II SA/Wa 1926/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie prawa do uposażenia postanawia dokonać wykładni uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, uchylił zaskarżoną przez S. L. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz S. L. stosowną kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych, pismem z dnia 12 listopada 2013 r., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, poprzez jednoznaczne określenie zakresu ponownego orzekania przez organ. Organ podniósł, że Sąd w uzasadnieniu wyroku odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. II SAB/Wa 349/10, którym to wyrokiem Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku S. L. z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., natomiast Komendant Główny Policji, orzekając w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], również w zakresie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., wyszedł poza granicę wniosku, do czego nie był uprawniony. Minister wskazał również, iż Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] rozstrzygnął o prawie S. L. do uposażenia, rozumianego, jako uposażenie zasadnicze oraz dodatki do uposażenia, a także o prawie do innych należności pieniężnych, w następujący sposób: po pierwsze przyznał prawo do uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., po drugie odmówił przyznania prawa do uposażenia w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. i po trzecie odmówił przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Równocześnie Minister podał, że w zakresie przyznania S. L. podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., Komendant Główny Policji rozstrzygnął decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], a następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/12. Wobec powyższego, Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, iż nie jest jasne, które z rozstrzygnięć, zawartych w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], w ocenie Sądu, wykracza poza granice wniosku skarżącego, w zakresie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., a jednocześnie wykracza poza zakres wyznaczony przez Sąd w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10, bowiem Sąd, oceniając prawidłowość decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] powołał się na część rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji, zawartego w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Organ podniósł, że w tej sytuacji nie jest w stanie określić zakresu przedmiotowego sprawy, którą ma ponownie rozpoznać, z uwagi na wątpliwość, czy zakwestionowany przez Sąd zakres rozpoznania sprawy dotyczy rozstrzygnięcia, o którym mowa w tirecie trzecim decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] , czy też odnosi się omyłkowo do rozstrzygnięcia, zawartego w tirecie drugim decyzji Komendanta z dnia [...]. lipca 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zarówno w doktrynie, jaki i orzecznictwie, utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też, co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień, co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). Z ustaleń Sądu, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2013 r., tiret przedostatni uzasadnienia, wynika, że organ, zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., wyszedł poza zakres żądania skarżącego, bowiem w pkt 3 decyzji odmówił skarżącemu prawa "do innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r.", orzekając de facto o odmowie przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., które to żądanie nie zostało zgłoszone w piśmie skarżącego z dnia [...] lipca 2007 r. Żądanie to nie było też przedmiotem sprawy o bezczynność – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Rozstrzygając sprawę ponownie, organ zestawi treść wniosku (żądań skarżącego), z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. oraz z treścią pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskaże, jakie elementy uposażenia objęte zostały pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Inaczej mówiąc, wskaże przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji. Wyjaśni, jakie konkretnie, "inne należności" zostały objęte tym rozstrzygnięciem – tj. czy objęto w tym sformułowaniu podwyżkę innych składników uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Na marginesie przypomnieć należy, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1892/12, Sąd w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r., rozstrzygnął za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.