II SA/Wa 1978/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o wygaszeniu decyzji przyznającej równoważnik za brak lokalu mieszkalnego w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o wygaszeniu decyzji przyznającej równoważnik za brak lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania decyzji - K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o wygaszeniu decyzji przyznającej równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Następnie skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o wygaszeniu decyzji przyznającej równoważnik za brak lokalu mieszkalnego (k-125-127 akt sądowych). W uzasadnieniu wniosku podważając legalność powyższej decyzji skarżący podał m.in., że w jego ocenie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania powyższej decyzji poprzez wywołanie w tym zakresie trudnych do odwrócenia skutków, powodujących istotną zmianę w zakresie jego prawa do przedmiotowego świadczenia, w tym również funkcjonowania opinii, iż w jego sprawie nie ma zastosowania art. 32 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny wskazany wyżej przepis swoją treścią obejmuje nie tylko zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcia organu ale również decyzje I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 163). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania uczynił decyzję w stosunku do której toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy bowiem wyjaśnić, że podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczą legalności decyzji o wygaszeniu mu równoważnika do lokalu mieszkalnego, a tym samym legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Zatem polemizowanie z takim zarzutami na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oznaczałoby wchodzenie w meritum sprawy, co jest niedopuszczalne. Podniesione przez skarżącego zarzuty zostaną natomiast poddane ocenie przez Sąd w trakcie rozpoznawania skargi i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Należy także wskazać, że utrata środków finansowych, która jest niewątpliwie skutkiem decyzji o wygaszeniu prawa do przedmiotowego świadczenia, w żaden sposób nie może być uznana za podstawę uzasadniającą wstrzymanie wykonania orzeczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.