r. w przedmiocie cofnięcia P. A. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] listopada 2008r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą, cofnął P. A. pozwolenie na broń palną myśliwską. Uzasadniając decyzję organ podał, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia [...] lutego 2008r. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., tj. z katalogu przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, za co został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat próby oraz karę grzywny w wymiarze 75 stawek dziennych po 20 złotych każda, stąd utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2009r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, stwierdzając jego zasadność co do istnienia przesłanki, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Komendant Główny zgodził się ze stanowiskiem, iż skarżący należy do osób, które należy ocenić jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, o czym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ wskazał, iż od osób starających się o pozwolenie na broń wymaga się bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, a oznacza to, że każde naruszenie norm prawnych przez takie osoby musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zatem oskarżenie skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., co do którego zapadł wyrok skazujący takiej ocenie również podlega. Zdaniem organu, cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską uzasadniają okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, jego ciężar gatunkowy, a zgromadzone w sprawie dowody świadczące o stronie korzystnie, jak choćby pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, nie eliminują twierdzenia, że skarżący dla przysporzenia korzyści finansowych innej osobie dopuścił się działania przestępczego, naruszając tym samym zasady ładu prawnego i w związku z tym został zaliczony do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący wnosił o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji jako naruszającej art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przez nieprawidłową interpretację tych przepisów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że istnieją przesłanki pozwalające na cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Naruszone zostały też przepisy procesowe, między innymi art. 7, 77 § 1, 80 kpa. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, tj. oceny wyroku sądu karnego w aspekcie przesłanek określonych art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Udzielając odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarga P. A., w przedstawionym stanie faktycznym zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009r. narusza prawo. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ, wydając decyzję na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest związany dyspozycją tego przepisu, jednak obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń wynikać będzie z dokonanej przez organ uprzedniej oceny posiadacza broni pod kątem bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dalszego dysponowania bronią. Oceny tej organ będzie dokonywał na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym także ewentualnych wyroków skazujących lub informacji właściwych organów o toczących się przeciwko posiadaczowi broni postępowaniach karnych. W rozpatrywanej sprawie, w związku z powzięciem informacji o zapadłym wobec osoby skarżącego wyroku karnym za popełnienie przestępstwa sklasyfikowanego w dziale XXXVI kodeksu karnego, tj. za czyn określony w art. 297 § 1, organ Policji zaliczył skarżącego do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a więc do takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na tej podstawie faktycznej cofnął skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd nie podzielił tego stanowiska organu. Nie ulega wątpliwości, że prawo do posiadania broni nie jest prawem osobistym zagwarantowanym Konstytucją RP i wymaga, stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy pozwolenia właściwego organu policji, który decydując w tej kwestii, winien wziąć pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes osoby ubiegającej się o broń, lecz również interes publiczny wyrażający się w braku zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego ze strony danej osoby. Przepis ustawy o broni i amunicji, określa w art. 15 ust. 1 jakim osobom pozwolenie na broń wydane być nie może. Konsekwentnie, stwierdzenie istnienia po stronie osoby już posiadającej pozwolenie na broń którejkolwiek ze wskazanych w pkt od 2 do 6 art. 15 ust. 1 okoliczności, prowadzi do tego, że posiadane pozwolenie musi zostać cofnięte stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie zatem z obowiązującym prawem pozwolenia na broń nie może mieć (nie może jej zostać wydane lub musi zostać cofnięte pozwolenie już posiadane) m.in. osoba, wobec której, jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Cytowany przepis uzależnia posiadanie pozwolenia na broń od braku "uzasadnionej obawy", że przyszły bądź aktualny posiadacz broni użyje jej niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. O istnieniu "uzasadnionej obawy" decyduje organ właściwy do wydania pozwolenia na broń lub cofnięcia posiadanego już pozwolenia. Jak na to wskazuje wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przez osobę posiadającą broń przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw) już rodzi po stronie organu decydującego w sprawach pozwolenia na broń uzasadnioną obawę, o której przepis stanowi. Sąd powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2008 r. (sygn. akt II OSK 994/07) i z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07). W ocenie Sądu popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń jednego z wymienionych w komentowanym przepisie przestępstw uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, bez potrzeby dodatkowego uzasadnienia negatywnego wpływu takiego przestępstwa na sferę bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dysponowania bronią. Zdaniem Sądu inaczej jednak ma się rzecz w przypadku skazania posiadacza broni za inne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstwo lub gdy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Termin "uzasadniona obawa", którym posłużył się ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest pojęciem niedookreślonym, rodzącym obowiązek organu możliwie precyzyjnego uzasadnienia powstania takiej obawy skutkującej, jak w konkretnej sprawie, odebraniem prawa przyznanego. W żadnym razie nie jest uprawnione stanowisko, że popełnione przez posiadacza broni przestępstwo należące do katalogu przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, winno automatycznie skutkować odebraniem posiadanego pozwolenia na broń. Należy przypomnieć, że jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 2008r. ustawodawca nie wprowadził generalnego zakazu posiadania broni przez wszystkie osoby, które albo zostały skazane za popełnienie przestępstwa lub wobec których toczą się postępowania o popełnienie przestępstwa (sygn. akt II OSK 84/07). Prawidłowe twierdzenie organu, że "każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego" nie może być źródłem wywodów, a następnie rozstrzygnięć, które nie znajdują oparcia w konkretnych przepisach ustawy o broni i amunicji. Nie jest uprawnione stwierdzenie, iż każdy skazany traci wiarygodność i stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, bo gdyby tak przyjąć, to w przypadku popełnienia przez posiadacza broni jakiegokolwiek przestępstwa, pozbawionym uzasadnienia byłoby prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy dana osoba jako posiadacz broni stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, czy nie. Sąd podkreślił, że skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, tak więc przyjęcie przez organ, iż sam ten fakt bez względu na inne zebrane w sprawie dowody jest wystarczający dla oceny skarżącego jako stwarzającego uzasadnioną obawę użycia broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest nieuprawnione. Skazanie za takie przestępstwo nie stanowi w ocenie Sądu samoistnej przesłanki dla negatywnej oceny posiadacza broni jako stwarzającego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wyrok skazujący za popełnienie przez posiadacza broni innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa lub informacja o toczącym się postępowaniu karnym za popełnienie takiego przestępstwa stanowić mogą uzasadnienie do wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń i winny, jako dowód w sprawie, poddane zostać ocenie na tle innych zebranych dowodów obrazujących postawę i cechy charakteru posiadacza broni. Sąd podkreślił, że w orzeczeniach sądów administracyjnych wielokrotnie zwracano uwagę na to, iż przy rozpatrywaniu spraw o cofnięcie pozwolenia na broń należy oceniać charakter popełnionych czynów przestępczych, ale również okoliczności dotychczasowego wykonywania uprawnień wynikających z pozwolenia na broń oraz opinie o posiadaczu broni wydane przez właściwe organy w zakresie ich właściwości. W ocenie Sądu organ nie dokonał kompleksowej oceny skarżącego pod względem dalszego bezpiecznego posiadania broni, ponieważ nie przeprowadził wywodu co do wpływu popełnionego przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu na sferę zgodnego z prawem dysponowania bronią, a ponadto w istocie nie uwzględnił wystawionych skarżącemu opinii zarówno Wójta Gminy Pacyna, na terenie której skarżący pracował w charakterze kierownika do spraw łowieckich Ośrodka Hodowli Zwierzyny Łownej w L., jak i Okręgowej Rady Łowieckiej w Bydgoszczy. Skwitowanie przez organ wymienionych wyżej dowodów, iż nie mogły one zmienić jego stanowiska, prowadzić może tylko do wniosku, że miał z góry powziętą decyzję o konieczności cofnięcia pozwolenia na broń, a inne dowody były zbędne. Takie stanowisko organu nie jest do zaakceptowania. Organ prowadzący postępowanie, opierając ostatecznie swoje przekonanie co do zagrożenia użycia broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego na fakcie skazania (lub prowadzenia postępowania karnego) za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwo, obowiązany jest uzasadnić obawę zagrożenia przez wykazanie wpływu popełnionego przestępstwa na sferę posiadania i dysponowania bronią przez osobę skazaną. Nie może dokonać tego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, poprzez własną ocenę przestępstwa i przekonanie, iż ciężar gatunkowy tego czynu zabronionego, mającego znaczny wpływ na sferę stosunków społecznych, uzasadnia odebranie pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy opiera się na uzasadnionej obawie organu, że posiadana broń może zostać użyta niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, lecz to przekonanie organu musi wynikać z dokonanej na podstawie zebranych dowodów kompleksowej oceny cech zachowania i osobowości posiadacza broni jako niosących ryzyko dalszego bezpiecznego posiadania broni, nie może zaś być wypadkową rozumowania, iż skoro posiadacz broni popełnił przestępstwo, to nie ma prawa nią dalej dysponować. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O niewykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przypadku strony nie wystąpiły przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, podczas gdy rodzaj okoliczności, a także zamiar oraz sposób popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k., mającego na celu świadome wprowadzenie instytucji finansowej w błąd, który następnie stanowił podstawę niekorzystnego rozporządzenia mienia na rzecz sprawcy, jednoznacznie świadczą o tym, iż w odniesieniu do strony istniała przesłanka cofnięcia mu pozwolenia na broń; 2. naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji dokonały własnej oceny przestępstwa, bez uzasadnienia istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz uwzględnienia pozytywnych opinii o stronie, podczas gdy z ustawy o broni i amunicji wprost wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, okoliczności i rodzaj popełnionego czynu uzasadniają istnienie tej obawy, co organ w toku postępowania wykazał, a dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Nie eliminują one faktu, że dla przysporzenia korzyści finansowych innej osobie strona weszła w przestępcze porozumienie z innymi osobami i podjęła umyślne oszukańcze zabiegi wobec instytucji finansowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że istotą przestępstwa, za które został skazany P. A., tj. art. 297 § 1 k.k. jest karalna dezinformacja instytucji finansowej w celu uzyskania od niej środków finansowych. W sposób pośredni działanie P. A. wpłynęło na mienie instytucji finansowej, gdyż następuje tu niekorzystne rozporządzenie środkami finansowymi, czyli mieniem przez tę instytucję w postaci udzielenia pożyczki osobie nieuprawnionej. Organ podkreślił, że przestępstwo oszustwa kapitałowego jest przestępstwem kierunkowym, polegającym na podjęciu przez sprawcę umyślnych oszukańczych zabiegów w drodze podstępu w celu wprowadzenia w błąd podmiotu dysponującego in concreto, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. P. A. umyślnie i z góry powziętym zamiarem przedłożył instytucji kredytowej zaświadczenie stwierdzające nieprawdę, że pożyczkobiorca zatrudniony jest w Gospodarstwie Rolnym w Luszynie. Jednocześnie ustalona została karalność P. A. za oszustwa stypizowane (art. 297 § 1 kk), bliskie ze względu na ustawowe znamiona przestępstwa oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. (godzi w mienie), a rodzaj, ranga dla stosunków społecznych i okoliczności czynu, za który został skazany nakazują zaliczyć P. A. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji pozostałe okoliczności wynikające z zebranego materiału dowodowego, tj. dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Nie eliminują one faktu, że dla przysporzenia korzyści finansowych innej osobie strona weszła w przestępcze porozumienie z innymi osobami i podjęła umyślne oszukańcze zabiegi wobec instytucji finansowej. Organ podkreślił, że nie neguje, iż co do zasady strona zachowuje się poprawnie, nie równoważy to jednak jego oceny jako posiadacza pozwolenia na broń w kontekście bezpiecznego posiadania i używania broni. Dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest obojętne, czy osoba posiadająca tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń szanuje ustanowione w interesie społecznym zasady ładu prawnego. Strona została skazana za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kapitałowe), wykazała się więc takimi cechami charakteru, które dają podstawę do obawy, iż dla osiągnięcia konkretnej korzyści własnej może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie skarżącego Sąd I instancji niesłusznie przyjął, że organ Policji oparł swoje przekonanie co do zagrożenia użycia broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego wyłącznie na fakcie skazania. Skazanie P. A. dotyczyło przestępstwa popełnionego umyślnie i w sposób zorganizowany, z góry powziętym zamiarem naruszenia określonych norm prawnych. Nawet jednorazowe zachowanie, świadczące o lekceważeniu określonej normy burzy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, całokształt dotychczasowego postępowania, gdyż okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie bez znaczenia, zdaniem skarżącego pozostaje fakt, że przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej należy do kategorii przestępstw, o których mowa w art. 115 § 3 kk, czyli przestępstw podobnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. A. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, zwana dalej p.p.s.a., co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną obowiązek odniesienia się do zarzutów wskazanych w przytoczonych podstawach kasacyjnych. W tym znaczeniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., która w niniejszej sprawie nie występuje. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można dokonać kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego przez zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Podniesiony w skardze niniejszej zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dotyczy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji o cofnięciu pozwolenia na broń, mimo że organ wykazał istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i odniósł się do dowodów świadczących o stronie korzystnie, jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych. Zgodzić się należy z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji naruszył wskazany przepis postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając decyzję Głównego Komendanta Policji i organu I instancji podniósł, że organ nie dokonał kompleksowej oceny skarżącego pod względem dalszego bezpiecznego posiadania broni, ponieważ nie przeprowadził wywodu co do wpływu popełnionego przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu na sferę zgodnego z prawem dysponowania bronią, a ponadto w istocie nie uwzględnił wystawionych skarżącemu opinii zarówno Wójta Gminy Pacyna, na terenie której skarżący pracował w charakterze kierownika do spraw łowieckich Ośrodka Hodowli Zwierzyny Łownej w Luszynie, jak i Okręgowej Rady Łowieckiej w Bydgoszczy. Zdaniem Sądu I instancji "skwitowanie" przez organ wymienionych wyżej dowodów, iż nie mogły one zmienić jego stanowiska prowadzić może tylko do wniosku, że miał z góry powziętą decyzję o konieczności cofnięcia pozwolenia na broń, a inne dowody były zbędne. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska, uznając, że uszło uwadze Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu, którego nie można określić "skwitowaniem" dowodów. Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] stycznia 2009r., przedstawił swoje stanowisko w zakresie istnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaś rzeczą Sądu I instancji była ocena tego stanowiska pod względem jego zgodności z prawem. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ miał na uwadze pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych, które jednak nie dawały organowi podstaw do innego rozstrzygnięcia niż cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy nie negował, że w kontaktach z rodziną, sąsiadami, kolegami z koła myśliwskiego strona zachowuje się poprawnie, jednak nie równoważy to jej oceny jako posiadacza pozwolenia na broń w kontekście bezpiecznego posiadania i używania broni. Zdaniem organu dowody te nie eliminują faktu, że dla przysporzenia korzyści finansowych innej osobie strona weszła w przestępcze porozumienie z innymi osobami i podjęła umyślne oszukańcze zabiegi wobec instytucji finansowej. Strona została skazana za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kapitałowe) i wykazała się, zdaniem organu takimi cechami charakteru, które dają podstawę do obawy, iż dla osiągnięcia konkretnej korzyści własnej może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd I instancji, że organ nie odniósł się do niektórych dowodów, tj. do złożonych do akt opinii oraz, że nie uwzględnił ich przy wydaniu orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń. Sąd powinien był zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu ocenić pod względem jego zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. , a uchylając decyzje nie wskazał przepisu postępowania, który został naruszony w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez organ odwoławczy i organ I instancji (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Wobec stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwiającego dokonanie kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego przez zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a.