II SA/Wa 1931/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] postanawia: odrzucić skargę. M. S. pismem z dnia 30 października 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...], stanowiące odpowiedź na zażalenie skarżącego, wniesione do organu w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że od stycznia 1995 r. pełnił służbę w administracji celnej. Z dniem 1 marca 2017 r., na podstawie art. 165 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) stał się z mocy prawa funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej. Natomiast w maju 2017 r. otrzymał od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] propozycję pracy, będącą w jego ocenie decyzją o zwolnieniu ze służby. Wyjaśnił, że w związku z tym, po bezskutecznym wniesieniu odwołania, pismem z dnia [...] września 2017 r. złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, że w piśmie z dnia [...] września 2017 r. wyjaśnił stronie, iż zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., przedmiotem zaskarżenia w tym trybie mogło być postępowanie, prowadzone w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy organ administracji zobowiązany był do wydania decyzji lub innego aktu albo podjęcia określonych czynności. Natomiast w sprawie przedstawienia propozycji służby lub propozycji pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne i brak jest podstaw do stosowania przepisów K.p.a., w tym również dotyczących terminów załatwiania spraw i art. 37 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Zdaniem Sądu, w tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga M. S. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...], które jest odpowiedzią organu na zażalenie skarżącego z dnia [...] września 2017 r., wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (w brzmieniu przed dniem 1 czerwca 2017 r.), na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w zakresie rozpoznania odwołania od otrzymanej propozycji pracy. W piśmie tym wskazano, że w sprawie braku pisemnej propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy K.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, dlatego brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii art. 37 K.p.a., stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie Sądu, stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577). Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.