II SA/Wa 1977/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., którym zwolniono K. P. ze służby w Policji z dniem 30 września 2006 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 41 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że K. P. raportem z dnia 30 czerwca 2006r. zwrócił się z prośbą o zwolnienie go ze służby z dniem 30 września 2006 r. i termin ten mieści się w 3 miesięcznym okresie wynikającym z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił brak rozstrzygnięcia w zakresie uposażenia tj. nieprzyznanie dodatku służbowego, funkcyjnego w związku z odejściem na emeryturę. Wnosząc o wyrównanie szkody powstałej z tytułu nieprzyznania dodatku twierdził, iż w Policji istnieje zwyczaj podwyższania dodatku policjantom odchodzącym na emeryturę jako nagroda za nienaganną służbę. Wywodził, iż brak przyznania mu dodatku po 22 latach służby rażąco narusza zasadę równości, stanowi łamanie prawa wreszcie krzywdzi go i poniża, bowiem każdy policjant, który nie jest karany dyscyplinarnie, otrzymuje dodatek w związku z przejściem na emeryturę. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż skarżący wniósł prośbę o zwolnienie ze służby i prośba ta obligowała organ do zwolnienia skarżącego ze służby. Podał, że raport o zwolnienie zawierał również prośbę skarżącego o podwyższenie dodatku funkcyjnego i prośba ta nie została przez organ uwzględniona o czym poinformowano skarżącego pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z 4 września 2006 r. Wyjaśnił też, że przyznanie dodatku funkcyjnego ma charakter uznaniowy i organ nie miał obowiązku wydawać decyzji w przedmiocie odmowy przyznania dodatku funkcyjnego. Podkreślił, że K. P. w sprawie dodatku funkcyjnego nie skarżył bezczynności organu. Podniósł, że rozstrzygnięcia w zakresie uposażenia (jego składników) zapadły we wcześniejszych decyzjach, które były prawomocne w dacie wydawania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. W konkluzji stwierdził, iż zarzuty podnoszone w skardze nie odnoszą się do zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonych raportów pod względem ich zgodności z prawem – art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z póź. zm.), stwierdzić należało, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać jednocześnie należy, iż przedmiotem kontroli Sądu był rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby, który nie dotyczył uposażenia. Kontrola Sądu ograniczała się zatem do badania legalności przedmiotowego rozkazu o zwolnieniu. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący wniósł 30 czerwca 2006 r. prośbę o zwolnienie go ze służby i organ w terminie określonym w art. 41 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. 02.07.58 z późn. zm.) zwolnił go ze służby z dniem 30 września 2006 r. Przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, iż "Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby". Zaznaczyć należy, iż w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący nie podnosił żadnych merytorycznych zarzutów w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Zarzuty skargi dotyczyły uposażenia a konkretnie nieprzyznania mu dodatku funkcyjnego, służbowego zwyczajowo, zdaniem skarżącego, przyznawanego w związku z zakończeniem służby. Z uwagi na to, że przedmiotem niniejszego postępowania było zwolnienie skarżącego ze służby, a nie uposażenie przysługujące policjantowi, zarzuty dotyczące wysokości uposażenia uznać należało za bezprzedmiotowe. Jak trafnie podnosi organ uposażenie skarżącego zostało określone decyzjami innymi niż przedmiotowy rozkaz o zwolnieniu ze służby, które jako prawomocne funkcjonują w obrocie prawnym. A zatem jedynie w drodze wzruszenia w trybie nadzwyczajnym tych ostatecznych decyzji stanowiących o uposażeniu skarżący może domagać się ustalenia należnych mu, jego zdaniem, składników uposażenia -podwyższenia dodatku służbowego, funkcyjnego. Przy czym dodać należy, iż ani w cyt. wyżej ustawie o Policji ani w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ustawodawca nie przewiduje obligatoryjnego trybu podwyższenia dodatków w związku z zakończeniem służby w Policji. Uznając, iż zaskarżony rozkaz odpowiada prawu skargę, stosownie do art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. 02.153.1270 z późn. zm.), należało oddalić.