II SA/Wa 1925/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego S. W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Radca prawny S. W. został wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego S. L. w niniejszej sprawie po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 28 stycznia 2016 r., odrzucającego wniesioną skargę, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wyznaczony pełnomocnik pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego, polegającego na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia środków odwoławczych od wydanego w sprawie orzeczenia. Oświadczył jednocześnie, że opinia została przesłana do skarżącego, a koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki opłat i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepis przejściowy, tj. § 22 powyższego rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Niniejsza sprawa została wszczęta w I instancji przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia i zakończona już po jego wejściu w życie (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało wydane w dniu 28 stycznia 2016 r.). Natomiast pełnomocnik z urzędu został wyznaczony w dniu 16 marca 2016 r. (k-38 akt), a w dniu 11 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie) złożył opinię o braku podstaw do wniesienia środków odwoławczych od wydanego w sprawie postanowienia, czyli po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Dlatego do rozpoznania przedmiotowego wniosku pełnomocnika z urzędu znajdą zastosowanie przepisy tego rozporządzenia. Z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia wynika, że wysokość opłaty maksymalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadku o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 2, tj. odrzucenie skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie radca prawny podjął czynności po wydaniu przez Sąd postanowienia kończącego postępowanie w sprawie w I instancji, na które przysługiwało stronie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pomoc prawna udzielona skarżącemu w II instancji, za którą należy się pełnomocnikowi z urzędu stosowna opłata, polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia środków odwoławczych od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi, wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu. Ponadto radca prawny, stosownie do § 3 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie. Zasadnym jest zatem przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów należnych w postępowaniu zażaleniowym. W związku z powyższym, stosownie do powołanych wyżej przepisów, ustalono, że przedmiotowa opłata wynosi 240 zł i powinna być podwyższona o kwotę 55,20 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 295,20 zł. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d, a także w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).