II SA/Wa 1892/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. 1. uchyla decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w zaskarżonej części oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w części odmawiającej przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., 2. zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz skarżącego S. L. kwotę 111 zł (sto jedenaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. orzekającą o ustaleniu S. L. na dzień [...] stycznia 2007 r. mnożnika kwoty bazowej służącego do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego policjanta w wysokości 1,84 oraz o odmowie przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. S.L. pismem z dnia 5 października 2006 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2007 r., natomiast raportem z dnia [...] stycznia 2007 r. S.L. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. W związku z tym, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., wydanym na podstawie art. 43 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił S.L. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...]z dnia [...]kwietnia 2007 r. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra z dnia [...] kwietnia 2007 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...]z dnia [...] września 2008 r., uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Ministra stała się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Tym samym prawomocnie zostało przesądzone, że zwolnienie S.L. ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Wnioskiem z dnia 4 lipca 2007 r. S.L. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji m. in. o podwyższenie uposażenia za 2007 r., a pismem z dnia 21 listopada 2008 r. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji nieprzyznawanie mu przez okres ponad 20 miesięcy podwyżki uposażenia za 2007 r. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 62/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 287/10 uchylił wyrok sądu I instancji z dnia 5 listopada 2009 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 348/10, zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku S.L. z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie podwyżki uposażenia za 2007 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r. Pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. S.L., wezwał Komendanta Głównego Policji do ponownego naliczenia i wypłaty "uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. z uwzględnieniem przypadających w tym okresie podwyżek poszczególnych składników uposażenia oraz wydłużenia wysługi". W wyniku rozpatrzenia wniosku S.L. z dnia 4 lipca 2007 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r. i z dnia 1 czerwca 2011 r., Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. ustalił S.L. na dzień [...] stycznia 2007 r. mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego policjanta w wysokości 1,84 oraz odmówił przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. Od decyzji tej S.L. złożył odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania podwyżki innych składników uposażenia i wniósł o wydanie decyzji uchylającej decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w części dotyczącej odmowy przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. Wskazał, że korzystając z nadanego mu prawomocnym wyrokiem uprawnienia (wyrok o sygnaturze akt II SAB/Wa 349/10) wniósł do organu o uznanie, że przedmiotem zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. winna być jedynie sprawa podwyżki uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., natomiast wszelkie inne roszczenia finansowe, obejmujące uposażenie i inne świadczenia pieniężne z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub ich wysokości winny zostać określone w decyzji wydanej w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 349/10. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał odwołanie S.L. Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w wyniku której wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2442/11 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, zobowiązując Ministra Spraw Wewnętrznych, jako organ właściwy, do rozpatrzenia odwołania S.L. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. Pismem z dnia 30 lipca 2012 r. S.L. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o wyłączenie od udziału w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowej sprawie J. Z. – Dyrektora Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, E. M. – Zastępcy Dyrektora Departamentu Ratownictwa i Ochrony Ludności oraz L. W. – Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ze względu na to, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podobnie jak postanowienie tego organu nr [...]z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1994 – 2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]Minister Spraw Wewnętrznych odmówił wyłączenia wskazanych przez S.L. osób. W związku z uchyleniem przez Sąd decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r., Minister Spraw Wewnętrznych wydał wskazaną na wstępie decyzję, w której przypomniał, że w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 348/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jasno określił w jakim zakresie Komendant Główny Policji winien orzekać rozpatrując wniosek S.L. z dnia 4 lipca 2007 r., ponowiony pismem z dnia 21 listopada 2008 r. Dlatego też, przedmiotem rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji była wyłącznie możliwość przyznania S.L. podwyżki uposażenia za 2007 r. Organ wskazał, że uprawnienia policjantów do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych zostały określone w Rozdziale 9 ustawy o Policji. Przepis art. 99 ust. 1 ustawy podaje, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z ust. 2 powołanego artykułu wynika, że z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 106 ust. 3 ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub wystąpiły inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W ocenie organu, w świetle przywołanych przepisów otrzymywanie uposażenia, które składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia jest ściśle związane ze świadczeniem służby. Zatem prawo do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych należnych policjantowi nie przysługuje za okres faktycznego pozostawania poza służbą. Wyjątkiem od tej zasady jest nabycie przez policjanta prawa do uposażenia za miesiąc, w którym nastąpiło zwolnienia go ze służby, niezależnie od tego przez jaką część tego miesiąca faktycznie pozostawał w stosunku służbowym. Organ podkreślił, że wyjątek ten znalazł zastosowanie w sprawie S.L., który otrzymał uposażenie za cały styczeń 2007 r. Organ ponadto zwrócił uwagę, że, rozstrzygając o podwyżce należnego S.L. uposażenia za 2007 r., konieczne było powołanie się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 marca 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 53, poz. 357). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia mnożnik kwoty bazowej, służący do ustalenia wysokości dotychczasowej miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjanta od 2 do 16a grupy zaszeregowania, zwiększył się od dnia 1 stycznia 2007 r. o 0,08 kwoty bazowej. W konsekwencji S.L., któremu przed wejściem w życie cytowanych regulacji przysługiwał mnożnik kwoty bazowej w wysokości 1,76, nabył z dniem [...] stycznia 2007 r. prawo do mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,84. Organ, odnosząc się do kwestii możliwości przyznania S.L. podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., stwierdził, że nie ma podstaw do przyznania takiej podwyżki. Jednocześnie organ przypomniał uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 62/09, w którym Sąd ten podkreślił, że prawidłowe jest stanowisko organu, w którym stwierdził, że prawo do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, a co za tym idzie prawo do wzrostu uposażenia, jest ściśle związane z pełnieniem służby. W sprawie, mimo iż ostateczne zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło z dniem [...] października 2008 r., to w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. służby on nie pełnił. W tej sytuacji Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do wydania w stosunku do skarżącego decyzji w przedmiocie wzrostu uposażenia za 2007 r. Organ wskazał przy tym, że o prawie S.L. do uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. rozstrzygnięto w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części dotyczącej odmowy przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 , art. 24 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 3, art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i § 2, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 80, art. 81, art. 104, art. 107 § 1 i § 3, art. 130 § 1 i § 2, art. 136 i art. 156 § 1 pkt 1-3 K.p.a. poprzez działanie niezgodnie z prawem, nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, pominięcie dowodów i wniosków żądanych przez skarżącego, pomijanie praw jako strony postępowania, brak wnikliwego i szybkiego działania, sprzeczną z faktami i dowodami ocenę stanu faktycznego oraz wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o wyłączeniu pracownika organu, bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 170 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnych orzeczeniach WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 348/10 i II SAB/Wa 349/10, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia ponad przedmiot i zakres faktycznego żądania, 2. niezastosowanie art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz uznanie, iż pomimo korzystania ze zwolnień lekarskich oraz wydania przez właściwe komisje lekarskie MSWiA orzeczeń o całkowitej niezdolności do służby w Policji od dnia [...] stycznia 2007 r., za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., faktycznie nie pełnił służby, ale w niej pozostawał, 3. rażące naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a. poprzez ponowną ocenę okoliczności, faktów i dowodów, które były przedmiotem uprzedniej oceny sądów administracyjnych i przy niezmienionym stanie faktycznym znalazły odmienne od zawartego w zaskarżonej decyzji MSW (a także poprzedzającej ją decyzji KGP) rozstrzygnięcie oraz wydanie decyzji sprzecznych z zawartą w tych orzeczeniach oceną prawną i wytycznymi co do dalszego postępowania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. w całości, a także poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w części rozstrzygającej ponad żądanie skarżącego, ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, poinformowanie, na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a., organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa przez Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan sprawy oraz rozwinął przedstawione w nim zarzuty, zbieżne z argumentami przedstawionymi już w odwołaniu od decyzji. Wskazał ponadto, że całkowicie bezzasadne są zapisy zawarte w decyzji dotyczące wypłaconego mu w styczniu 2007 r. uposażenia oraz innych niż ww. podwyżek za 2007 r. S.L. podkreślił, że powyższa bezzasadność wynika z faktu, że sprawa wypłaty uposażenia za styczeń 2007 r., faktycznie dokonanej, w ogóle nie była przedmiotem złożonej przez niego skargi, natomiast sprawa żądania zgodnej z art. 106 i 121 ustawy o Policji wypłaty uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. była przedmiotem odrębnego postępowania skutkującego wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Skarżący podał, że tę okoliczność WSA w Warszawie w powołanym wyżej wyroku wyraźnie zaznaczył, wskazując, że wydana w jego realizacji decyzja ma dotyczyć czasokresu od dnia [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Reasumując skarżący wskazał, że przedmiotem i zakresem zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji winna być jedynie sprawa podwyżki uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r. Dlatego skarżący uznał za zasadne uwzględnienie jego wniosków o uchylenie decyzji nr [...]a także poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w części rozstrzygającej ponad jego żądanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia 14 i 28 listopada 2012 r. skarżący podtrzymał swoją skargę oraz zawarte w niej zarzuty dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. i podniósł, że ustawodawca przyznał prawo do nagrody rocznej nie tylko za okres faktycznie pełnionej służby lecz także za okresy pozostawania w służbie w sytuacjach określonych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, tj. w okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych. Podkreślił, że nie istnieje żaden przepis uprawniający Komendanta Głównego Policji do wydawania decyzji w zakresie odmowy przyznania prawa do uposażenia oraz podwyżek do uposażenia. Prawa policjantów wynikają bowiem z przepisów ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie rozporządzeń, zatem Komendant Główny Policji nie posiada kompetencji pozwalających na swobodne odstąpienie od realizacji czynności wynikających z przepisów prawa. W pismach tych zawarł też obszerną polemikę z odpowiedzią organu na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 348/10 Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2002 r., uzupełnionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r., w zakresie podwyżki uposażenia za 2007 r. Ponadto wyrokiem z tego samego dnia o sygn. akt II SAB/Wa 349/10 Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego również z dnia 4 lipca 2007 r., w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. A zatem z zestawienia obu tych orzeczeń, wydanych w stosunku do tego samego skarżącego, wyraźnie wynika, że następstwem orzeczenia o sygn. akt II SAB/Wa 348/10 było rozpoznanie wniosku skarżącego odnośnie podwyżki jego uposażenia jedynie za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do treści art. 61 § 1 K.p.a. żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990 r. nr 2-3, poz. 47). Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest więc właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie decyzji. Konieczność ustalenia tego wynika z zasady, że jednostka rozporządza swoim prawem. W tym zakresie strona dysponuje inicjatywą wszczęcia postępowania wynikającą z art. 61 § 1 K.p.a. Organ nie może zastępować strony w określeniu przedmiotu postępowania, gdyż tylko strona może rozporządzać swoim prawem (zasada dyspozycyjności), chyba że następuje wszczęcie postępowania z urzędu. Wobec powyższego wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w razie wątpliwości, co do treści żądania stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Z zasady informowania wywodzi się obowiązek organu zwrócenia się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Podkreślić należy, że skarżący wielokrotnie w swoich pismach do organu precyzował swój wniosek z dnia 4 lipca 2007 r., szczególnie po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w dniu 20 stycznia 2011 r. przywołanych wyżej wyroków, rozpoznających skargi S.L. na bezczynność organu w zakresie podwyżki uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności. Wskazywał w nich, że po wyroku o sygnaturze akt II SAB/Wa 348/10 oczekuje od organu jedynie rozpoznania jego wniosku w zakresie podwyżki uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. ustalił wprawdzie skarżącemu na dzień [...] stycznia 2007 r. mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego policjanta w wysokości 1,84, ale jednocześnie odmówił mu przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał zaś w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia [...] lipca 2011 r. w całości, pomimo iż skarżący w odwołaniu od decyzji Komendanta Głównego Policji skarżył ją jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania mu podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., uznając tę część orzeczenia za wykraczającą poza jego żądanie i zbędną w tej decyzji, szczególnie gdy na ten temat organ miał rozstrzygać odrębnie do czego był zobligowany wyrokiem o sygnaturze akt II SAB/Wa 349/10. Tak więc Komendant Główny Policji, orzekając w swojej decyzji również w zakresie odmowy przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. wyszedł poza granicę wniosku, do czego nie był uprawniony i czym naruszył dyspozycję art. 61 § 1 K.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji, pomimo iż skarżący w odwołaniu od niej skarżył ją jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania mu podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. naruszył tym samym jedną z podstawowych zasad ogólnych procedury administracyjnej - zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 K.p.a. Postępowanie odwoławcze służy ponownemu rozpatrzeniu sprawy przez organ wyższego stopnia nad organem, który wydał decyzję w pierwszej instancji, dlatego też w przypadku postępowań wszczynanych co do zasady na wniosek zainteresowanego podmiotu, podmiot ten ma prawo modyfikować swoje żądania także w ujęciu procesowym do zakończenia go ostateczną decyzją w sprawie, którą w przypadku złożenia odwołania jest decyzja organu II instancji. Z powyższego względu, zaskarżona decyzja narusza art. 15 K.p.a. w zw. z art. 61 §1 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ decyzja rozstrzygała w zakresie nieobjętym wnioskiem skarżącego. Dlatego też, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji w zaskarżonej części. Jeśli zaś chodzi o uruchomienie trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o co wnosił skarżący, to zdaniem Sądu brak jest ku temu podstaw, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przez organ art. 24 K.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winny uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie decyzji w uchylonej części. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.