II SA/Wa 196/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy", "KGP"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania T. S. (dalej: "skarżący", "strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (dalej także jako: "organ I instancji", "KWP") z [...] października 2018 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] lipca 2015 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z [...] lipca 2015 r. KWP cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską z uwagi na fakt, że wyrokiem Sądu w [...] z [...] sierpnia 2011 r., sygn. [...] został on skazany za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Wnioskiem z [...] stycznia 2018 r. skarżący wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania w powyższej sprawie i uchylenie niekorzystnej dla niego decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Jako przesłankę wskazał ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi. W ocenie skarżącego, takim dowodem jest fakt, że zatarcie skazania nastąpiło w 2014 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] KWP, działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej jego ostateczną decyzją z [...] lipca 2015 r. Następnie decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 2015 r. Na skutek odwołania, KGP decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. uchylił ww. decyzję KWP z [...] lutego 2018 r. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, organ I instancji winien zbadać czy zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania, wynikające z art. 145 § 1 k.p.a., ale przede wszystkim, czy podanie dotyczące wznowienia zostało złożone w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Pismem z [...] maja 2018 r. organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] w celu uzyskania następujących dokumentów, tj. kserokopii zawiadomienia o zarządzeniu zatarcia skazania z [...] marca 2016 r., wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2011 r., w sprawie [...], a także odpowiedzi z Sądu w [...] dotyczącej sprawy [...] przeciwko wymienionemu w przedmiocie skazania. Ponadto, organ I instancji wniósł także o przesłanie pokwitowania lub innego dokumentu potwierdzającego, że w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący dokonał wglądu do akt sprawy karnej i dokonał dokumentacji fotograficznej. W odpowiedzi organ I instancji uzyskał uwierzytelnioną kopię zawiadomienia Ministerstwa Sprawiedliwości [...] z [...] marca 2016 r. o zarządzeniu zatarcia skazania oraz informację, że na dzień [...] maja 2018 r. do Sądu Rejonowego w [...] nie wpłynęła informacja z sądu [...], dotycząca zatarcia skazania w świetle prawa [...] (pismo z [...] maja 2018 r. sygn. akt. [...]). Ponadto Sąd poinformował organ I instancji (zastrzegając, że nie może przesłać kserokopii dokumentów z udostępnienia akt do wglądu bowiem prowadzi zbiorcze zestawienia), że T. S. osobiście dokonał wglądu do akt sprawy karnej [...] ([...]) w dniu [...]listopada 2016 r., [...] grudnia 2017 r. oraz [...] kwietnia 2018 r. W ostatniej dacie strona złożyła także wniosek o dokonanie kserokopii z akt ww. sprawy, które zostały jej wydane w dniu [...] kwietnia 2018 r. Decyzją z [...] października 2018 r., organ I instancji, działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 268a k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją KWP z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że z materiału dowodowego wynika, iż skarżący o treści rozstrzygnięcia w przedmiocie zatarcia skazania, wydanego [...] stycznia 2016 r. (prawomocnego od [...] lutego 2016 r.) dowiedział się w dniu [...] listopada 2016 r. osobiście dokonując wglądu do akt sprawy o sygn. [...]. Zatem, zdaniem KWP, należało uznać, że wniosek pełnomocnika strony, który wpłynął do organu [...] stycznia 2018r., inicjujący postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, został złożony z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. We wniesionym odwołaniu skarżący zarzucił decyzji organu I instancji rażące naruszenie art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, że o zatarciu skazania skarżący dowiedział się [...] listopada 2016 r., czemu przeczą postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 2016 r. ([...]) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z [...] lipca 2016 r. ([...]). Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. KGP wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2018 r. Przytoczył brzmienie art. 105 § 1 i art. 148 § 1 k.p.a., wywodząc, że aby wniosek o wznowienie postępowania był skuteczny, strona musi zachować termin określony tym przepisem prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że KWP w ramach podjętych czynności ustalił, iż istnieje uzasadniona wątpliwość co do początkowej daty podanej przez pełnomocnika, a dotyczącej momentu dowiedzenia się przez stronę o wystąpieniu okoliczności stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania. Zauważył, że pełnomocnik wskazał, iż nastąpiło to [...] stycznia 2018 r., gdy strona zapoznała się aktami sprawy karnej i wykonała fotokopie dokumentów. Niemniej, zgodnie z pismem Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 2018 r., skarżący dokonał osobistego wglądu w akta sprawy karnej o sygn. [...] ([...]) [...] listopada 2016 r., [...] grudnia 2017 r. oraz [...] kwietnia 2018 r. Żadna ze wskazanych dat nie dotyczy [...] stycznia 2018 r. na którą wskazuje pełnomocnik. Nadto KGP podniósł, że zaświadczenie o niekaralności wystawione przez państwo [...] zostało przez stronę osobiście dostarczone do postępowania o stwierdzenie zatarcia skazania toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...], co wynika wprost z uzasadnienia postanowienia z [...] stycznia 2016 r. sygn. akt. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, przedłożone w lipcu 2018 r. przez pełnomocnika dokumenty sądowe, świadczące według niego o nieprawomocności postanowienia o zatarciu skazania z dniem [...] lutego 2016 r. nie wpływają na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy, bowiem nie dotyczy ono ustalenia daty zapoznania się z okolicznościami tam wskazanymi przez organ, lecz przez stronę. KGP, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że termin jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 k.p.a., biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym uzmysłowiła sobie znaczenie powoływanych we wniosku dowodów. Zdaniem organu odwoławczego z okolicznościami na które powołuje się strona - dotyczącymi jej niekaralności według prawa [...] na bazie wskazanych dokumentów - najwcześniej zapoznała się już w 2015 r. (sama bowiem przedłożyła zaświadczenie o niekaralności w państwie [...] do postępowania o zatarcie skazania, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2016 r.), a najpóźniej [...] listopada 2016 r. korzystając z przysługującego jej prawa i zapoznając się z aktami sprawy karnej. W ocenie KGP świadczy to o niedochowaniu terminu miesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Na powyższą decyzję z [...] grudnia 2017 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji KWP z [...] października 2018 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu autor skargi zarzucił naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie dochował terminu miesięcznego, o którym mowa w tym przepisie, skoro - według organu - posiadał on wiedzę o swojej niekaralności według prawa [...] najwcześniej już w 2015 r., a najpóźniej w dniu [...] listopada 2016 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że [...] stycznia 2018 r. zapoznał się z przedmiotowym zaświadczeniem (jego tłumaczeniem), jak i innymi dokumentami (np. rozporządzeniem nr [...] Ministra Sprawiedliwości [...]), kiedy sfotografował wszystkie dokumenty ze sprawy karnej (sygn. akt [...]). Jednocześnie wskazał, że to, iż Sąd Rejonowy w [...] nie potwierdził tej daty, wcale nie oznacza, że fakt ten nie miał miejsca. Podniósł, że za prawdziwością jego twierdzeń przemawia fakt, iż pełna dokumentacja z [...] wpłynęła do sądu polskiego w grudniu 2017 r., z której jasno i jednoznacznie wynika, że wpis [...] jest wpisem wadliwym i sprzecznym z prawem polskim i [...]. Zdaniem skarżącego, organ błędnie przyjął, że bieg terminu jednomiesięcznego rozpoczął się w roku 2015. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2018 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2015 r., nr [...] dotyczącą cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli zostało wydane na skutek uchylenia przez KGP decyzji KWP z [...] lutego 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji z [...] lipca 2015 r. Organ odwoławczy zobowiązał wówczas KWP przede wszystkim do zbadania, czy podanie dotyczące wznowienia zostało złożone w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się w trybie zwykłym, lecz w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznych, to jest w trybie wznowienia postępowania, na wniosek z [...] stycznia 2018 r. zgłoszony przez wnoszącego skargę. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch fazach. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna fazę pierwszą, to jest prowadzenie przez organ postępowania wstępnego w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją dotyczącą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, co otworzyło drogę do przystąpienia do drugiej fazy postępowania, a mianowicie do stwierdzenia czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego mogą wyniknąć skutki dla ostatecznej decyzji. Tymczasem otwarcie tej fazy postępowania było niezgodne z prawem, a zatem organ I instancji nie mógł przystąpić do stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła. Sąd zauważa, że już po wznowieniu postępowania, organy orzekające prawidłowo wskazały, iż nie został zachowany jednomiesięczny termin do wznowienia postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Zasadnym jest twierdzenie ww. organów, że wiedzę o zatarciu skazania skarżący posiadał wcześniej, niż wynikałoby to z jego wniosku z [...] stycznia 2018 r., w którym poinformował organ, że o tym fakcie powziął wiadomość dopiero w dniu [...] stycznia 2018 r., kiedy to dokonał wglądu do akt sprawy karnej o sygnaturze [...]. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenie skarżącego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd zauważa, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które wykazało, iż o niekaralności skarżący dowiedział się już [...] listopada 2016 r., o czym świadczy informacja Sądu Rejonowego w [...] (pismo z [...] maja 2018 r.), z której wynika, że skarżący w tym dniu po raz pierwszy osobiście dokonał wglądu do akt sprawy karnej [...] ([...]), w których to aktach znajduje się zawiadomienie o zarządzeniu zatarcia skazania z [...] marca 2016 r. w sprawie [...] (kopia tego zawiadomienia została załączona do ww. pisma SR w [...]z [...] maja 2018 r.). Jednocześnie Sąd ten poinformował organ I instancji, że na dzień [...] maja 2018 r. nie wpłynęła informacja z Sądu w [...], dotycząca zatarcia skazania w świetle prawa [...] przez tamtejszy Sąd. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem organu odwoławczego, że termin jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 k.p.a., biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym uzmysłowiła sobie znaczenie powoływanych we wniosku dowodów (wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 47/18). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 stycznia 2002 r., (V SA 1460/01), świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. W konsekwencji, wniosek skarżącego, zawarty w piśmie pełnomocnika z [...] stycznia 2018 r., o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie i wywiera jedynie skutki procesowe dla sprawy o wznowienie postępowania, a nie dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W przypadku zatem, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, winien umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji (vide: Komentarz do art. 149 i 151 K.p.a., M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II). Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku WSA w Łodzi z 15 listopada 2013 r. II SA/Łd 644/13 wskazano, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postepowanie, powinien je umorzyć. Należy zatem uznać, że zasadnie organy orzekające wydały na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, wznowionego postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją KWP z [...] lipca 2015 r. W świetle powyższego nie można uznać, że organy orzekające naruszyły jakiekolwiek przepisy postępowania administracyjnego, w tym wskazywany przez skarżącego art. 148 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził zatem, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa oraz, że organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Na marginesie Sąd zauważa, że z urzędu jest mu wiadome, że wyrokiem z 25 marca 2019 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2266/18 oddalił skargę skarżącego wniesioną na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał m.in., że skarżący w dacie wydania ocenianej decyzji (tj. z [...] lipca 2015 r. - dopisek Sądu) figurował w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym od [...] września 2011 r. wyrokiem sądu [...] za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Sąd zauważył także, że polskiemu ustawodawstwu znane są dwie instytucje prawne związane ze skutkami orzeczeń wydanych przez sąd obcego państwa, w tym członkowskiego UE. Mianowicie, instytucja "zatarcia skazania", która obowiązuje na potrzeby innych postępowań karnych oraz instytucja "informacji o osobie sporządzona dla celów innych niż postępowanie karne". Jednak w okolicznościach tej sprawy, zastosowanie obu tych instytucji w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie mogło prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż zawarte w ocenianej decyzji z [...] lipca 2015 r. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.