II SA/Wa 1911/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi A. H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2021 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KWP"), działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji"), zwolnił [...] A. H. - [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...], z dniem [...] stycznia 2021 r., ze służby w Policji. Przedmiotowy rozkaz został w oparciu o art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm., dalej jako "Kpa"), opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności. Od przedmiotowej decyzji A. H., w ustawowym terminie, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł odwołanie, w którym wskazał na naruszenie między innymi przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, dodatkowo podważając konieczność nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W szczególności podkreślił, że przed wydaniem rozkazu merytorycznego o zwolnieniu go ze służby został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, prawa do działania przez pełnomocnika, prawa do zapoznania się z aktami i złożenia wniosków dowodowych, żądań i twierdzeń. Wniósł o przeprowadzenie szeregu dowodów, w tym z osobowych źródeł oraz dokumentów, a także wnioskował o przesłuchanie w charakterze strony, celem uzupełnienia materiału dowodowego. Komendant Główny Policji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP") rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z [...] stycznia 2021 r. nr [...] o zwolnieniu A. H. (dalej także jako "funkcjonariusz", "policjant", "strona" lub "skarżący") ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2021 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z [...] stycznia 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do KWP o rozważenie możliwości zwolnienia A. H. - wówczas [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] ze służby w Policji. W załączeniu przekazał kopie materiałów dotyczących wydarzeń z nocy z [...] na [...] stycznia 2021 r., z których wynika, że wskazany funkcjonariusz podczas pełnienia służby został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem 0,87 mg/l. Na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy KGP ustalił, że policjant pełnił służbę dyżurną w Komisariacie Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] od godziny 18.00 dnia [...] stycznia 2021 r. do godziny 6.00 dnia [...]stycznia 2021 r. Około godziny 23.25 do jednostki zgłosił się S. N., który chciał ustalić dane funkcjonariuszy podejmujących w stosunku do niego interwencję w dniu [...] grudnia 2020 r. Podczas rozmowy z A. H. S. N. uznał, że funkcjonariusz znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, w związku z czym dokonał telefonicznego zgłoszenia tego faktu na numer alarmowy 112. Po godzinie na miejsce przybył funkcjonariusz pełniący dyżur z ramienia kierownictwa jednostki wraz z policjantami Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Policjanci służby dyżurnej zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, obaj z wynikiem pozytywnym. Badanie przeprowadzone urządzeniem [...] o godzinie 00.56 wykazało u strony 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Funkcjonariusz nie żądał badania analizatorem wydechu dokonującym pomiaru metodą spektometrii w podczerwieni ani przeprowadzenia badania krwi oraz odmówił podpisania protokołu. Następnie policjant został poddany badaniu na zawartość alkoholu urządzeniem stacjonarnym [...] w obecności [...] Komendanta Komisariatu Policji [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] z dwiema nieważnymi próbami "czas poniżej 3 sekund" w związku ze zbyt małą objętością powietrza wdmuchiwaną do urządzenia (na wydruku z urządzenia stacjonarnego widnieje błędna data, tj. [...] grudnia 2020 r. oraz godzina 14.43). Przeprowadzone badania zostały zarejestrowane kamerami nasobnymi policjantów Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], zaś urządzenia posiadały ważne świadectwa legalizacji ([...] do dnia [...] stycznia 2021 r., zaś [...] do dnia [...] czerwca 2021 r.). W związku z faktem, że badanie trzeźwości urządzeniem [...] było miarodajne, odstąpiono od wykonywania kolejnych prób badania trzeźwości policjanta na innych urządzeniach pomiarowych w innej jednostce Policji. W toku sprawdzenia dokumentacji ustalono, że funkcjonariusz nie pobrał do służby broni służbowej, zaś w wyniku sprawdzenia pomieszczeń służbowych nie ujawniono dowodów potwierdzających spożywanie alkoholu w miejscu pełnienia służby. W ocenie KGP, ocena całokształtu okoliczności zdarzenia zaistniałego z udziałem policjanta w nocy z [...] na [...] stycznia 2021 r. powoduje, że z całą pewnością utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Wskazane wyżej okoliczności stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że funkcjonariusz nie powinien pełnić służby w Policji. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas, w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest jej czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość, kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Żaden policjant nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji (art. 62 ust. 1 ustawy o Policji), ani w trakcie służby ani poza nią. Dotyczy to m.in. obowiązku powstrzymywania się przez policjanta od aktywności nieetycznych lub nieakceptowanych społecznie. Zobowiązany jest on natomiast do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji. Organ odwoławczy powołując się na przepisy załącznika do zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3) wskazał, że funkcjonariusz Policji zobowiązany jest do poprawnego i przykładnego zachowania. Stawienie się do służby i jej pełnienie w okolicznościach, w których policjant nie mógł jej pełnić (bo istniały podstawy do stwierdzenia, że był pod wpływem alkoholu) narażało na niebezpieczeństwo nie tylko jego osobę, pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego, ale co należy podkreślić, ukazało tę organizację w bardzo niekorzystnym świetle. Policjant pełnił służbę na stanowisku [...], jego głównym zadaniem podczas pełnienia służby była obsługa osób zgłaszających się do jednostki. Był niejako wizytówką całego Komisariatu Policji [...] w [...], winien zatem wykazywać się nie tylko wysoką kulturą osobistą, ale również empatią i przede wszystkim profesjonalizmem, jakiego należy oczekiwać od funkcjonariusza pełniącego obowiązki służbowe na takim stanowisku i z czternastoletnim stażem służby w Policji. Stąd też pełnienie przez policjanta służby w stanie nietrzeźwości (niezależnie od tego, czy alkohol był spożywany w trakcie pełnienia służby, czy przed jej rozpoczęciem) stanowi przykład skrajnej nieodpowiedzialności i umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która jest jaskrawym przykładem nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której wymieniony pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego. W kwestii prawidłowości wykonania pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony zawartego w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji. Akta niniejszego postępowania administracyjnego zawierają bowiem świadectwa wzorcowania obu analizatorów wydechu, którymi dokonano pomiaru. Z powyższych dokumentów wynika, że wzorcowania analizatora [...] nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] grudnia 2020 r., zaś zalecany termin następnego wzorcowania to: [...] czerwca 2021 r., natomiast wzorcowania analizatora [...] nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] lipca 2020 r., natomiast zalecany termin kolejnego wzorcowania to [...] stycznia 2021 r. Biorąc zaś pod uwagę, że badania policjanta dokonano w dniu [...] stycznia 2021 r., brak jest podstaw do twierdzenia, iż urządzenia w tym dniu były wadliwe. Kwestia zaś godziny widniejącej na wydrukach z urządzenia Alkometr została odnotowana podczas badania i potwierdzona zarówno w uwagach do protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z [...] stycznia 2021 r. jak i notatce urzędowej funkcjonariusza przeprowadzającego badanie. Powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu na prawidłowość dokonanego pomiaru. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony, jakoby organ nie wziął pod uwagę wyników badania dokonanego urządzeniem stacjonarnym ([...]), tj. wyników 0,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie potwierdza, jakoby podczas kolejnych prób pomiaru ilości alkoholu w wydychanym przez stronę powietrzu uzyskano taki wynik. KGP podkreślił, że dwukrotnie uzyskano rezultat "próba nieważna/ czas poniżej 3s". Znajdujące się w materiałach niniejszej sprawy nagranie potwierdza, że funkcjonariusz Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] udzielił stronie instrukcji co do prawidłowości wtłoczenia powietrza do urządzenia, zaś mimo zwrócenia uwagi, policjant ponownie przerwał wdmuchiwanie powietrza przed czasem niezbędnym do uzyskania prawidłowego wyniku. Podkreślić zaś należy, że strona odmówiła złożenia podpisu pod protokołami badania stanu trzeźwości i nie żądała przeprowadzenia badania krwi. W ocenie KGP obecne próby podważenia prawidłowości dokonanych pomiarów przez pełnomocnika strony są jedynie przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linią obrony, wszelkie zaś tezy przywołane w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Funkcjonariusz zdawał sobie bowiem sprawę z konsekwencji służbowych pełnienia służby w stanie nietrzeźwości, w przypadku zatem, gdyby urządzenie błędnie wskazało obecność alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu w sytuacji, gdy wymieniony alkoholu nie spożywał, winien dążyć do wyjaśnienia tych okoliczności poprzez poddanie się badaniu na innym analizatorze lub badaniu krwi. Tymczasem policjant, świadomy prawidłowości dokonanego pomiaru, celowo podejmował działania służące powstaniu wątpliwości, tj. dwukrotnie w sposób nieprawidłowy (zbyt krótki) wtłoczył powietrze do urządzenia stacjonarnego, co zapewne w jego przekonaniu miało mu pomóc w uniknięciu odpowiedzialności. Organ odwoławczy dodał, że analizatorem [...] zostało przebadanych trzech innych funkcjonariuszy i w każdym przypadku udało się uzyskać ważny wynik. Za niezasadne KGP uznał zarzuty pełnomocnika policjanta dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 10 Kpa poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu zakreślonego stronie na zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wniesienie ewentualnych żądań. Naruszenie bowiem art. 10 § 1 Kpa poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. A zatem naruszenie tego przepisu może odnieść skutek wówczas, gdy wykazane zostanie, że uchybienie to uniemożliwiło stronie postępowania administracyjnego dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że KWP zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w dniu [...] stycznia 2021 r., wyznaczając trzydniowy termin na zapoznanie się z materiałami sprawy i zgłoszenie żądań. Powyższy termin upływał w dniu [...] stycznia 2021 r., w którym pełnomocnik strony nadał w placówce pocztowej wystąpienie z [...] stycznia 2021 r. zawierające wnioski dowodowe. Organ I instancji wydał zaś rozkaz personalny nr [...] w dniu [...] stycznia 2021 r., zatem przed upływem terminu wyznaczonego stronie. KGP zauważył, że niewątpliwie również pełnomocnik strony w piśmie z [...] stycznia 2021 r. żądał przeprowadzenia dowodów potwierdzających ilość i wyniki poszczególnych badań trzeźwości, rezultatu przeszukania pomieszczeń służbowych oraz kwestii interwencji podjętej w dniu [...]grudnia 2020 r. w stosunku do S. N. Podkreślić jednak należy, że część dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował znajduje się w aktach sprawy, zaś inne okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości wynikają z innych dowodów albo nie mają związku z prowadzonym postępowaniem. W ocenie organu odwoławczego brak jest uzasadnionych przesłanek do przesłuchania w charakterze świadka wszystkich funkcjonariuszy dokonujących lub obecnych przy badaniu stanu trzeźwości policjanta w sytuacji, gdy akta sprawy zawierają korespondujące ze sobą i zarazem przeczące twierdzeniom pełnomocnika strony protokoły i notatki urzędowe kilku funkcjonariuszy, czy też przesłuchania w charakterze świadków policjantów dokonujących sprawdzenia pomieszczeń służbowych w sytuacji, gdy w stosownym protokole nie potwierdzono ujawnienia jakichkolwiek dowodów spożywania przez stronę alkoholu w trakcie pełnienia służby. Okoliczności zaś interwencji podjętej w dniu [...] grudnia 2020 r. w stosunku do S. N. nie mają związku z niniejszym postępowaniem, potwierdzanie natomiast lub wykluczenie, czy wymieniony wiedział, że w nocy z [...] na [...]stycznia 2021 r. policjant będzie pełnił służbę nie ma wpływu na wynik postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, że sformułowane przez pełnomocnika skarżącego zarzuty są całkowicie niezasadne. Pełnomocnik strony nie wskazał bowiem jakie inne niż ustalone w toku niniejszego postępowania okoliczności miałyby zostać udowodnione poprzez przeprowadzenie wnioskowanych przez niego dowodów, zaś organ I instancji zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. KGP zaznaczył przy tym, że sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Działania organu nie mogą jednak stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty postępowania. Organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o konieczności rozwiązania z policjantem stosunku służbowego, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, albo wykonanie innych czynności (w tym na wniosek strony), w sposób oczywisty powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Zbieranie przez organ materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym nie może mieć charakteru dowolnego. Organ musi dokonać selekcji informacji i wybrać wyłącznie te, które są niezbędne dla tego konkretnego postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym, że kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu tego postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. To z kolei stałoby w opozycji do zasady szybkości i prostoty wyrażonej w art. 12 § 1 Kpa. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło co prawda do uchybienia w postaci wydania decyzji merytorycznej przed upływem terminu zakreślonego stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym i zgłoszenia żądań, jednak, z uwagi na fakt, iż pełnomocnik strony w wystąpieniu z [...] stycznia 2021 r. wniósł o przeprowadzenie dowodów na okoliczności dostatecznie udowodnione innymi dowodami lub niemającymi związku z kwestią zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji uznać należy, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. KGP zaznaczył przy tym, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego lub dyscyplinarnego, w tym wynikające z treści art. 135g ustawy o Policji, nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy o Policji). O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy winy są rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji. Postępowanie karne i postępowanie dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zależne jest natomiast od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Odnosząc się do kwestii doręczenia stronie rozkazu personalnego organu I instancji organ odwoławczy podkreślił, że zarówno w dniu wydania tegoż rozstrzygnięcia jak również w dniu jego doręczenia organ I instancji nie dysponował pełnomocnictwem, na mocy którego radca prawny A. K. byłaby umocowana do działania w imieniu strony w niniejszym postępowaniu, zatem prawidłowym było skierowanie decyzji merytorycznej do policjanta. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że KWP w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Reguły te polegały na tym, że: oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten został poddany ocenie i ocena ta odniesiona została do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Podjęta przez organ decyzja nie nosi znamion dowolności, bo została oparta na prawdziwych ustaleniach. Wnioski płynące z uzasadnienia są przejrzyste i należycie uargumentowane, a nadto podparte stosownymi dowodami. Jest to zarazem istota przyznanego organowi administracyjnemu uprawnienia do dokonania swobodnej oceny dowodów. Przedmiotową sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy, przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Organ odwoławczy zauważył, że rozkaz personalny KWP poprzedzony był wystąpieniem do strony o wskazane zakładowej organizacji związkowej ją reprezentującej (zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji). Negatywna opinia nie ma zaś mocy wiążącej dla organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 3134/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 18/17). KGP stwierdził także, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. KWP mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się bowiem pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy, w pełni zasadnym było zwolnienie policjanta ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego. Wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia KGP i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa poprzez wydanie przez KGP zaskarżonego rozkazu personalnego utrzymującego w mocy rozkaz personalny KWP w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, w sytuacji przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem jego fundamentalnych zasad, wynikających z art. 6, art. 10 § 1, art. 7, art. 40 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 57 § 1, 4 i 5 pkt 2, art. 80, art. 110 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 Kpa 2. art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 57 § 1, 4 i 5 pkt 2 Kpa poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że faktycznie nie doszło do uniemożliwienia skarżącemu zrealizowania prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym polegającego na zapoznaniu się z aktami postępowania, składaniu wniosków dowodowych, żądań, przed wydaniem rozkazu personalnego przez organ I instancji jeszcze przed upływem, wyznaczonego przez ten sam organ terminu, tj. do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 Kpa, albowiem pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodów na okoliczności, które już zostały udowodnione innym dowodami lub nie mającymi związku z kwestią zwolnienia ze służby, w sytuacji kiedy skarżący faktycznie został pozbawiony jakiegokolwiek prawa do obrony swoich interesów w tym postępowaniu, albowiem ani on ani jego pełnomocnik nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w którym rzekomo były przeprowadzone wnioskowane dowody, przed wydaniem rozkazu personalnego, nie mówiąc już o zajęciu wobec nich stanowiska, 3. art. 40 § 1 i 2 w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art. 57 § 4 i 5 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło, na etapie postępowania przed organem I instancji, do pominięcia pełnomocnika, ustanowionego przez skarżącego, w wyznaczonym przez organ terminie i zgodnie z udzielonym pouczeniem stanowiącym załącznik do zawiadomienia organu o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby albowiem w dniu doręczenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego organ nie otrzymał formalnie pełnomocnictwa, w sytuacji kiedy w dniu [...] stycznia b.r. pełnomocnik telefonicznie jak i mailowo powiadomił organ I instancji, o jego udziale w sprawie, co miało miejsce jeszcze przed doręczeniem skarżącemu zaskarżonego rozkazu personalnego, 4. art. 7, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz w zw. z art. 6 i art. 8 Kpa w zw. z art. 136 § 1 i 2 Kpa poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie poprzedzające wydanie rozkazu i tym samym ponownie rozpoznając sprawę od początku nie przeprowadził postępowania administracyjnego w II instancji w sposób rzetelny i bezstronny z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym ważnego interesu strony, a w szczególności z pominięciem wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, w tym przesłuchania skarżącego, wyniku badania trzeźwości strony na urządzeniu stacjonarnym [...]., który był negatywny, dowodów z przesłuchania świadków, w tym [...] Komendanta KP [...] w [...], w obecności którego skarżący był badany z wynikiem ujemnym, filmu nagranego przez S. N. - ilustrującego przebieg badania skarżącego [...] - co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, sprawy, a co za tym idzie nieprawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego i w konsekwencji, do utrzymania w mocy rozkazu personalnego organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, 5. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 Kpa w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez sporządzenie przez organ odwoławczy uzasadnienia, mimo jego obszerności, niespełniającego wymogów przewidzianych w tym przepisie, tj. przede wszystkim: • bez wskazania z jakich przyczyn organ odwoławczy uznał, że niedotrzymanie przez organ I instancji terminu do wykonania przez skarżącego uprawnień wynikających z art. 10 § 1 Kpa, w tym do zapoznania się z aktami postępowania, złożenia wniosków dowodowych, czy ustanowienia pełnomocnika przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, z rygorem natychmiastowej wykonalności, nie miało znaczenia dla wyniku postępowania, albowiem za takie wyjaśnienia nie można uznać, stwierdzenia organu, że wszystkie materiały niezbędne do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności zostały przez organ zgromadzone bez udziału strony, a organ winien działać w postępowaniu wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami, • bez wyjaśnienia z jakich przyczyn organ odwoławczy pominął wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego, w tym w szczególności dowód z zeznań samego skarżącego, który to na żadnym etapie postępowania zarówno w I jak i II instancji nie miał możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, a także dowody z dokumentu w postaci negatywnego wyniku badania trzeźwości na urządzeniu stacjonarnym [...]. (wynik 0,00 data: [...].12.20 godz. 14.43) i z jakich powodów pozbawił go wiarygodności, w sytuacji kiedy z treści tego dokumentu wynika, że próba była ważna, • bez wyjaśnienia na jakiej podstawie obdarzył wiarygodnością zeznania funkcjonariuszy biorących udział w badaniu skarżącego na urządzeniu [...], w zakresie twierdzenia przez nich, że próba z godziny 14.43. była nieważna - "poniżej trzech sekund", w sytuacji braku odniesienia się do tej kwestii przez samego skarżącego, w szczególności, że z materiału dowodowego wynika, iż kwestionował on ustalenia zawarte w protokole badania, czego wyrazem była odmowa jego podpisania, • bez wyjaśnienia z jakich powodów pominął dowód z zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącego, filmu nagranego przez S. N., z jakich przyczyn nie uwzględnił wyniku badania na [...], opierając się jedynie na wyniku badania na urządzeniu przenośnym [...], które zakwestionował skarżący, z jakich przyczyn nie rozważył interesu strony w kontekście jej dotychczasowej nienagannej służby, skupiając się, w uzasadnieniu, generalnie na rozważaniach teoretycznych dotyczących pojęcia "ważnego interesu służby", a także zasad i reguł zachowania się policjanta w służbie, • poprzez nie wyjaśnienie na czym polegał w rozpatrywanej sprawie - tj. w zwolnieniu skarżącego ze służby, jego interes jako strony (str. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji - akapit. 1.), 6. art. 135 w zw. z 108 § 1 Kpa poprzez przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo zastosował przedmiotowy przepis nadając rozkazowi personalnemu, z [...] stycznia b.r., rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem brak jest podstaw do jego wstrzymania, w sytuacji, kiedy, mając na względzie zarzuty dotyczące przeprowadzenia postępowania poprzedzającego wydanie rozkazu personalnego przez organ I instancji, w tym z naruszeniem fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonego rozkazu jest znaczne, 7. art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez jego co najmniej przedwczesne zastosowanie w sytuacji przeprowadzenia postępowania administracyjnego o zwolnienie ze służby zarówno przez organ I, jak i II instancji z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 57, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, co miało bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie i subsumpcję przepisów prawa materialnego, będącą, w ocenie organu, podstawą do ostatecznego zwolnienia skarżącego się ze służby w Policji. W obszernym uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że organ odwoławczy w rzeczywistości nie przeprowadził ponownie od początku postępowania wyjaśniającego, a jedynie przejął wszelkie ustalenia organu I instancji jako własne, o czym wprost świadczy, nieuwzględnienie żadnych ze zgłoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, w tym dowodu z przesłuchania skarżącego, mimo, że na żadnym z etapów tego postępowania nie miał on możliwości zajęcia stanowiska, co do zebranych dowodów i okoliczności uznanych na jego podstawie jako udowodnionych. Organ odwoławczy, mimo wniosków dowodowych strony zawartych w odwołaniu, jak również wobec przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w I instancji faktycznie bez udziału skarżącego, nie uzupełnił postępowania, mimo, że miał taką możliwość, a w sprawie była taka konieczność, zważywszy na wątpliwości choćby dotyczące wyniku badania skarżącego na urządzeniu mobilnym i na [...] i uzyskanych rozbieżnych wyników. Organ odwoławczy nie przeprowadził ponownie postępowania w sposób rzetelny i bezstronny, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mimo istnienia poważnych rozbieżności pomiędzy przeprowadzonym badaniem trzeźwości na urządzeniu przenośnym i stacjonarnym, a także w zakresie okoliczności i przebiegu zdarzenia i przede wszystkim wobec braku zajęcia stanowiska przez skarżącego, uniemożliwiając stronie tym samym przedstawienie istotnych dla oceny zdarzenia okoliczności. W ocenie skarżącego poważne zastrzeżenie budzi również, niczym nie uzasadniony pośpiech organu I instancji, którego, wbrew twierdzeniom KGP zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie da się usprawiedliwić, koniecznością szybkiego i wnikliwego działania, przy zastosowaniu najprostszych środków, w zakresie w jakim pośpiech ten powoduje pozbawienie strony fundamentalnych gwarancji procesowych, jaką niewątpliwie jest czynny udział strony w postępowaniu i jej prawo do podjęcia obrony swoich praw i interesów. Organ nie może w postępowaniu administracyjnym, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wybierać zasad i przepisów, które chce respektować, jest bowiem obowiązany działać w granicach i na podstawie prawa (art. 6 Kpa), respektując je wszystkie i działając przy tym w interesie społecznym i słusznym interesie strony. Rażące nieprawidłowości, których dopuścił się organ I instancji w zakresie realizacji przez stronę fundamentalnych gwarancji procesowych wynikających z art. 10 § 1 Kpa, są w niniejszej sprawie o tyle doniosłe i znaczące, że oczywistym winno być ich napiętnowanie przez organ odwoławczy, a nie jak ma to miejsce w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, usprawiedliwienie takiego postępowania. Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienie, mimo jego obszerności, nie spełnia wymogów przewidzianym w art. 107 § 3 Kpa. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego uzasadnienia koncentruje się głównie na rozważaniach "ważnego interesu służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, a jedynie w niewielkim zakresie poświęca uwagę indywidualnym aspektom stanu faktycznego sprawy. W szczególności nie wyjaśnia z jakich przyczyn uznał, że niedotrzymanie przez organ I instancji terminu do wykonania przez skarżącego uprawnień wynikających z art. 10 § 1 Kpa, w tym do zapoznania się z aktami postępowania, złożenia wniosków dowodowych, czy ustanowienia pełnomocnika przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, z rygorem natychmiastowej wykonalności, nie miało znaczenia dla wyniku postępowania. Za takie wyjaśnienia nie można uznać bowiem, stwierdzenia organu, że wszystkie materiały niezbędne do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności zostały przez organ zgromadzone bez udziału strony, a organ winien działać w postępowaniu wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami. KGP nie wyjaśnia także z jakich powodów odmówił uzupełnienia postępowania, mimo wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, w tym w szczególności wniosku o przeprowadzenie dowodu z jego zeznań, który to na żadnym etapie postępowania zarówno w I jak i II instancji nie miał możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, a także dowodu z dokumentu w postaci negatywnego wyniku badania trzeźwości na urządzeniu stacjonarnym [...] (wynik 0,00 data: [...].12.20 godz. 14.43) i z jakich powodów pozbawił go wiarygodności, w sytuacji kiedy z treści tego dokumentu wynika, że próba była ważna. Organ odwoławczy nie ujawnia również, w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, na jakiej podstawie obdarzył wiarygodnością zeznania funkcjonariuszy biorących udział w badaniu skarżącego na urządzeniu [...], w zakresie twierdzenia przez nich, że próba z godziny 14.43. była nieważna - "poniżej trzech sekund", w sytuacji braku odniesienia się do tej kwestii przez samego skarżącego, w szczególności, że z materiału dowodowego wynika, iż kwestionował on ustalenia zawarte w protokole badania, czego wyrazem była odmowa jego podpisania. Organ pomija również uzasadnienie przyczyn z powodu których nie rozważył interesu skarżącego w kontekście jego dotychczasowej nienagannej służby. Autor skargi wskazał, że KGP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego powołuje się również na interes skarżącego, który to został w toku postępowania podobno wzięty pod uwagę, niemniej jednak nie ujawnia na czym on w niniejszej sprawie polega, zważywszy, że skarżący został zwolniony po 14- letniej służbie w Policji, w ciągu trwającego 3 dni postępowania administracyjnego i to z rygorem natychmiastowej wykonalności, bez możliwości wypowiedzenia się, co do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę zwolnienia. Powyższe oznacza, że KGP sporządził uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 11 Kpa w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, a dodatkowo znacznie utrudniło stronie merytoryczną polemikę z wydanym rozstrzygnięciem, ograniczając jej prawo do skutecznej obrony swoich interesów. W odpowiedzi na skargę KGP reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Tylko zaś w takim przypadku sąd administracyjny może uchylić rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 Kpa, powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych dotyczących realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało bliżej określone w przepisach prawnych. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej (vide: wyrok NSA z 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99). W interesie policyjnej służby leży, aby każdy funkcjonariusz był nieskazitelny w zakresie przestrzegania przepisów prawa (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji), aby strzegł on tajemnicy prawnie chronionej, honoru i godności Policji, a także aby dbał o dobre imię służby. Interes służby przejawia się ponadto w stałym spełnianiu przez policjanta wymogów stawianych osobie ubiegającej się o przyjęcie do służby w Policji, określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji (nieposzlakowana opinia, brak nagannych postaw wobec państwa, społeczeństwa, przełożonych). Zauważyć należy, że interes służby (interes Policji) jest dobrem prawnie chronionym, które wchodzi w skład innego dobra, a mianowicie określonego w art. 7 Kpa jako interes społeczny. Nie każdy naruszony interes służby może prowadzić do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bowiem przepis ten wymaga, aby była to kwalifikowana forma interesu służby w postaci ważnego interesu służby. Na uwagę zasługuje tutaj również stwierdzenie, że podstawą zwolnienia policjanta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mogą być także zdarzenia niezawinione przez policjanta, nie związane z jego nagannym postępowaniem i wskutek niefortunnego zbiegu wydarzeń prowadzące do konieczności usunięcia go ze służby (vide: wyrok NSA z 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99). Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi więc ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (vide: wyrok NSA z 21 kwietnia 1999 r., II SA 426/99). Użyty w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Należy wskazać, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one nie tylko do okoliczności lub zdarzeń związanych z zachowaniem policjanta podczas wypełniania obowiązków służbowych ale również w życiu prywatnym. Ocena końcowa zatem poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby powinna uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Słusznie wskazały organy obu instancji, że służba publiczna, jaką jest służba w Policji, rodzi po stronie funkcjonariuszy szczególny obowiązek dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia ludzi, a także przestrzegania przepisów prawa oraz dbania o dobry wizerunek całej formacji. Tak więc, podejrzenie policjanta o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej urąga dobremu imieniu Policji i godzi w jej pozytywny wizerunek i odbiór w społeczeństwie. Pozostawienie policjanta w tej sytuacji w służbie wprowadzałoby i pogłębiało dysonans między Policją a społeczeństwem. Stan taki może rodzić radykalne postawy społeczne wobec całej formacji, która ustawowo stoi na straży prawa. O tym, że od funkcjonariusza Policji społeczeństwo wymaga nienagannego prowadzenia się zarówno w służbie jak i poza służbą świadczy wieloletnia kodyfikacja zbioru norm, nakazów i zakazów kierowanych do policjantów. Policjant jako funkcjonariusz publiczny korzysta ze szczególnej ochrony prawnej przewidzianej przepisami prawa karnego. Penalizacji podlega znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby przybranej mu do pomocy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Postawa policjantów winna być tak ukształtowana, aby dostrzegali oni wagę swojej służby połączonej z prestiżem społecznym. O taki stan powinno dbać nie tylko państwo, konstytuując na przykład przepisy o ochronie funkcjonariuszy państwowych, ale również sami policjanci. Postawa policjanta zatem powinna być postrzegana jako nienaganna, bez względu czy pełni on służbę czy znajduje się poza nią. W myśl zasad etyki zawodowej określonych w zarządzeniu KGP nr [...] z [...] grudnia 2003 r. policjanci obowiązani są do poszanowania prawa i jego przestrzegania. Zobowiązanie powyższe wyrażane jest w treści składanego ślubowania, tym samym zachowania policjanta wynikające z powyższych zasad, wiążą go nie tylko w służbie, ale i poza nią. Zachowanie policjanta polegające na dopuszczeniu do sytuacji, w której pod nieobecność kierownika jednostki organizacyjnej Policji wraz z dyżurnym zarządza nią będąc pod wpływem alkoholu lub innego podobnie działającego środka (lub spożywając taki środek w trakcie pełnienia służby) urąga wartościom najwyżej chronionym w każdym społeczeństwie na świecie. Oznacza, że policjant utracił niezbędne posiadane i nabyte w trakcie szkoleń kwalifikacje i właściwości, które predysponują go do dalszego pełnienia służby w formacji podlegającej szczególnej dyscyplinie, służącej społeczeństwu, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego, a do takich należy zawód policjanta, pewne zachowania powodują, że nie można pozostawić funkcjonariusza w służbie, zwłaszcza jeżeli z charakteru pełnionej służby wynika, iż taki policjant pełni służbę bardzo odpowiedzialną. Analizując zgromadzony na łamach przeprowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy wskazać należy, że organy obu instancji miały prawo uznać, że w ustalonych w sprawie okolicznościach skarżącego nie można pozostawić w służbie. Postępowanie skarżącego stanowi działanie w swym wydźwięku biegunowo odmienne w stosunku do modelowego wizerunku funkcjonariusza, jaki winien utrwalić się w świadomości społecznej. Zachowanie funkcjonariuszy pełniących w dniu zdarzenia służbę dyżurną na Komisariacie Policji [...] w [...] (w tym również skarżącego) w sposób bezpośredni rzutowało na obniżenie dodatnich walorów społecznego wizerunku Policji. W przedmiotowej sprawie doszło bowiem do sytuacji, w której obywatel, tj. osoba, która posiada zdolność do oceny formacji jaką jest Policja jako globalnej instytucji państwowej, w wyniku zachowania się jej reprezentantów otrzymuje jednoznaczny bodziec do obniżenia tej oceny. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie udowadnia się, odmiennie niż w postępowaniu karnym/dyscyplinarnym, popełnienia zarzuconego policjantowi czynu/przewinienia dyscyplinarnego, gdyż nie jest to zadaniem organu administracji. Istotne są zaś tutaj elementy takie, jak: rodzaj czynu/przestępstwa, który zarzuca się policjantowi i możliwość jego społecznego oddźwięku. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania zasad zachowania się, na których opiera się działanie Policji. W rozważanym stanie rzeczy skarżący swoim zachowaniem i postawą, pełniąc służbę jako zastępca dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji będąc pod wpływem alkoholu, wykazał, że nie może realizować powierzonych mu zadań i niemożliwe jest pozostawienie go w służbie. Trafnie uznały organy obu instancji, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, skarżący utracił nieposzlakowaną opinię, a jest to przymiot niezbędny, który musi posiadać osoba będąca policjantem zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Utrata warunków kwalifikacyjnych do pełnienia służby w Policji, rodzaj i charakter zarzuconego czynu w sposób znaczący podważają zaufanie społeczne i uniemożliwiają pozostawienie w służbie w Policji. Policjant powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w prestiż i dobre imię Policji. Ustalone w sprawie okoliczności w pełni uzasadniały natychmiastowe rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym. Z zawodem policjanta wiąże się bowiem szczególny stopień społecznego zaufania. Zadania nałożone na Policję, w tym ochrona bezpieczeństwa ludzi, rodzą po stronie funkcjonariuszy tej formacji szczególny obowiązek, tak na służbie, jak i poza nią, zapewnienia bezpieczeństwa lub co najmniej nie narażania swoimi działaniami na niebezpieczeństwo. W omawianej sprawie nie mógł więc przeważyć słuszny interes funkcjonariusza nad interesem społecznym (vide: wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 685/06). Słusznie przyjęły organy obu instancji, że zwolnienie skarżącego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uzasadnione jest całokształtem okoliczności, w tym w szczególności: uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości lub po spożyciu alkoholu i pełnienie jej w takim stanie, perspektywą długotrwałej nieobecności w służbie i przyczynianiem się w ten sposób do dezorganizacji służby, a także do utraty nabytych wcześniej kwalifikacji zawodowych oraz negatywnym wpływem na społeczny wizerunek formacji Policji. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że brak powiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania oraz o zamiarze wydania decyzji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Kluczową kwestią jest bowiem fakt ujawnienia, że skarżący pełniąc służbę w nocy z [...] na [...] stycznia 2021 r. był pod wpływem alkoholu. Brak jest zaś zasadności do kwestionowania wyniku badania na urządzeniu pomiarowym z godz. 00:56. Jak wynika z akt sprawy, jest to urządzenie sprawne, z aktualną legalizacją. Skarżący odmówił wprawdzie złożenia podpisu pod protokołami badania stanu trzeźwości, ale nie żądał np. przeprowadzenia badania krwi. Skarżący zdawał sobie bowiem sprawę z konsekwencji służbowych pełnienia służby w stanie nietrzeźwości, w przypadku zatem, gdyby urządzenie błędnie wskazało obecność alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu w sytuacji, gdy wymieniony alkoholu nie spożywał, winien dążyć do wyjaśnienia tych okoliczności poprzez poddanie się badaniu na innym analizatorze lub badaniu krwi. Skarżący, świadomy prawidłowości dokonanego pomiaru, celowo podejmował działania służące powstaniu wątpliwości, tj. dwukrotnie w sposób nieprawidłowy (zbyt krótki) wtłoczył powietrze do urządzenia stacjonarnego, co zapewne w jego przekonaniu miało mu pomóc w uniknięciu odpowiedzialności. Przedmiotowym analizatorem [...] zostało zaś przebadanych trzech innych funkcjonariuszy i w każdym przypadku udało się jednak uzyskać ważny wynik. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skargi, organ I instancji na dzień [...] stycznia 2021 r. posiadał wystarczające dowody wskazujące, że zdarzenie, w którym uczestniczył skarżący w [...] stycznia 2021 r. narusza dobro służby. Brak było zatem potrzeby uzupełniania zebranego materiału dowodowego zeznaniami świadków na okoliczności, które wynikały z treści innych dowodów. Wynikająca z art. 75 Kpa szeroka definicja dowodu pozwala na akceptację (odmiennie niż ma to miejsce na gruncie Kpk) notatki służbowej jako dowodu w sprawie. Zasada koncentracji materiału dowodowego oraz szybkości postępowania zakazuje zaś podejmowania czynności pozornych, których jedynym celem miałaby być przewlekłość postępowania. Reasumując, w ocenie Sądu decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, została podjęta zgodnie z art. 7 i art. 77 Kpa na podstawie wyczerpująco wnikliwej analizy całokształtu sprawy w kontekście specyfiki służby i sytuacji kadrowej policjanta. Zgromadzony materiał dowodowy dał zaś wystarczające podstawy do podjęcia przedmiotowej decyzji. Organy dokonały przy tym, wbrew zarzutowi skargi, zgodnie z art. 80 Kpa swobodnej, a nie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Również uzasadnienia obu rozstrzygnięć odpowiadają art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 11 Kpa. Organy obu instancji w przekonywujący sposób wyjaśniły bowiem przyczyny, z powodu których uznały, że zachowanie skarżącego naruszyło chroniony prawnie ważny interes służby oraz powody z przyczyn których nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.