II SA/Wa 1915/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej na rzecz skarżącego A. S. kwotę 140,70 zł (sto czterdzieści złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] A.S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2011 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego i fakt zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stwierdzono rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z wnioskiem o wyrażenie zgody na pokrycie kosztów podyplomowych studiów [...] oraz szkolenia i uzyskania certyfikatów audytorów wewnętrznych systemu zarządzania [...], zarządzania jakością i zarządzania środowiskowego, organizowanych przez Uniwersytet Ekonomiczny w W. w terminie od [...] października 2013 r. do [...] czerwca 2014 r., w łącznej wysokości 3880 zł. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wyraził skarżącemu zgodę na pokrycie kosztów podyplomowych studiów [...] w wysokości 3880 zł. W dniu [...] września 2013 r. [...]. A. S. odebrał niniejszą decyzję i stała się ona ostateczna z dniem [...] października 2013 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r., który wpłynął w dniu [...] lutego 2014 r. do Wojskowego Biura Emerytalnego w W., skarżący wniósł o zmianę decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w zakresie dodatkowego zrefundowania kosztów szkoleń: – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów PN-EN ISO 9001:2009; – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów PN-N-18000:2004; – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów wewnętrznych systemu zarządzania środowiskowego PN-EN ISO 14001:2005; – uczestnictwa w szkoleniu podstawowym ze zintegrowanego systemu zarządzania, organizowanych przez firmę [...] W. P. w terminie od [...] listopada 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. pismem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia, polegającego na przesłaniu zaświadczenia z ośrodka szkolenia o uprawnieniach do prowadzenia powyższych szkoleń, lecz wymieniony nie udzielił odpowiedzi na niniejsze pismo. W dniu [...] grudnia 2014 r. do Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wpłynął kolejny wniosek [...] A. S. o zmianę decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w zakresie zrefundowania kosztów szkoleń, o które wnioskował w dniu [...] lutego 2014 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] , odmówił [...] A.S. uwzględnienia wniosku o refundację kosztów szkoleń i zajęć dla audytorów w wysokości 1189,99 zł, wskazując na fakt, iż mimo kilkakrotnych wezwań zainteresowany nie przedstawił zaświadczenia z ośrodka szkolenia o uprawnieniach do prowadzenia szkoleń. W odwołaniu z dnia [...] lutego 2015 r., skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wskazał, że mimo podjętych działań, nie miał możliwości uzyskania wymaganego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W., zaświadczenia z firmy szkoleniowej. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wskazując w uzasadnieniu, że w dacie składania wniosku o zmianę decyzji, zainteresowany nie był uprawniony do korzystania z pomocy rekonwersyjnej. W wyniku złożonej skargi, w której zarzucił niespójność uzasadnień decyzji organu I i II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 748/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ zobowiązany był ustalić w szczególności, czy skarżący żądał uzupełnienia decyzji, na co zezwala art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, czy też żądał zmiany decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych określonych np. w art. 155 k.p.a. Nadto Sąd wskazał na niespójność uzasadnień powyższych decyzji i zobowiązał organy do ponownego rozpatrzenia sprawy, usunięcia stwierdzonych przez Sąd uchybień oraz załatwienia wniosku skarżącego zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], odmówił skarżącemu [...] A. S. uwzględnienia wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w zakresie dodatkowego zrefundowania kosztów szkoleń: – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów PN-EN ISO 9001:2009; – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów PN-N-18000:2004; – dostępu do szkolenia oraz zajęć warsztatowych dla audytorów wewnętrznych systemu zarządzania środowiskowego PN-EN ISO 14001:2005; – uczestnictwa w szkoleniu podstawowym ze zintegrowanego systemu zarządzania, organizowanych przez firmę [...] W. P. w terminie od [...] listopada 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu podał, że prawo do pomocy rekonwersyjnej przysługuje byłym żołnierzom zawodowym w okresie dwóch lat po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym mając na uwadze fakt, że zainteresowany został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2011 r., jego wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. W odwołaniu od powyższej decyzji, które wpłynęło do Departamentu [...] MON w dniu [...] czerwca 2016 r., skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty z odwołania z dnia [...] lutego 2015 r., tj. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ mimo podjętych działań nie miał możliwości uzyskania, wymaganego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W. zaświadczenia z firmy szkoleniowej. Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. oraz art. 120 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414) i § 6 ust. 1 oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. poz. 1622), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że uprawnienia żołnierzy zwolnionych po dniu [...] lipca 2004 r. określa ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414), w tym jej art. 120 przewidujący możliwość korzystania przez żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy i zgodnie z treścią tego przepisu, były żołnierz zawodowy, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 1, 12 – 15, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy. Dodał również, że wskazany w art. 120 termin prawa materialnego do korzystania z pomocy rekonwersyjnej, nie może być przywracany i przepis ten jednoznacznie określa warunki i możliwości udzielania przedmiotowej pomocy, jak również dwuletni okres, w którym żołnierz może z niej korzystać. Ponadto stwierdził, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przesłanym do Departamentu [...] MON w dniu [...] lutego 2015 r., [...] A.S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2011 r., zatem miał prawo do pomocy rekonwersyjnej do dnia [...] września 2013 r., zaś Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wyraził zainteresowanemu zgodę na pokrycie kosztów studiów podyplomowych [...] w wysokości 3880 zł i powyższą decyzję skarżący odebrał w dniu [...] września 2013 r., a zatem stała się ona ostateczna w dniu [...] października 2013 r. Wskazano również, że przepis art. 155 k.p.a. dopuszcza możliwość zmiany każdej decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, za zgodą tej strony, ale także jedynie wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie tej decyzji. Przepisem szczególnym w tym przypadku jest przepis art. 120 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, który ogranicza dwuletnim terminem okres, w którym żołnierz jest uprawniony do pomocy rekonwersyjnej. Skoro zatem skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2011 r., a składając w dniu [...] lutego 2014 r. w Wojskowym Biurze Emerytalnym w W. wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] , nie był uprawniony do pomocy rekonwersyjnej. Od powyższej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś w uzasadnieniu podniósł, że jego wniosek z [...] sierpnia 2013 r. dotyczący refundacji kosztów nauki na Podyplomowych Studiach na kierunku [...]organizowanych przez Uniwersytet Ekonomiczny w W., zawierał dokładne informacje dotyczące kosztów, tj. koszt studiów i osobno koszt szkolenia i zajęć warsztatowych dla audytorów Zintegrowanego Systemu Zarządzania. Przed rozpoczęciem studiów nikt z uczelni nie potrafił zaś powiedzieć, jaka firma zewnętrzna będzie prowadzić powyższe szkolenie. Znana była jedynie kwota za powyższe szkolenie, tj. 1189.99 zł. Wniosek pierwotny decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o refundacji całej kwoty 3880,00 zł został przyjęty. Szkolenie to było realizowane równolegle wraz ze studiami przez firmę [...] i zakończyło się końcem stycznia 2014 r. W związku z tym otrzymał odpowiednie certyfikaty, opłacił fakturę i przedstawił ją do WBE W. celem realizacji. Po jakimś czasie pracownik WBE p. E. J. poinformowała go telefonicznie o konieczności wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie decyzji poprzedniej poprzez uwzględnienie w niej kosztów szkolenia i zajęć warsztatowych dla audytorów prowadzonej przez ww. firmę zewnętrzną, co uczynił. Po pewnym czasie wzywano go jednak do uzupełnienia wniosku dotyczącego przedłożenia zaświadczenia z firmy [...] o uprawnieniach do prowadzenia szkoleń. Podkreślił, że wydał swoje pieniądze na szkolenia, zaś Dyrektor WBE w W. odmówił refundacji rzeczonej kwoty 1189,99 zł, mimo że we wcześniejszej decyzji przyznano mi całą kwotę 3880,00 zł do refundacji (z zaznaczeniem szczegółowych wydatków). Podkreślił, że nie miał wpływu na to, jaka firma zewnętrzna będzie prowadzić szkolenia warsztatowe dla audytorów, ściśle związanych z programem Studiów Podyplomowych [...] na Uniwersytecie Ekonomicznym w W. Nie miał też wpływu na to, że wymieniana wcześniej firma szkoleniowa odmówiła, po wystawieniu faktury i certyfikatów ukończenia szkoleń, wydania zaświadczenia o uprawnieniach do prowadzenia szkoleń. Podkreślił, iż "Nie miałem świadomości, że nie otrzymam refundacji wydanych wcześniej na szkolenia prywatnych środków a kwota 1189.99 zł. jest istotną w moim budżecie rodzinnym. Czuję się ofiarą ducha przepisów, na które jak wykazałem nie miałem wpływu". Wyjaśnił również, że w maju 2016 r. otrzymał decyzję Dyrektora Biura Emerytalnego w W., który ponownie odmówił wypłacenia powyższej kwoty za szkolenie uzasadniając to jednak już inaczej niż poprzednio, bowiem uznał, że uzupełniający wniosek z lutego 2014 r., który napisał pod dyktando pracownika WBE w W., co miało być konieczne do wypłaty należnego świadczenia, jako całkiem nowy. Podkreślił również, że nikt z WBE W. na ten temat z nim nie rozmawiał, choć o tym Sąd mówił na rozprawie w Warszawie. Na zakończenie stwierdził, iż zna przepisy o rekonwersji. Zdaje sobie sprawę z tego, że nie można się starać o pomoc rekonwersyjną później niż 2 lata po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Dziwi się więc, że nie potraktowano wniosku z lutego 2014 r. jako uzupełniającego wcześniejszy wniosek oraz, że nikt z prawników którzy przygotowują decyzję nie zapytał go, jak to wszystko było, szczególne że sprawa już raz trafiła do Sądu i była mowa o konieczności podmiotowego traktowania człowieka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu podał m.in., że "Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ wydając skarżoną decyzję, zastosował się do zaleceń i przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sposobu rozumienia spornych przepisów prawa, zawartego w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 748/15, uchylającym poprzednie rozstrzygnięcia organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 p.p.s.a. organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, (...) zaś w nim podkreślono, że "w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie to strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Ponadto Sąd podkreślił, że skarżący "w lutym 2014 r. złożył do organu wniosek o zmianę powyżej określonej decyzji (przyznającej refundację), poprzez jak to określił "dopisanie" zrefundowania kosztów związanych z opłaceniem przez niego szkoleń i zajęć, które były prowadzone przez wskazaną firmę (...) W ocenie Sądu, przy tak sformułowanym wniosku, organ zobowiązany był ustalić w szczególności, czy skarżący żądał uzupełnienia decyzji, na co zezwala art. 111 § 1 Kpa, zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia (...), czy też żąda zmiany decyzji w jednym z trybów nadzwyczajny określonych np. w art. 155 Kpa. (...) Przytoczone wyżej stwierdzenie Sądu zawarte w powołanym wyroku było jasne, czytelne i nie wymagało dokonywania dalszej wykładni. Było nadto wiążące dla organu, który winien zastosować się do niego, przy ponownym rozstrzyganiu danej sprawy. Do czasu bowiem, aż nie nastąpi wzruszenie wyroku zawierającego ocenę prawną w sprawie, na organie ciąży obowiązek podporządkowania się tej ocenie, przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy (...) Analiza skarżonego rozstrzygnięcia prowadzi zaś do konkluzji, iż organ wydając skarżoną decyzję, nie zastosował oceny stanu niniejszej sprawy dokonanej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku uchylającego poprzednie rozstrzygnięcie organu. Nie wyjaśnił bowiem tego, czy skarżący badanym wnioskiem z lutego 2014 r. żądał uzupełnienia decyzji, na co zezwala art. 111 § 1 Kpa, zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia (...), czy też żąda zmiany decyzji w jednym z trybów nadzwyczajny określonych np. w art. 155 Kpa. (...) Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie więc zobligowany do tego, aby zrealizować wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 748/15." W tej sytuacji Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], zwrócił się do skarżącego z pytaniem, czy wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. należy traktować jako żądanie uzupełnienia decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w W.z dnia [...] września 2013 r. nr [...], czy też jako żądanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. odpowiedział, że powyższy wniosek należy traktować jako uzupełnienie decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie refundacji kosztów nauki. W tej sytuacji Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 § 1, § lb i § 2 k.p.a., odmówi uwzględnienia wniosku, jako złożonego po upływie 14 dni od dnia 23 września 2013 r., tj. od daty doręczenia wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu podał, że stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a., strona może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do jej rozstrzygnięcia. Natomiast decyzja z dnia [...] września 2013 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2013 r. i tej sytuacji 14-dniowy termin do złożenia wniosku o jej uzupełnienie upłynął dnia [...] października 2013 r., zaś skarżący złożył go dopiero w dniu w dniu [...] lutego 2014 r. W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte już w poprzednich odwołaniach i ponadto stwierdził, iż przedstawiony tym razem w uzasadnieniu argument, że jego wniosek został złożony po upływie 14 dniu od dnia [...] września 2013 r., uważa to za "kuriozum". Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podzielił argumentacje organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. S. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i wniósł o nakazanie organowi wypłacenie mu żądanego świadczenia i w uzasadnieniu powołał się na opisany powyżej stan faktyczny. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych, aniżeli wskazane w skardze. Zezwala na to treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na samym wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei zgodnie z art. 156 pkt 2) k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została m.in. z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast rażące naruszenie prawa jest kwalifikowanym naruszeniem prawa i w judykaturze przyjmuje się, że ma ono miejsce wówczas, kiedy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 2/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 76, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1935/99, LEX nr 47008, z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA 1202/98, LEX nr 41891, z dnia 12 grudnia 1988 r. sygn. akt III SA 481/88, niepubl.). W dalszej części wskazać należy, że w myśl art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach i w rozpoznawanej sprawie skarżący zażądał uzupełnienia decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...], zaś uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b), a w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2). Zatem postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, nie ma samodzielnego bytu prawnego, lecz pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienie dotyczy. Stąd też nie przysługuje od niego odwołanie, lecz od decyzji, co do której strona złożyła żądanie jej uzupełnienia, tj. od decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Dodać należy, że tak też pouczono skarżącego w postanowieniu Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego e W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r., Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Tym samym w sposób rażący naruszył on przepis art. 111 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, uwzględni poczynione powyżej rozważania prawne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 2 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.