II SA/Wa 1915/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Janusz Walawski Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści : - oddala skargę. Na podstawie art. 217 § 1, § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 Kpa R. K. w dniu [...] lipca 2010 r. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. wniosek o wydanie zaświadczenia ustalającego na podstawie jakiego aktu wykonawczego była przeprowadzona waloryzacja jego emerytury począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r., a tym samym dlaczego w stosunku do niego został zastosowany art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W., działając na podstawie art. 217 i art. 219 Kpa postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje. Wnioskodawca, mimo ścisłego powołania się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wykazał interesu prawnego warunkującego wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów i przy jego pomocy organ stwierdza, co jest mu wiadome, nie zaś rozstrzyga sprawę. Nie można zatem wydać zaświadczenia stwierdzającego istnienie lub nieistnienie określonego stanu prawnego – czego domaga się zainteresowany. Wykładnia prawa nie może stanowić treści zaświadczenia, bowiem zaświadczenie nie może wywoływać skutków kształtujących stosunki prawne. Zaświadczenie, jako urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, nie może być wydane, jeżeli problematyka, której dotyczy, została rozstrzygnięta prawomocnie przez Sąd. Natomiast w przedmiocie waloryzacji świadczenia emerytalnego zainteresowanego, zawisł spór przed Sądem Okręgowym we W. – [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia [...] maja 2009 r. (sygn. akt [...]) oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji waloryzacyjnej Wojskowego Biura Emerytalnego we W. Apelacja wnioskodawcy od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] października 2009 r. (sygn. akt [...]). R. K. w dniu [...] sierpnia 2010 r. wniósł zażalenie do Ministra Obrony Narodowej, który postanowieniem nr [...]z dnia [...] września 2010 r., działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Minister Obrony Narodowej podzielił w całości stanowisko i argumentację Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wskazał nadto, iż z przedłożonych akt emerytalnych zainteresowanego jednoznacznie wynika, że decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. o waloryzacji emerytury wojskowej nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., jak również wcześniejsze decyzje wydawane zainteresowanemu przez ten organ zawierają podstawę prawną, t.j. art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz % stanowiący wskaźnik waloryzacyjny, o który wzrasta podstawa emerytury wojskowej. Polemizując ze stanowiskiem zawartym w zażaleniu organ podkreślił, iż istota żądania R. K. wykracza poza ramy zaświadczenia. Przedmiotowym wnioskiem, zainteresowany usiłuje zakwestionować obowiązujące zasady waloryzacji wojskowego świadczenia emerytalnego i jednocześnie domaga się od organu emerytalnego potwierdzenia pozaprawnego działania, zgodnie z którym od 1999 roku waloryzacja świadczenia miałaby być przeprowadzana na podstawie dyspozycji organu nadrzędnego, a nie na podstawie przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazywał, że coroczne decyzje o waloryzacji emerytury wojskowej są sprzeczne z prawem i dlatego wystąpił o wydanie żądanego zaświadczenia w trybie art. 217 Kpa. Decyzje w tych sprawach nie powołują się na konkretny przepis, a zatem naruszają zasadę określoną w art. 107 Kpa. Natomiast sądy powszechne nie kontrolują prawidłowości decyzji od strony przepisów Kpa. Z tych też powodów, w jego ocenie, wydane w niniejszej sprawie postanowienia są nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i nast. Kpa jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zaświadczenie jest wydawane w toku odrębnego postępowania, uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Służy ono potwierdzeniu, w formie urzędowej, określonych okoliczności faktycznych lub prawnych. Tryb zaświadczeniowy nie może natomiast służyć rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej. Zaświadczenie jedynie ma potwierdzać istniejący stan. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jedynie potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej), bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Ponadto zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie zaświadczeń nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych jak i wykładni prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/08 i z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 382/08, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 48/09). Zatem oba organy trafnie uznały, iż sposób formułowania przez R. K. wniosku o wydanie zaświadczenia, spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Istota żądania wykraczała poza ramy zaświadczenia, bowiem zainteresowany usiłował wymóc na organie, w drodze zaświadczenia, zakwestionowanie obowiązujących zasad waloryzacji wojskowego świadczenia emerytalnego i jednocześnie domagał się od organu emerytalnego potwierdzenia pozaprawnego działania organu, iż od 1999 roku waloryzacja świadczenia miałaby być przeprowadzana na podstawie dyspozycji organu nadrzędnego, a nie na podstawie przepisów prawa. R. K., co trafnie podkreślił organ, nie wskazał przepisu prawa, który wymagał uzyskania przez niego stosownego zaświadczenia. Nie wykazał również, aby jakiś inny organ żądał od niego w trybie art. 220 § 2 Kpa dostarczenia zaświadczenia o żądanej treści. Słusznie zatem, organy obu instancji uznały, iż brak jest podstaw do ubiegania się o zaświadczenie żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, albowiem wnioskodawca nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia. Pozostałe zarzuty skargi dotyczące wysokości i sposobu waloryzacji świadczenia emerytalnego oraz naruszenia przepisów w zakresie waloryzacji świadczenia emerytalnego nie mogą być przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny w postępowaniu w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Zasady odwołania od decyzji emerytalnych żołnierzy zawodowych reguluje ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Jak wynika z materiału sprawy, skarżący korzystał z powyższych trybów odwoławczych. Natomiast tryb wydania zaświadczenia, o którym stanowi art. 217 i nast. Kpa nie może w żaden sposób służyć do rozstrzygania sporów prawnych pomiędzy emerytowanym żołnierzem zawodowym, a wojskowym organem emerytalnym w zakresie prawidłowości rewaloryzowania emerytury i wykładni przepisów z tym problemem związanych. Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żaden ze wskazanych przez skarżącego zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.