II SA/Wa 1925/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), , specjalista Monika Gieroń, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096); dalej jako "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o zwolnieniu J. K. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2019 r., na mocy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.). Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ ustalił, że w dniu [...] czerwca 2019 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] zadzwoniła J. K., która poinformowała, że jej mąż J. K., będąc w stanie nietrzeźwości, wszczął awanturę domową. Skierowany na miejsce patrol Policji zastał zgłaszającą, która poinformowała, że ww. wszczął awanturę, podczas której był wobec niej agresywny, wyzywał ja słowami wulgarnymi oraz kopał w bramę i zniszczył donicę na kwiatki, a następnie po kłótni wsiadł do samochodu marki [...] i pojechał do kolegi zam. w [...] przy ul. [...]. Zgłaszająca wskazała świadków tego zdarzenia, tj. swoją matkę i brata. Policjanci udali się pod wskazany adres, gdzie zastali J. P. oraz [...] J. K.. Na podwórzu znajdował się pojazd marki [...]. Od obydwu mężczyzn policjanci wyczuli woń alkoholu. J. K. wielokrotnie zwracał się do policjantów, aby odnotowali, iż nie zastali go we wskazanym miejscu oraz, że interwencja była bezzasadna. Następnie policjanci przewieźli J. K. do KPP w [...], gdzie ww. poddano czterokrotnemu badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: I - 0,59 mg/dm3 o godz. 22:43, II - 0,57 mg/dm3 o godz. 22:45, III - 0,60 mg/dm3 o godz. 23:15, IV - 0,55 mg/dm3 o godz. 23:44. Funkcjonariusz został w związku z powyższym zatrzymany. W dniu [...] czerwca 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wszczął w przedmiotowej sprawie śledztwo i w tym samym dniu wydał postanowienie o przedstawianiu wymienionemu zarzutu o to, że: I - w dniu [...] czerwca 2019 r. w [...], woj. [...], w ruchu lądowym po drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny marki [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikami: I 0,59 mg/ dm3 o godz. 22:43, II 0,57 mg/ dm3 o godz. 22:45, III 0,60 mg/dm3 o godz. 23:15, IV 0,55 mg/dm3 o godz. 23:44, tj. o czyn z art. 178 a § 1 kk. II - w dniu [...] czerwca 2019 r. w [...], woj. [...], chcąc aby funkcjonariusze KPP w [...][...] P. K. i [...] R. S. dokonali czynu zabronionego poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych i poświadczenie w dokumentacji służbowej nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest przebiegu i ustaleń interwencji służbowej podjętej wobec jego osoby, nakłaniał ich do dokonania takiego czynu i działania w ten sposób na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dowodzi, że przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały spełnione, ponieważ J. K. dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa przewidzianego w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a popełnienie tego czynu było oczywiste i uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Organ ustalił bowiem na podstawie zeznań świadków - policjantów wykonujących czynności - że J. K. w dniu [...] czerwca 2019 r. w [...] chcąc, aby funkcjonariusze KPP w [...] dokonali czynu zabronionego poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych i poświadczenie w dokumentacji służbowej nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest przebiegu i ustaleń interwencji służbowej podjętej wobec niego, nakłaniał ich do dokonania takiego czynu i działania w ten sposób na szkodę interesu publicznego. Świadkowie zeznali, że J. K. wielokrotnie powtarzał, żeby dali mu spokój, że mogą wpisać, że go nie zastali i że interwencja może być niepotwierdzona. Organ stwierdził, że ze względów etycznych i formalnych dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest niemożliwe i jednocześnie wypełnione zostały przesłanki art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że funkcjonariusz popełnił przestępstwo i tym samym utracił przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii, co zgodnie z art. 25 ustawy o Policji, jest jednym z warunków koniecznych do pełnienia służby w Policji, a zatem dalsze wykonywanie obowiązków służbowych przez wymienionego stało się niemożliwe. Opisane wyżej zdarzenie wpływa na osłabienie wizerunku Policji, jako formacji ścigającej sprawców także takich przestępstw, utraty do niej zaufania i wiarygodności w oczach opinii publicznej. Policjant, jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa, sama musi prawa przestrzegać w najwyższym stopniu, zaś wszelkie niepraworządne działania policjanta, muszą skutkować zwolnieniem ze służby. Organ zaznaczył, że zgodnie z dyspozycją art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., zarzucając mu: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w świetle dowodów postępowania karnego, zostały spełnione wszystkie przesłanki zwolnienia ze służby w Policji, w tym oczywistości popełnienia czynów o znamionach przestępstw, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do prawidłowego załatwienia sprawy oraz wydanie decyzji w oparciu o część materiału dowodowego, jak również poprzez zaniechanie wnikliwego i wszechstronnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób uniemożliwiający skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym oraz zapoznanie się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 46 § 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, kiedy dorosły domownik odmówił doręczenia korespondencji skarżącemu, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu dotyczącego okoliczności mających kluczowe znaczenie dla sprawy, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz opinii wydanej w sprawie przez organizację związkową, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 i 4 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji faktów i dowodów związanych z zarzutem z art. 178a § 1 k.k., - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, podczas gdy uważna analiza zebranego materiału dowodowego wcale nie pozwala na dojście do takiego wniosku, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że teściowa skarżącego zobowiązała się doręczyć rozkaz personalny nr [...] skarżącemu, ale odmówiła podpisania protokołu, kiedy odmówiła przyjęcia oraz przekazania tegoż rozkazu ,a funkcjonariusze pomimo tego pozostawili ww. rozkaz. Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] czerwca 2019 r., - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowany rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zastosowanie tej instytucji uwarunkowane jest łącznym spełnieniem trzech następujących przesłanek, a mianowicie: 1) popełnieniem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego), 2) oczywistością popełnienia czynu, 3) charakterem czynu powodującym, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. Możliwość wykorzystania tego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, czyli wykazania, że funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją jego zachowania. Innych warunków i ograniczeń co do dopuszczalności zastosowania tej instytucji ustawodawca nie przewidział. Powołany przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze zgodnie jednak przyjmuje się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Wtedy zresztą mogłyby wchodzić w rachubę odrębne podstawy zwolnieniowe - jedna obligatoryjna, przewidziana w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego oraz druga - fakultatywna, określona w art. 41 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, w myśl której policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Należy zatem odróżnić stan faktyczny, przy którym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, przy których popełnienie przestępstwa stwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem. Są to stany faktyczne od siebie niezależne i każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w innym trybie. Dlatego też organ Policji, zamierzając zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobligowany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej. "Oczywistość popełnienia czynu" organ może bowiem ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia. Przyjmuje się, że organ, zamierzający zwolnić policjanta ze służby w tym trybie – co do zasady – powinien sam przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, które pozwoliłoby przyjąć, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste. Nie wyklucza to jednak możliwości wykorzystania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym także materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Nie ma zatem istotnego znaczenia, w jaki sposób i kiedy zostanie ustalona oczywistość popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił J. K. zarzut popełnienia czynu z art. 178 a § 1 kk., a także czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Należy podzielić stanowisko organów Policji, że w okolicznościach niniejszej sprawy popełnienie przez J. K. czynu o znamionach przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. było oczywiste. Oczywistość popełnienia czynu, zdaniem Sądu, wynikała właśnie ze zgromadzonych dowodów, m.in. zeznań świadków, tj. policjantów wezwanych na interwencję, materiałów akt postępowania karnego. Wskazane dowody, w ocenie Sądu, nie pozostawiają wątpliwości, co do okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Niewątpliwie fakt przedstawienia skarżącemu zarzutów karnych przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] oraz dysponowanie wiarygodnymi zeznaniami świadków, świadczącymi o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa mogły stanowić wystarczającą podstawę dla organów do uznania, iż w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Oczywistość, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi być przekonywująca dla organu i organ nie musi jej wykazywać w rozumieniu prawa karnego. Przedmiotowe postępowanie w tej materii nie jest postępowaniem karnym. Tym samym, do zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest wymagane przyznanie się przez funkcjonariusza do winy, czy też wydanie wyroku w postępowaniu karnym (co stanowi wystarczającą przesłankę do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji). Wystarczające jest, aby całokształt okoliczności sprawy pozwalał na przyjęcie oczywistości popełnienia czynu, i na to niewątpliwie wskazuje zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy. Zasadnym jest wskazanie, że z treści art. 75 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Dlatego też, chociaż organ Policji ma w tego rodzaju postępowaniu obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. i z tego względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. Zauważenia wymaga, że określenia faktów, mających znaczenie dla sprawy, dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego, znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych, na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty, mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 17 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1371/17). W konsekwencji uznać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie organ dostatecznie wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Z uwagi natomiast, iż zaskarżona decyzja w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia, brak jest także podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Organ wypełnił też powinność, wynikającą z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. zasięgnął opinii właściwego związku zawodowego. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów Województwa [...] w [...] opinią z dnia [...] czerwca 2019 r. wskazał jedynie na pozytywny przebieg dotychczasowej służby funkcjonariusza. Natomiast z uwagi na ochronę interesu społecznego, natychmiastowe rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego było w pełni uprawnione. Po zwolnieniu J. K. ze służby na zajmowane przez niego stanowisko będzie można wyznaczyć innego funkcjonariusza, który realizował będzie zadania Policji, nie podważając dobrego wizerunku tej formacji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 46 ust. 2 k.p.a., w zakresie doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., należy wskazać, że przez doręczenie decyzji (rozkazu personalnego) należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie, w sposób unormowany w art. 39 i następnych k.p.a., za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby bądź organy. W sytuacji, kiedy odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia jego odbioru (mimo braku przeszkód) lub nie może tego uczynić (np. z uwagi na kalectwo), doręczyciel jest obowiązany sam wskazać osobę, która odebrała pismo, oraz datę doręczenia, a także przyczynę braku podpisu (art. 46 § 2). W tej sytuacji brak podpisu nie oznacza bezskuteczności czynności doręczenia. Teściowa skarżącego, zamieszkała pod tym samym adresem co skarżący, nie odmówiła doręczenia skarżącemu przesyłki, a fakt, że zobowiązała się do przekazania skarżącemu doręczanej korespondencji potwierdzili swymi podpisami obecni przy doręczeniu: [...] P. M. [...] Wydziału [...] KPP w [...] i A. P. [...] Zespołu [...] KPP w [...]. Niezależnie od tego, należy stwierdzić, że skarżący nie zakwestionował skutecznie faktu przekazania mu przez teściową doręczanej korespondencji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., to stwierdzić należy, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji (rozkazu personalnego) jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Okoliczności sprawy wskazują na to, że uczynienie zadość dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. przez organ nie mogło doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, którego istotą było, ustalenie oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwiającego jego pozostanie w służbie. Reasumując, zarzuty naruszenia art. 7, art. 10 § 1 k.p.a., art. 46 § 2 k.p.a., art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 i 4 k.p.a., a ponadto niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.