II SA/Wa 1912/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. W. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej upomnienia oddala skargę Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej obwinionego P. W. o to, że w dniu [...] grudnia 2010 r. podjął czynności zawodowe w Komendzie Państwowej PSP w L. w stanie po spożyciu alkoholu, tj. o czyn sprzeczny ze złożonym ślubowaniem – art. 115 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), na podstawie art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.), uznała za winnego zarzucanego mu czynu, sprzecznego ze złożonym ślubowaniem i na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, nałożyła karę dyscyplinarną upomnienia. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że Rzecznik Dyscyplinarny przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...] wniósł do Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko obwinionemu o to, że w dniu [...] grudnia 2010 r. podjął czynności zawodowe w Komendzie Powiatowej PSP w L. w stanie po spożyciu alkoholu. W wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja Dyscyplinarna ustaliła że, obwiniony [...] P. W. dnia [...] grudnia 2010 r. na terenie macierzystej jednostki znajdował się pod wpływem alkoholu w dawce nieznacznie przekraczającej dopuszczalną dawkę dla organizmu ludzkiego. Od powyższego orzeczenia obrońca obwinionego S. J. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożył odwołanie do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP. Obrońca wniósł o "uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego P. W." oraz "zasądzenie na rzecz obwinionego kosztów postępowania według norm przepisanych". Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej po rozpoznaniu w dniu [...] czerwca 2011 r. z udziałem obwinionego, wobec złożenia przez obwinionego odwołania z dnia [...] kwietnia 2011 r. od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., działając na podstawie art. 437 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podała, że w niniejszej sprawie, popełnienie przez obwinionego zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Przebywanie na służbie w stanie po spożyciu alkoholu zostało w pełni udowodnione. Obydwa badania dokonane w dniu [...] grudnia 2010 r. o godzinie [...] oraz [...] wskazywały na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu w ilości przekracząjącej dozwolone normy, a różnica tych wyników może wynikać z niepewności rozszerzonej użytego alkometru w ilości 0,01 mg/l. Natomiast trzecia i czwarta próba wykonane w Komendzie Powiatowej Policji w L. wskazujące na niższą zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu były przeprowadzone po upływie godziny od pierwszych dwóch badań, stąd też spadek zawartości alkoholu wynikał z upływu czasu. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie wzięła pod uwagę następujące okoliczności: 1. W dniu [...] grudnia 2010 r. obwiniony [...] P. W. pełnił służbę w stanie po spożyciu alkoholu, co zostało udowodnione w trakcie badania na zawartosć alkoholu w wydychanym powietrzu (pierwsza próba wykonana o godz. [...] - wynik 0,14 mg/l, druga próba wykonana o godz. [...] - 0,15 mg/l.; następnie kolejna próba o godz. [...] - 0,07 mg/l i o godz. [...] - 0,06 mg/l). 2. Urządzenia kontrolno-pomiarowe do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu użyte do badania obwinionego posiadały aktualne świadectwa wzorcowania. 3. W protokołach użycia urządzeń kontrolno-pomiarowych do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu obwiniony nie żądał ponownego badania wydychanego powietrza, nie żądał pobrania krwi oraz nie zgłaszał uwag co do prawidłowości zabezpieczenia ustnika. 4. W dniu [...] grudnia 2010 r. obwiniony pełnił służbę dyżurnego operacyjnego powiatu. 5. Stan po spożyciu alkoholu obwinionego powodował osłabienie jego reakcji przy pełnieniu służby. Wobec powyższego skład orzekający Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej nie uwzględnił argumentów podnoszonych przez obronę. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej Strażak odpowiedzialnie pełniący służbę nie może w żaden sposób doprowadzić do sytuacji, w której nawet czasowo mógłby pozostawać pod wpływem alkoholu. Ponadto Komisja zwraciła uwagę, że obwiniony mając wątpliwości co do pozostawania w stanie po spożyciu alkoholu mógł żądać badania krwi, czego nie uczynił. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP w W., argumenty przytoczone przez obrońcę w odwołaniu nie usprawiedliwiają faktu pełnienia przez obwinionego służby w stanie po spożyciu alkoholu. Zakładając nawet, że obwiniony zażył lek zawierający alkohol, który obniżał jego zdolność psychofizyczną, to biorąc pod uwagę charakter piastowanego przez niego stanowiska, okoliczność tę powinien zgłosić przełożonemu. Osoba zajmująca stanowisko dyżurnego decyduje o uruchomieniu sprzętu i systemu ratowniczo-gaśniczego. W związku z tym wymagana jest stała czujność i bezwzględna dyscyplina oraz pełna sprawność psychofizyczna, tym bardziej, że obwiniony służbę pełnił jednoosobowo. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżacy zarzucił naruszenie: a. przepisów postępowania karnego - art. 413 § 2 pkt 1 kodeksu postępowania karnego w zawiązku z 124n ustawy o PSP, poprzez brak dokładnego opisania zarzucanego czynu i dokonanie jego kwalifikacji prawnej sprzecznej z brzmieniem ustawy, b. przepisów postępowania karnego - art. 413 § 2 pkt 1 kodeksu postępowania karnego w zawiązku z 124n ustawy o PSP, poprzez sprzeczność opisu zarzucanego czynu i jego kwalifikacji prawnej w sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu, c. przepisów postępowania karnego art. 193 § 1 kodeksu postępowania karnego w związku z art. 124 n ustawy o PSP, albowiem organy orzekające dokonały samodzielnych ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności, które wymagały wiadomości specjalnych, a więc powinny być ustalone w oparciu o opinie biegłego, d. przepisow art. 17 i 47 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący powinien w przedmiotowej sprawie domagać się badań krwi, podczas gdy obowiązek przeprowadzenia takiego badania mógł spoczywać na organach wyjaśniających sprawę. Skarżacy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP i uniewinnienie obwinionego od stawianych zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podkreślił między innymi, że postępowanie w sprawie nie potwierdziło faktu, że obwiniony podjął czynności zawodowe w stanie po spożyciu alkoholu. Oznacza to, że orzeczenia uznające go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu powinny być uchylone, obwiniony powinien zostać uniewinniony, a postępowanie w sprawie umorzone z uwagi na fakt, iż do popełnienia zarzucanego czynu nie doszło. Ponadto zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je postępowanie dotknięte są wadami prawnymi, które jednoznacznie wskazują, iż orzeczenie to powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, dlatego skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno orzeczenie dyscyplinarne Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej jak też poprzedzające je orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Wojewódzkim Komendancie PSP odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.), strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Powołany przepis stał się podstawą orzeczenia, którym P. W. uznano winnym zarzucanego mu czynu, sprzecznego ze złożonym ślubowaniem i nałożono karę dyscyplinarną upomnienia. Postępowanie dyscyplinarne przeprowadzone zostało przez uprawnione do tego organy, zgodnie z art. 121 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, przez Komisję Dyscyplinarną przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP, a w drugiej instancji przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną przy Komendancie Głównym PSP. Zaskarżonym orzeczeniem komisja orzekła w zakresie przewinienia objętego wnioskiem Rzecznika Dyscyplinarnego. Orzeczenie zarówno w zakresie rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia odpowiada prawu. W sprawie bezsporne jest, że skarżący stawił się w dniu [...] grudnia 2010 r. po spożyciu alkoholu w dawce nieznacznie przekraczającej dopuszczalną dla organizmu ludzkiego i podjął czynności zawodowe w Komendzie Powiatowej PSP w L. Dobrowolnie poddał się badaniu posiadającym atest urządzeniem pomiarowym typu Alkometr A.2.0. Z badania wynika, że stężenie alkoholu w ciele obwinionego wyniosło odpowiednio 0,14 mg/l i 0,15 mg/l w wydychanym powietrzu. Wynik nie został przez obwinionego zakwestionowany i własnoręcznie podpisał protokół. Skarżący nie zgłosił żadnych okoliczności, w następstwie których miałaby pojawić się wskazana wartość alkoholu, również nie podnosił kwestii zażycia leku zawierającego w swoim składzie alkohol. Podał, że poprzedniego dnia spożywał piwo. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w toku postępowania, czyni uprawnionym wniosek, że podanie w toku postępowania przed komisją, że alkohol znajdujący się w jego organizmie był wynikiem przyjęcia leku, jest przyjętą przez skarżącego linią obrony. Odnosząc się natomiast do kwestii surowości wymierzonej kary dyscyplinarnej wskazać należy przede wszystkim na wagę popełnionego przewinienia. Nie może budzić wątpliwości, że choć ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie wskazuje wprost, co należy rozumieć przez zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych, to stawienie się na służbę w stanie wskazującym na spożycie alkoholu i to w sytuacji, gdy skarżący, pełni samodzielnie odpowiedzialną funkcję, jest czynem nagannym, który można zakwalifikować jako zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych. Jego zachowanie musiało wskazywać na znajdowanie się w stanie po spożyciu alkoholu, skoro został poddany badaniu alkometrem. Sąd podziela pogląd, że stawienie się P. W. na służbę w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, należy zaliczyć do czynów wysoce nagannych i niedopuszczalnych. Niedopuszczalne jest, aby osoby odpowiedzialne za ratowanie zagrożonego życia innych, same powodowały zagrożenie. Przewinienie skarżącego można więc rozpatrywać w kategoriach sprzeniewierzenia się złożonemu ślubowaniu. Podkreślenia wymaga bowiem, że podejmując służbę w Państwowej Straży Pożarnej, strażak ślubuje m.in. przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz etyki zawodowej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymierzenie P. W. w obliczu wagi popełnionego przez strażaka przewinienia, kara upomnienia, będąca najłagodniejszą z kar przewidzianych przez ustawę, nie stanowi dowolności co do zastosowanej kary. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.