II SA/Wa 1975/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Ewa Grochowska – Jung Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. R. w przedmiocie wymierzenie grzywny Ministrowi Gospodarki i Pracy za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/ Wa 1927/04 - oddala skargę - Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04 uchylono decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdzając jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Z treści jego uzasadnienia wynika, że Sąd m.in. zobowiązał organ do ustalenia dokładnej treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2003 r. i po dokonaniu powyższych ustaleń, wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Powyższy wyrok został doręczony Ministrowi Gospodarki i Pracy w dniu 20 czerwca 2005 r. Stąd też organ, po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia 22 czerwca 2005 r., wysłał do niego w dniu [...] lipca 2005 r. pismo i zobowiązał w nim wymienionego do sprecyzowania wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. Ten zaś z kolei pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. odpowiedział, że faktycznym przedmiotem żądania określonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. jest "wszczęcie postępowania administracyjnego, ustalenie i rozstrzygnięcie przez organ – Ministra Gospodarki i Pracy w Warszawie w drodze decyzji, statusu prawnego skarżącego [...] w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r." i wniosek ten, w związku z pismem z dnia [...] czerwca 2005 r., nadal podtrzymuje w całości. W dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, tj. wydania decyzji z wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. i w związku z cytowanym już wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04. Następnie Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego, ustalenie i rozstrzygnięcie przez organ w drodze decyzji statusu wnioskodawcy [...] w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r. W uzasadnieniu podał, że Główny Inspektor Ochrony Przeciwpożarowej [...] pismem z dnia [...] listopada 1987 r., mając za podstawę art. 2 ust. 7 pkt 5a dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa (Dz. U. z 1987 r. Nr 50, poz. 321), mianował skarżącego na stanowisko instruktora w [...] w G. Następnie oficer specjalista pismem z dnia [...] grudnia 1987, z dniem [...] stycznia 1988 r., odwołał wymienionego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przekazał go do dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej [...]. Z załączonych dokumentów wynika ponadto, że w postępowaniu sądowym przed Sądem Wojewódzkim – Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie ustalono, że skarżącego nigdy nie łączył stosunek pracy [...]. Ponieważ Sąd Najwyższy po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] stwierdził, że tylko w toku ustalenia spornego okresu do stażu rentowo – emerytalnego przed właściwym organem rentowym, a następnie w toku weryfikacji przed Sądem, mógłby skarżący dochodzić ewentualnego uwzględnienia tegoż okresu, przeto organ nie dysponując takimi wiadomościami i po własnych ustaleniach niepotwierdzających istnienie powyższego zatrudnienia, umorzył postępowanie. Powyższe rozstrzygnięcie podyktowane jest faktem, że brak jest elementu administracyjno – prawnego w postaci przepisu nakazującego rozstrzygnięcie o żądaniu skarżącego poprzez wydanie decyzji, stąd też przesądza to o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] października 2005 r. We wniosku z dnia [...] października 2005 r. do Ministra Gospodarki i Pracy o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt II SAB 76/03 zobowiązujący organ do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. i na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04 uchylający decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r., stwierdził, że jego pismo z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie jest wnioskiem w rozstrzygniętej przez organ sprawie i inicjującym ją, lecz pismem procesowym wyjaśniającym wątpliwości organu wyrażane w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r., a dotyczące jego wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. Reasumując, właściwym i jedynym wnioskiem w rozpoznawanej sprawie, jest nadal jego wniosek z dnia [...] stycznia 2003 r., a nie nieistniejący wniosek z dnia [...] sierpnia 2005 r. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...], mając za podstawę art. 127 § 3 k.p.a., w jej sentencji rozstrzygnął następująco: "podtrzymuję stanowisko zawarte w decyzji Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2005 r., znak [...] i umarzam postępowanie w sprawie". W uzasadnieniu zaś, powołując się obszernie na dotychczasowe procedowanie ze skarżącym oraz przywołując argumenty zawarte już w decyzji z dnia [...] września 2005 r., podał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04 uchylający decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r., zobowiązał organ do ustalenia dokładnej treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2003 r. Stąd też wysłano do niego pismo z dnia [...] lipca 2005 r. i zobowiązano w nim wymienionego o sprecyzowanie powyższego wniosku. Ten zaś z kolei pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. odpowiedział, że faktycznym przedmiotem żądania określonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. jest "wszczęcie postępowania administracyjnego, ustalenie i rozstrzygnięcie przez organ – Ministra Gospodarki i Pracy w Warszawie w drodze decyzji, statusu prawnego skarżącego [...] w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r." i wniosek ten, w związku z pismem z dnia [...] czerwca 2005 r., nadal podtrzymuje w całości. Wobec powyższego skarżący pozostaje w błędzie co do faktu, że pismo z dnia [...] sierpnia nie można uznać za wniosek, w wyniku którego doszło do wydania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z uwagi na rażące naruszenie prawa. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i rozważenie możliwości wystąpienia do Prezesa Rady Ministrów z informacją o naruszeniu przez organ prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 36 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 7 pkt 5a cytowanego już wyżej dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa poprzez ich dowolną interpretację, bądź niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie od powyższego zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 – 11, 24 § 1 pkt 4, 61 § 1 i 3, 73 § 1 i 2, 75 § 1, 76 § 1, 77, 78 § 1, 80, 89 § 1, 104 § 1, 105 § 1, 107 § 3, 156 i 183 § 2 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz dowolną interpretację przepisów postępowania, wydanie decyzji bez dostatecznego rozpoznania sprawy, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i wadliwe ustalenia faktyczne. W obszernym uzasadnieniu zaś powołał się na argumenty przedstawione już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i podtrzymując swoje stanowisko sprowadzające się do stwierdzenia, iż pełnił w spornym okresie służbę podał ponadto, że pozbawiono go możliwości czynnego udziału w postępowaniu, nie zajęto stanowiska w przedmiocie wyłączenia pracownika organu i niezależnie od tego organ poświadczył nieprawdę, co do braku dokumentów dotyczących jego służby. Niezależnie od powyższego wskazał, że organ rozpatrując sprawę ponownie rażąco naruszył prawo poprzez powtórne umorzenie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym złożonym po skardze, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i ponownie powołał się na wcześniejsze zarzuty. Nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 16/06, stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięto, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Jednakże w międzyczasie, bo w dniu [...] września 2005 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będącą przedmiotem niniejszej sprawy, o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1927/04 uzasadniając to faktem, że wyrok ten nadal pozostaje niewykonany poprzez brak decyzji organu. Ponadto wniósł o merytoryczne rozstrzygnięcie przez Sąd jego wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, wskazując na opisany już powyżej w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2006 r., skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze zarzuty ze skargi wobec organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Stosownie bowiem do treści art. 154 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W takim przypadku sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 154 § 2 ustawy). Jednakże wskazać należy, że zgodnie z zacytowanym wyżej przepisem przesłanką uznania skargi na niewykonanie wyroku jest m. in. bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność danego aktu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04, uchylił decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. W wyroku tym Sąd m.in. zobowiązał organ do ustalenia dokładnej treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2003 r. i po dokonaniu powyższych ustaleń, wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż organ w dniu [...] lipca 2005 r. wysłał do J. R. pismo, w którym zobowiązał skarżącego do sprecyzowania wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. Po udzieleniu przez J. R. – w piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r. – odpowiedzi na powyższe wezwanie i sprecyzowaniu przedmiotu żądania określonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r., Minister Gospodarki i Pracy wydał decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...], mocą której umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. R. z dnia [...] sierpnia 2005r. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż Minister Gospodarki i Pracy w dniu [...] września 2005 r. wydał odpowiednie rozstrzygnięcie, a w konsekwencji nie można czynić organowi zarzutu bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylającego decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. Ponadto, Minister Gospodarki i Pracy podtrzymał swoje stanowisko decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...]. Należy w tym miejscu wskazać, iż przedmiotem oceny Sądu rozpoznającego skargę na niewykonanie wyroku, w oparciu o art. 154 cytowanej już wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, nie może być kwestia merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie objętym tym wnioskiem, lecz właśnie niewykonanie wyroku, który może przybrać postać bezczynności organu po wyroku uchylającym dany akt lub stwierdzającym jego nieważność. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, iż taka bezczynność nie miała miejsca, gdyż organ rozpoznał wniosek i wydał decyzję. Zarzuty skarżącego, które w istocie sprowadzają się do polemiki z merytorycznym stanowiskiem organu wyrażonym w decyzji z dnia [...] września 2005 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] października 2005 r. [...], nie mogą stanowić argumentów przemawiających za uznaniem za zasadną skargi na niewykonanie wyroku. Wspomniane zarzuty mogą natomiast mieć znaczenie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję organu. Legalność wspomnianych decyzji Ministra Gospodarki i Pracy została zweryfikowana przez Sąd w wyroku z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 16/06, którym stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięto, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Nie zmienia to jednak oceny przez Sąd kwestii wykonania przez Ministra Gospodarki i Pracy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/04. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 i art. 154 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.