II SA/Wa 1944/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Kancelarii Radców Prawnych [...] z siedzibą w [...] na decyzję Instytutu [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Kancelaria Radców Prawnych [...] i Partnerzy Sp. p. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawca") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Instytut [...] Polskiej Akademii [...] (dalej "organ", "Instytut", "Zamawiający"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. (dalej: "Wniosek") dotyczącego wyjaśnień złożonych przez wykonawcę działającego w formie konsorcjum podmiotów Kancelaria Zamówień Publicznych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz Kancelaria Radców Prawnych [...] Spółka Partnerska w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wyboru wykonawcy na obsługę prawną w zakresie zorganizowania i przeprowadzenia wybranych przez zamawiającego etapów zamówienia publicznego dotyczącego kompleksowej przebudowy Polskiej Stacji Antarktycznej im. [...], odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu [...] marca 2019 roku wszczął postępowanie o dzielenie zamówienia w przedmiocie świadczenia obsługi prawnej w zakresie zorganizowania i przeprowadzenia wybranych przez zamawiającego etapów zamówienia publicznego dotyczącego kompleksowej przebudowy Polskiej Stacji Antarktycznej [...] Z akt postępowania wynikało, że pismem z dnia 28 kwietnia 2019 r. Kancelaria Radców Prawnych [...] i Partnerzy Sp. p., działając jako Uczestnik powyższego postępowania, wskazała na nieprawidłowości w przedmiotowym postępowaniu, które w jej ocenie wpływają na prawidłowość czynności zamawiającego. W piśmie tym wskazano, że wybrane Konsorcjum winno zostać wykluczone jako nie spełniające warunków udziału w postępowaniu. W tymże wniosku skarżąca wniosła o odtajnienie wyjaśnień złożonych przez wybrane Konsorcjum w trybie wyjaśnienia rażąco niskiej ceny złożonej przez to Konsorcjum, co pozwoli w dalej idący sposób argumentować nierealność cen przez nie zaoferowanych w poszczególnych pozycjach. Jednocześnie w tym samym piśmie skarżąca wskazała, że w przypadku odmowy odtajnienia wnosi o potraktowanie tegoż wniosku jako wniosku złożonego w trybie i na zasadzie określonej w art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) o dostępie do informacji publicznej – wydając stosowną decyzję w tym zakresie umożliwiając wszczęcie postępowania administracyjnego. Instytut, po przeprowadzeniu analizy wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyjaśnień złożonych przez Wykonawcę. J. G. działająca w imieniu wnioskodawcy, pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy o udostępnienie informacji publicznej. W tym stanie faktycznym wydana została wymieniona na wstępie decyzja Instytutu [...] Polskiej Akademii [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pomimo, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p, to nie powinna ona podlegać udostępnieniu ze względu na treść art. 5 ust. 2 ww. ustawy, powołując się na przesłankę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Następnie organ rozwinął to pojęcie dokonując wykładni art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1010 z późn. zm.), a także wskazując, że zastrzeżone informacje są informacjami posiadającymi wartość gospodarczą, a ich ujawnienie dostarczyłoby wiedzy na temat działalności Wykonawcy, co mogłoby prowadzić do wykorzystania tych informacji przez podmioty prowadzące działalność konkurencyjną zarówno w przedmiotowym postępowaniu jak i w postępowaniach przyszłych, a co za tym idzie miałyby negatywny wpływ na pozycję Wykonawcy na rynku usług prawnych związanych z obsługą zamówień publicznych. Zdaniem Instytutu przedstawione informacje, chociaż dotyczą konkretnego zamówienia, mają charakter uniwersalny, możliwy do wykorzystania podczas przygotowywania kolejnych ofert na przyszłe postępowania o zamówienia publiczne. Ujawnienie informacji o stosowanej polityce cenowej wykorzystywanej przy kalkulacji ofert, mogłoby mieć wpływ na obniżenie w przyszłości przewagi konkurencyjnej Wykonawcy, a zatem powyższa informacja spełnia dyspozycję z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., ponieważ dotyczy charakteru organizacyjnego przedsiębiorstwa oraz posiada wartość gospodarczą. Instytut podkreślił również, że Instytut oprócz oświadczenia Wykonawcy bazuje na charakterze podanych informacji które, w połączeniu z danymi osób oddelegowanych do wykonania zamówienia, określonymi w ofercie Wykonawcy, wprost określają wynagrodzenie pracowników jak również osób współpracujących z Wykonawcą. Informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia pracownika należą do kategorii jego dóbr osobistych i podlegają ochronie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego (art. 23 i 24 k.c.), jak również przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). W ocenie organu informacje takie powinny być zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa. Informacje zastrzeżone przez Wykonawcę pozostają bowiem znane określonemu kręgowi osób - w tym przypadku pracownikom i współpracownikom Wykonawcy oraz ze względu na swą istotę są związane z prowadzoną działalnością Wykonawcy. Organ wyjaśnił, że w toku ponownego badania sprawy, zwrócił się do Wykonawcy o przedstawienie dodatkowych dowodów potwierdzających powzięcie przez niego odpowiednich działań w celu utrzymania w poufności danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Wykonawca w dniu [...] czerwca 2019 r. przekazał Instytutowi kopie umów zawartych ze swoimi współpracownikami w których zawarte zostały postanowienia dotyczące zachowania poufności. Zgodnie z postanowieniami w nich zawartymi, informacje te mogą być wykorzystywane tylko na potrzeby realizacji umów i nie mogą być udostępniane osobom trzecim. Wobec powyższego organ stwierdził, że zastrzeżenie klauzulą poufności informacji o wynagrodzeniu jest decyzją nie tylko logiczną z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy, ale również działaniem legalnym i będącym standardem w umowach zawieranych przez przedsiębiorców, których działalność opiera się w głównej mierze na kapitale ludzkim. W skardze z na powyższą decyzję Instytutu [...] Polskiej Akademii [...], Kancelaria Radców Prawnych [...] i Partnerzy Sp. p. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zobowiązanie podmiotu wydającego zaskarżoną decyzję, do odtajnienia wyjaśnień Wykonawcy działającego w formie konsorcjum, a także zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, a w szczególności przepisu art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezawarcie w uzasadnieniu decyzji pełnego i przekonywującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy wyjaśnianiu sprawy; 2. przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 5 ust. 2 oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez błędną wykładnię, co skutkowało nieudostępnieniem informacji publicznej dotyczącej wyjaśnień złożonych przez Wykonawcę działającego w formie konsorcjum, w związku z uznaniem części tych wyjaśnień za tajemnicę przedsiębiorstwa; 3. przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 5 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 23 oraz art. 24 Kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że informacje, których udostępnienia żąda Wnioskodawca, w połączeniu z danymi osób oddelegowanych do wykonania zamówienia a określonymi w ofercie Wykonawcy, wprost określają wynagrodzenie pracowników, jak również pracowników współpracujących, w związku z czym nie mogą zostać ujawnione w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, ze względu na podleganie ochronie wynikającej z przepisów Kodeksu cywilnego; 4. przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1986 z późn. zm.), w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez uznanie, że miało miejsce skuteczne zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa przez Wykonawcę działającego w formie konsorcjum. W uzasadnieniu podkreśliła, że zamawiający błędnie uznał za spełnione przez Wykonawcę przesłanki konieczne do skutecznego zastrzeżenia przez Wykonawcę tajemnicy przedsiębiorstwa. Podniesiono przy tym, że zasada jawności jest zasadą o charakterze podstawowym w reżimie zamówień publicznych, a jej ograniczenie ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyraźnie wymienionych w ustawie. Skarżąca podniosła, że tajemnica przedsiębiorstwa ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od stanowiska przedsiębiorcy, dla którego wszelkie dane i informacje związane z prowadzoną przez niego działalnością, mogą stanowić elementy zawierające określoną wartość gospodarczą. W ocenie skarżącej na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Wobec czego, pomimo wskazania w uzasadnieniu, iż Wykonawca podjął pewne kroki w celu ochrony informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, organ w decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. nie uprawdopodobnił, że przez Wykonawcę w pełni został spełniony wymieniony powyżej element formalny, w szczególności, w odniesieniu do przesłanek o nr 2 i 3. Dalej skarżąca wywodziła, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie było przeszkód dla udostępnienia fragmentów wyjaśnień zawierających nazwiska pracowników i osób współpracujących z Wykonawcą w formie zanonimizowanej. Ponadto, wskazać należy, że ochrona wynikająca z przepisów art. 23 i 24 Kodeksu Cywilnego, ulega ograniczeniu ze względu na udział Wykonawcy w postępowaniu publicznym. Ponadto ograniczenie jawności postępowania, a w przedmiotowym stanie faktycznym utajnienie wyjaśnień Wykonawcy, stanowiące czynność faktyczną podjętą na etapie postępowania, winno być uzasadnione przez Zamawiającego w sposób pełny i rzeczywisty. Zdaniem Skarżącej, Zamawiający uchybił obowiązkowi pełnego i rzeczywistego uzasadnienia utajnienia wyjaśnień Wykonawcy działającego w formie konsorcjum. Uzasadnienie zawarte zarówno w decyzji z dnia [...] maja 2019 r. o nr [...], jak również decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., było niepełne i lapidarne. Zamawiający, pomimo odwoływania się do licznych wyroków KIO, swoje uzasadnienia oparł na ogólnych, hasłowych wyrażeniach, nie zawierających w swojej treści realizacji wymagań określonych przepisami prawa a znajdujących potwierdzenie w orzecznictwie Krajowej Izby Odwoławczej. W odpowiedzi na skargę Instytut [...] Polskiej Akademii [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Ocena legalności dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6 ustawy. W świetle tego przepisu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Jednocześnie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany obowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 tej ustawy. Z treści art. 61 ust. 3 Konstytucji RP bezsprzecznie wynika, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Konkretyzacja tych ograniczeń dokonana została w treści art. 5 u.d.i.p., który daje podmiotom zobowiązanym od udostępnienia informacji publicznej możliwość odmowy jej udostępnienia z uwagi na konieczność (w ust. 2) prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wydając decyzję odmowną z powołaniem się na "tajemnicę przedsiębiorstwa" należy uwzględnić, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera definicji tego pojęcia. Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (vide. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 85/13). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r. str. 78). Zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jak wskazuje się w judykaturze oraz doktrynie, z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując art. 11 ust. 4 u.z.n.k., można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz"; LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01; LEX nr 583717). Wydając zaskarżoną decyzję Instytut wskazał, że zwrócił się do Wykonawcy o przedstawienie dodatkowych dowodów potwierdzających powzięcie przez niego odpowiednich działań w celu utrzymania w poufności danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Przekazane kopie umów zawierają postanowienia dotyczące zachowania poufności, z których wynika, że informacje te mogą być wykorzystywane tytko na potrzeby realizacji umów i nie mogą być udostępniane osobom trzecim. W istocie zatem dokumenty te zostały przez Konsorcjum zastrzeżone jeszcze przed potrzebą ewentualnego ich udostępnienia skarżącej w toku kontrolowanego postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto słusznie w ocenie Sądu, Instytut uznał, że wnioskowane ujawnienie informacji o jakie zwraca się skarżąca o stosowanej polityce cenowej wykorzystywanej przy kalkulacji ofert, mogłoby mieć wpływ na obniżenie w przyszłości przewagi konkurencyjnej Wykonawcy. W niniejszej sprawie warto też przywołać wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd zgodnie z którym: "o wadze poruszanych w niniejszej sprawie kwestii świadczy również prawodawstwo wspólnotowe Unii Europejskiej, a dokładniej Rozporządzenie nr 772/2004 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii czy też Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem. Na potrzeby niniejszej dyrektywy także przyjęto definicję "tajemnicy przedsiębiorstwa" oznaczającą informacje, które spełniają następujące wymogi: są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zbiorze ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które zwykle zajmują się tym rodzajem informacji, mają wartość handlową dlatego, że są objęte tajemnicą, poddane zostały przez osobę, która zgodnie z prawem sprawuje nad nimi kontrolę, rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich w tajemnicy (za wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 931/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do podniesionego zarzuty dotyczącego prymatu zasady jawności postępowania zamówieniowego, Sąd stoi na stanowisku, że nie może być stosowana bez ograniczeń, w sposób naruszający w szczególności konstytucyjne prawa i wolności jednostki, jak prawo do prywatności (art. 47 Konstytucji RP), czy prawo do ochrony danych osobowych (art. 51 Konstytucji RP). Słusznie zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Instytut uznał, że informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia pracownika należą do kategorii jego dóbr osobistych i podlegają ochronie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, jak również przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. (RODO). Osoby oddelegowane do wykonania zamówienia, określonym w ofercie Wykonawcy, nie są funkcjonariuszami publicznymi, wobec czego również skutecznie w stosunku do nich oraz ich prawa do prywatności (art. 5 ust 2 u.d.i.p.) Instytut miał prawo odmówić udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Co więcej, znaczna część skargi, co zauważa Instytut w odpowiedzi na skargę, została oparta o naruszenie przepisów Prawa zamówień publicznych, które to przepisy nie mają zastosowania w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej. Podobnie wskazane w skardze orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej odnoszą się do reżimu postępowań odwoławczych w zakresie udzielenia zamówienia publicznego, a nie udostępnienia informacji publicznej. Są to odrębne postępowania niezależne od siebie. Wobec powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych są całkowicie bezzasadne. Na marginesie stwierdzić należy, że wniosek skarżącej, będącej w istocie konkurentem rynkowym Konsorcjum wybranego w postępowaniu zamówieniowym, stanowi próbę obejścia przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1986 z późn. zm.) poprzez uzyskanie informacji o wyjaśnieniach złożonych przez podmiot konkurencyjny w postepowaniu. Ustawa o dostępie do informacji publicznych służy uzyskiwaniu informacji mających walor publiczny i nie powinna być wykorzystywana do partykularnych celów jednostki. Należy też zwrócić uwagę, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 3 ust. 1 pkt 1) niewątpliwie wynika prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym. Jeśli zaś żądanie udostępnienia informacji publicznej związane jest z prywatnym interesem wnioskodawcy, który zamierza uzyskane informacje wykorzystać w postępowaniu sądowym, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1365/11, Lex nr 1083943). Sąd stwierdza również, że wydając obie sporne decyzje, Instytut nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W ich działaniu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując sporne rozstrzygnięcia Instytut prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, a przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia wynikała z obowiązującego prawa materialnego. Samo uzasadnienie zaskarżonych decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.