II SA/Wa 1915/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w zakresie dotyczącym uchwał Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] oraz nr [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515) skargę na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały w zakresie dotyczącym uchwał Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie wyboru J. G. na Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] oraz w sprawie wyboru R. K. na Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] nr [...]. Skarżący stwierdził, że uchwała Rady Miasta [...] narusza jego interes prawny bowiem stwierdzenie nieważności uchwał o wyborze Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...] ma bezpośredni wpływ na skuteczność wyboru skarżącego na Burmistrza Dzielnicy [...]. Podniósł, że powyższe twierdzenie wynika wprost z ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), która skuteczność wyboru burmistrza dzielnicy wiąże z wyborem całego organu kolegialnego jakim jest zarząd. Stwierdził, że jako wybrany na Burmistrza Dzielnicy posiada interes prawny niezbędny dla złożenia skargi. Zdaniem skarżącego bez wykazania ważności i prawnej skuteczności uchwał Rady Dzielnicy [...] w sprawie wyboru Zastępców Burmistrza J. G. i R. K., samo przywrócenie ważności uchwały o wyborze Burmistrza (a nie Zarządu w pełnym składzie) miałoby charakter wyłącznie symboliczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieposiadający legitymacji czynnej do jej wniesienia. Organ uznał, że stwierdzenie nieważności uchwał powołujących członków zarządu dzielnicy nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącego. Brak jest bowiem przepisów, które skutkowałyby utratą przez burmistrza mandatu do sprawowania tej funkcji w sytuacji utraty analogicznych mandatów przez innych członków zarządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 kpa) uprawnionym, do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. A zatem przepis ten daje prawo złożenia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ze sformułowania powyższego wynika, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być własny, osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. o sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997 r. nr 4, poz. 83A). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. W niniejszej sprawie ani interes prawny, ani uprawnienie K. Z., nie zostało naruszone uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w zakresie stwierdzenia nieważności uchwał Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] i nr [...]. Zainteresowania skarżącego sytuacją prawną J. G. i R. K., wybranych na Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...], nie można utożsamiać z naruszeniem jego interesu prawnego. Utrata stanowiska przez zastępców burmistrza nie narusza uprawnień K. Z., nie powoduje też ani nie wpływa na utratę przez skarżącego stanowiska burmistrza. Za podstawę materialną do kwestionowania uchwał Rady Miasta [...] stwierdzających nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...] w zakresie wyboru Zastępców Burmistrzów Dzielnicy nie można uznać, powołanego w skardze art. 20 ust. 5 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. Wspomniany przepis stanowi, że odwołanie burmistrza następuje na wniosek Prezydenta [...] lub na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu rady bezwzględną większością głosów w głosowaniu tajnym. Odwołanie burmistrza jest równoznaczne z odwołaniem całego zarządu. Podkreślić należy, że wspomniana norma reguluje wybór, odwołanie burmistrza, zastępców burmistrza i innych członków zarządu dzielnicy dokonywane przez radę dzielnicy w trybie zwyczajnym, a nie w trybie nadzwyczajnym jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, że wprawdzie "odwołanie burmistrza jest równoznaczne z odwołaniem całego zarządu" (zdanie drugie art. 10 ust. 5 ustawy), jednak nie można z niego wywodzić, że odwołanie zastępcy burmistrza czy innego członka zarządu jest równoznaczne z odwołaniem burmistrza. Skoro skarżący nie wykazał, że zaskarżona w podanym zakresie uchwała narusza jego konkretny, aktualny i realny interes prawny, przedmiotową skargę jako niedopuszczalną należy odrzucić. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wspomnianej ustawy.