II SA/Wa 1940/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Janusz Walawski Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz skarżącego M. G. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] KPJ, wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. G. z dnia [...] grudnia 2009 r. od decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef Służby Celnej podniósł, iż w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w R. na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) z dniem [...] listopada 2009 r. mianował M. G. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Funkcjonariusz z zachowaniem ustawowego terminu złożył odwołanie od powyższego aktu mianowania, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez mianowanie na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego tj. art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, jak i rażące naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto zarzucił naruszenie norm prawa materialnego polegające na niezastosowaniu podczas rozstrzygania sprawy art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, albowiem Dyrektor Izby Celnej w R. nie kierował się dyspozycją powołanego przepisu, lecz wytycznymi Szefa Służby Celnej zawartymi w piśmie z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie mianowania funkcjonariusza bez wyjaśnienia kwestii okresu służby w Służbie Celnej, doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Tymczasem okoliczność spełniania przesłanek do awansu na stopień służbowy aspiranta celnego jest bezsporna i wynika wprost z okresu służby, doświadczenia i wykształcenia odwołującego się. W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymał decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. w mocy w zakresie określenia korpusu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. G. i prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 250/12 uchylił decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Szef Służby Celnej, ograniczając się w swoim rozstrzygnięciu do kwestii korpusu, naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 223 ust. 2-6 ustawy o Służbie Celnej podlega kontroli w pełnym zakresie - tak odnośnie korpusu, jak i stopnia służbowego. Mając na uwadze treść art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Szef Służby Celnej ponownie rozpatrzył odwołanie M. G. i nie znajdując podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach uregulowany został w art. 223 ust. 2-6 ustawy. W świetle ww. przepisów, zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Zgodnie natomiast z art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6 uzależnione było od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Odwołujący się funkcjonariusz przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. w dniu 30 października 2009 r., pełnił służbę w stopniu rewidenta celnego na stanowisku starszego kontrolera celnego. Zatem mianowania M. G. w oparciu o art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej dokonano prawidłowo do korpusu podoficerów Służby Celnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Szef Służby Celnej podniósł, iż stosownie do przepisu art. 223 ust. 7 określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, w ramach danego korpusu uzależnione jest m. in. od okresu służby w Służbie Celnej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Mając na uwadze powyższe kryteria, Dyrektor Izby Celnej w R. dokonując mianowania M. G. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego, wziął pod uwagę okres służby funkcjonariusza, doświadczenie, wykształcenie, zajmowane stanowisko i posiadany dotychczas stopień służbowy. Wobec powyższego, mianowania odwołującego na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego dokonano prawidłowo, z uwzględnieniem przesłanek zawartych w ww. artykule. Mając na względzie przedstawione wyżej argumenty i racje, wbrew twierdzeniom odwołującego się, Dyrektor Izby Celnej w R. nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 223 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W świetle przedstawionego powyżej stanowiska mianowanie M. G. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego nastąpiło z uwzględnieniem wszelkich wymogów określonych przez ustawodawcę w art. 223 ustawy o Służbie Celnej. W kontekście powyższego, organ II instancji za niezasadne uznał zarzuty strony ujęte w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. odnośnie naruszenia przepisu art. 6 i 7 k.p.a., poprzez niezastosowanie, jako podstawy decyzji przepisu art. 223 ust. 7 ww. ustawy i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o pismo Szefa Służby Celnej i załączone kryteria punktowe. Decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła ww. decyzji: 1. naruszenie art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w R., pomimo iż decyzja ta określa skarżącemu stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów, a zatem nie uwzględnia do nadania stopnia posiadanego przez niego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej, 2. naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez ponowne wydanie decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. jedynie w zakresie korpusu, bez rozstrzygnięcia w sentencji decyzji o stopniu służbowym i bez należytego uzasadnienia, co do kryteriów zastosowanych przy mianowaniu skarżącego na stopień służbowy, podczas gdy ze wskazań i oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dniu z dnia 18 maja 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 250/12 wynika, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu należy wydać decyzję zawierającą w sentencji rozstrzygnięcie co do korpusu i stopnia służbowego, oraz przy mianowaniu na stopień służbowy zastosować kryteria wskazane w art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, odpowiednio uzasadniając stanowisko w tym zakresie, 3. naruszenie art. 138 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji niemieszczącej się w katalogu decyzji jakie może wydać organ odwoławczy, poprzez nierozpoznanie całości sprawy rozstrzygniętej decyzją pierwszej instancji tj. pominięcie w rozstrzygnięciu kwestii mianowania na stopień służbowy, 4. naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP i art. 15 k.p.a., gdyż organ I instancji wydał rozstrzygnięcie na podstawie polecenia organu II instancji, wykonał je literalnie, co spowodowało że kontrola instancyjna decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w R. była fikcyjna, gdyż sprowadziła się do kontroli przez organ II instancji własnego polecenia, które organ I instancji z racji podległości służbowej był zmuszony wykonać i wykonał literalnie, 5. naruszenie art. 2 i art. 7 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 k.p.a., tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności, poprzez rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w oparciu o pisemne "polecenie" Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] i załączone kryteria punktowe, które wypaczały przesłanki ustawowe określone w art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej i kreowały pozaustrojowe przesłanki mianowania na stopień służbowy oraz doprowadziły do nieuzasadnionego zróżnicowania i dysproporcji w procesie mianowania na stopień służbowy funkcjonariuszy celnych. Z powyższych powodów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł m. in., iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest odniesienia do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, a odnoszących się do mianowania go na kwestionowany przez niego stopień służbowy. Zarówno odwołanie wniesione przez skarżącego, jak i skarga do WSA koncentrowały się wokół zarzutu naruszenia art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej i dotyczyły tylko kwestii mianowania na stopień w korpusie. Akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w R. nie zawiera uzasadnienia, jakie kryteria zostały zastosowane przy mianowaniu skarżącego na stopień służbowy. Zaś utrzymująca ją w mocy decyzja Szefa Służby Celnej jedynie ogólnikowo wskazuje na art. 223 ust. 7 ustawy jako podstawę decyzji. Nie uzasadniono szczegółowo, jakie konkretnie kryteria zostały wzięte pod uwagę w wypadku skarżącego, w żaden sposób nie odniesiono się choćby do jego doświadczenia zawodowego czy wykształcenia. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż pomimo błędnego sformułowania sentencji rozstrzygnięcia rozpoznał sprawę nie tylko w zakresie korpusu, ale też, jak wynika z uzasadnienia decyzji, rozstrzygnięcie dotyczyło również określenia stopnia służbowego, zgodnie ze wskazaniami WSA w Warszawie. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2012 r. uczestnik postępowania – Związek Zawodowy Celnicy PL z siedzibą w [...] podzielił zasadność skargi. Uczestnik postępowania podkreślił, iż gdyby organ I instancji nie był związany poleceniem organu II instancji i zastosował przesłanki z art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, a nie punktację określoną w poleceniu Szefa Służby Celnej, która wypaczała przesłanki ustawowe z art. 223 ust. 7 powołanej ustawy, to mianowałby skarżącego funkcjonariusza na wyższy stopień w korpusie – stopień starszego rachmistrza celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż w świetle postanowień z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (patrz komentarz do art. 170 Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, LEX 2009). Zgodnie zaś z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa przesądził, iż w odniesieniu do skarżącego, który przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323) zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego i posiadał stopień służbowy rewidenta celnego, zasadnie zastosowano przepis art. 223 ust. 5 powołanej ustawy. W tymże wyroku Sąd przedstawił wiążący zarówno organ, jak i skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd, iż akt mianowania skarżącego funkcjonariusza przez Dyrektora Izby Celnej w R. dotyczy mianowania na stopień służbowy w korpusie, a więc zawiera jedno rozstrzygnięcie obejmujące zarówno stopień, jak i korpus, co wynika wprost z samego aktu mianowania oraz przepisów ustawy o Służbie Celnej, w tym w szczególności z art. 115 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że mianowanie na jeden ze stopni służbowych w określonym korpusie stanowi w sensie materialnym jedną sprawę administracyjną. Tym samym Szef Służby Celnej, ograniczając się w swoim rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2011 r. do kwestii korpusu, naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając ponownie w postępowaniu odwoławczym decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. Szef Służby Celnej utrzymał w mocy akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w R. w części dotyczącej określenia skarżącemu korpusu Służby Celnej. Tym samym ponownie wydał decyzję prawnie wadliwą, niepełną (przez co naruszającą art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), albowiem osnowa decyzji nie rozstrzyga kwestii prawidłowości ustalenia skarżącemu stopnia służbowego w korpusie. Jest to wada istotna z punktu widzenia procesowego, gdyż w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., rozstrzygnięcie określane mianem osnowy decyzji stanowi o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów, albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania sprawy co do jej istoty. Konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, uzasadnienie ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, taka jest jego rola wynikająca z brzmienia art. 107 § 3 k.p.a. (patrz A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 8 wydanie, str. 509 i 520). Nadal pozostaje aktualna teza zawarta w wyroku NSA z dnia 30 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96, iż "rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji". Zwrócić należy także uwagę, iż postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji organ drugiej instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odwołanie wniesione przez stronę od decyzji organu I instancji wywiera zatem ten skutek, że sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów odwołania. W tym celu, co wynika wyraźnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić postępowanie zmierzające do uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego rodzaju postępowania organowi, który wydał decyzję. Wspomnieć również należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., stanowiącym jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dążyć do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta obowiązuje w całym ciągu czynności postępowania administracyjnego, a zatem od chwili wszczęcia postępowania, w postępowaniu wyjaśniającym oraz podjęciu decyzji. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględnia powyżej wskazanych wymogów. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż stosownie do przepisu art. 223 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, w ramach danego korpusu, uzależnione jest m. in. od okresu służby w Służbie Celnej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Mając na uwadze powyższe kryteria, Dyrektor Izby Celnej w R., dokonując mianowania M. G. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego, wziął pod uwagę okres służby funkcjonariusza, doświadczenie, wykształcenie, zajmowane stanowisko i posiadany dotychczas stopień służbowy. Wobec powyższego, mianowania odwołującego na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego dokonano prawidłowo, z uwzględnieniem przesłanek zawartych w ww. artykule. Z powyższego wynika, iż Szef Służby Celnej w uzasadnieniu swej decyzji wskazał de facto ustawowe przesłanki mianowania funkcjonariusza na stropień służbowy i ograniczył się do stwierdzenia, iż postępowanie organu I instancji respektowało wymogi określone przepisem art. 223 ust. 7 powołanej ustawy. Zarówno z akt sprawy, jak i uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy ww. przesłanki ocenił w odniesieniu do indywidualnej sprawy skarżącego. Tymczasem już w odwołaniu od aktu mianowania skarżący powoływał się na [...] letni staż służby w Służbie Celnej, wyższe wykształcenie oraz zdobyte doświadczenie z zakresu zadań Służby Celnej poprzez ukończenie Podyplomowych Studiów [...], ukończenie zasadniczego konkursu celnego przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolenia Głównego Urzędu Ceł, uprawniającego do samodzielnego wykonywania obowiązków służbowych pracownika administracji celnej oraz otrzymywane w okresie służby nagrody oraz wyrazy uznania za prawidłowo pełnioną służbę. Zatem wskazane przez skarżącego okoliczności należało odnieść do przesłanek wskazanych w art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej i dopiero wówczas zająć w sprawie stanowisko, czy organ pierwszej instancji w akcie mianowania z dnia [...] listopada 2011 r. prawidłowo określił skarżącemu stopień służbowy w korpusie na podstawie art. 115 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Zawarcie w uzasadnieniu decyzji jedynie lakonicznego stwierdzenia, że w niniejszej sprawie akt mianowania skarżącego został wydany z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 223 ust. 7 ww. ustawy, naraża Szefa Służby Celnej na słuszny zarzut wydania decyzji w sposób arbitralny, dowolny, z pominięciem wymogów ustawowych, a przez to kryteriów sprzecznych z wolą prawodawcy. Reasumując należy wskazać, że w sprawie niniejszej postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 153 i art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś zaskarżona decyzja narusza przepis art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zaś naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. To z kolei nakłada na Sąd obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu, ocenić zarzuty odwołania w kontekście ustawowych wymogów określonych przepisem art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej i dopiero wówczas wydać decyzję rozstrzygającą w zakresie prawidłowości określenia skarżącemu stopnia służbowego w korpusie Służby Celnej, która będzie zawierała wyczerpujące uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, spełniające wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 tej ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. W przedmiocie kosztów Sąd zaś orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.