II SA/Wa 1967/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie przeniesienia służbowego funkcjonariusza celnego – R. S. do pełnienia z dniem 1 czerwca 2009 r. służby w [...]. Jako uzasadnienie przeniesienia organ wskazał, iż z dniem 30 stycznia 2009 r. wszedł w życie Regulamin Organizacyjny Urzędu Celnego [...], którym utworzono w Referacie [...] komórki organizacyjne stałego nadzoru – sekcje i jednoosobowe stanowiska na terenie podmiotów podlegających szczególnemu nadzorowi podatkowemu, m.in. [...], zatem przeniesienie odbyło się w ramach urzędu i zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.). Na skutek skargi R. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 972/09 uchylił wyżej wskazane decyzje. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że [...] istniało już z pewnością w dniu 30 grudnia 2008 r. jako wyodrębniona jednostka. Natomiast przeniesienie skarżącej nastąpiło z dniem 1 czerwca 2009 r., co wskazuje, że przeniesienie to nie było bezpośrednim następstwem zmian, na które powołuje się organ. Wskazana w art. 18 ust. 2 ustawy przesłanka ważnego interesu służby winna być skonkretyzowana i ustalona w sposób niebudzący wątpliwości, co powinno polegać na wykazaniu przyczyn uzasadniających przeniesienie. W przypadku braku sprecyzowania ważnych względów nie jest możliwe ustalenie, czy wymóg ustawowy zaistniał, a wobec tego czy zaskarżone decyzje są wadliwe. Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I OSK 546/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: Organ ważne względy służbowe uzasadniał wejściem w życie nowego regulaminu organizacyjnego, zaś Sąd I instancji uznał, że wyjaśnienie to nie jest przekonywujące. R. S. od dnia 11 stycznia 2006 r. zostały powierzone obowiązki pełnienia stałego nadzoru w [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Naczelnika Urzędu Celnego [...] zmieniony został regulamin organizacyjny tego Urzędu, którym w Referacie [...] zostały utworzone m.in. [...], w tym na terenie [...]. Z kolei decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Urzędowi Celnemu [...] przewidziała takie samo stanowisko. Z tych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny wyprowadził twierdzenie, iż na skutek wejścia w życie powyższego regulaminu R. S. została przeniesiona do pełnienia służby w tymże [...], jednak już nie na zasadzie powierzenia pełnienia obowiązków, jak to miało miejsce dotychczas. W wytycznych dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarto zbadanie legalności decyzji o przeniesieniu, pod kątem oceny, czy w oparciu o nowy regulamin takie uregulowanie kwestii przeniesienia, a nie jedynie powierzenie obowiązków, jak to miało miejsce dotychczas, było uzasadnione ważnymi względami służby bez względu na lakoniczność uzasadnienia decyzji, skoro wyraźnie z nich wynikało, że ta okoliczność, tj. dostosowanie się do organizacji Urzędu była powodem przeniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż uchylenie decyzji na skutek uwzględnienia skargi może nastąpić w sytuacjach, gdy organ naruszył prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia lub procesowe, gdy naruszenie miało istotny wpływ. Samo lakoniczne uzasadnienie nie jest wystarczającym powodem do uchylenia decyzji, skoro nie wykazano, jaki to miało wpływ na załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ustawie o Służbie Celnej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) w art. 6b ust. 3 określono, że sprawowanie stałego nadzoru polega na wykonywaniu czynności kontrolnych, o których mowa w art. 6a ust. 3, przez komórkę organizacyjną utworzoną w tym celu przez właściwego naczelnika urzędu celnego na terenie podmiotu podlegającego szczególnemu nadzorowi podatkowemu, zwaną dalej "komórką stałego nadzoru". W niniejszej sprawie komórką taką stało się [...], z chwilą utworzenia tak oznaczonej komórki organizacyjnej w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego [...], a dokładniej z chwilą wejścia w życie tego regulaminu – decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. Utworzenie w Referacie [...] komórki organizacyjnej stałego nadzoru – sekcje i jednoosobowe stanowiska na terenie podmiotów podlegających szczególnemu nadzorowi podatkowemu w tym m.in. [...], spowodowało istotną zmianę organizacyjną w strukturze Urzędu Celnego [...] – powstała nowa jednostka organizacyjna w ramach tego Urzędu. Przedtem funkcjonariusz celny pełnił służbę w [...] na terenie [...] na zasadzie powierzenia pełnienia obowiązków. Obecnie, gdy to miejsce pełnienia służby stało się "komórką stałego nadzoru" – [...] należy do tej komórki przypisać konkretnego funkcjonariusza – wyznaczyć mu tam miejsce pełnienia służby, aby mógł wykonywać w tej nowej komórce organizacyjnej Urzędu Celnego swoje zadania służbowe. Dlatego trafnie argumentuje organ, iż R. S. dotychczas wykonująca powierzone jej obowiązki służbowe na terenie [...] w [...], po utworzeniu w tym miejscu "komórki stałego nadzoru" winna nadal pełnić tam swoje obowiązki służbowe, ale już nie na zasadzie powierzenia obowiązków (jak to było poprzednio), ale jako miejsce służby i dlatego należało przenieść ją na to nowoutworzone stanowisko. Zmiany przedmiotowego Regulaminu, wymuszone treścią art. 6b ustawy o Służbie Celnej, dotyczą zmian organizacyjnych i zmiany te są przyczyną uzasadniającą, zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 ustawy pragmatycznej, dokonane zaskarżonymi decyzjami przeniesienie z dniem 1 czerwca 2009 r. R. S. do pełnienia służby w [...]. Podkreślić tu należy, iż obecnie, na skutek wyżej wspomnianych zmian organizacyjnych stanowisko to stało się takim samym stanowiskiem jak stanowiska służbowe usytuowane w siedzibie danego Urzędu Celnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, na pytanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wytycznych wyroku z dnia 6 października 2010 r. "czy takie uregulowanie kwestii przeniesienia, w zgodzie z nowym regulaminem, a nie jedynie powierzenie obowiązków, jak to miało miejsce dotychczas, było uzasadnione ważnymi względami służby bez względu na lakoniczność uzasadnienia decyzji, skoro wyraźnie z nich wynikało, że ta okoliczność, tj. dostosowanie się do organizacji Urzędu była powodem przeniesienia", należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Znaczy to, iż powyższe okoliczności przeniesienia mieściły się w pojęciu ważnych względów służbowych i zatem stanowiły wystarczającą przyczynę wydania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 18 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Z tych względów skarga nie może być uwzględniona. Zarzutom skargi, iż organ nie mógł powołać przedmiotowej komórki organizacyjnej, przeczy treść art. 6b ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Wyjaśnić tu należy, iż organ nie tylko mógł, ale i miał obowiązek powoływania komórek stałego nadzoru w miejscach faktycznego pełnienia służby przez funkcjonariuszy celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ rozpatrujący niniejszą sprawę, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub decyzji poprzedzającej, bądź które skutkowałoby uchyleniem powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.