II SA/Wa 1981/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E.H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie wezwania E. H. i J. H. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. R. nr [...] w K.. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Decyzją Zastępcy Kwatermistrza KWMO w K. nr [...] o przydziale kwatery stałej - mieszkania służbowego z dnia [...] października 1967 r. lokal nr [...] przy ul. R. nr [...] w K. przydzielono S. L. – ówczesnemu funkcjonariuszowi KWMO w K.. Uprawnionymi do zamieszkania w przedmiotowym lokalu oprócz zainteresowanego była żona – T. L. oraz dzieci: syn A. L. i córki G. L. i E. L. (obecnie H.). W przedmiotowym lokalu zamieszkują obecnie E. H. i jej syn J. H.. S. i T. L. zmarli. W dniu [...] lutego 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki wszczął z urzędu postępowanie w sprawie o opróżnienie z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. R. nr [...] w K. przez E. H. i J. H., na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 14 ust. 2 Rozporządzenia, decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą nakazano E. i J. H. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. R. nr [...] w K. z osób i rzeczy. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują przepisy zawarte w rozdziale ósmym ustawy o Policji oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze w postaci Rozporządzenia. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 95 ustawy o Policji stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. Następnie wskazano, że krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony i wyczerpująco wymieniony w art. 89 ustawy o Policji oraz ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), której postanowienia art. 29 ust. 1 i 2 dają prawo do zajmowania takich mieszkań emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Natomiast w stosunku do osób, które nie spełniają powyższych warunków, istnieje możliwość wydania, w oparciu o treść przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Zajmowany przez E. i J. H. lokal nadal znajduje się w dyspozycji [...] Komendanta Policji, natomiast zainteresowani nie są, ani nie byli nigdy funkcjonariuszami Policji, jak również nie nabyli uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Według art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.), przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Zdaniem organu wynika z tego jednoznacznie, że w stosunku do zainteresowanych można zastosować art. 95 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż nie posiadają tytułu prawnego do zajmowanego lokalu i są osobami nieuprawnionymi do jakichkolwiek świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji. W takim stanie rzeczy wobec E. i J. H. została wydana decyzja o nakazaniu opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. R. nr [...] w K.. Od powyższej decyzji E. H., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i wydanie orzeczenia merytorycznego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia należytego jej uzasadnienia. W odwołaniu wskazano na niedostateczne i nieprawidłowo skonstruowane uzasadnienie kwestionowanej decyzji. Pełnomocnik stron podniósł, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do przeprowadzenia wyczerpującej oceny zaistniałego stanu faktycznego, a następnie do dokładnego umotywowania przyjęcia konkretnego przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W szczególności zaś decyzje negatywne dla zainteresowanego powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Pełnomocnik E. H. wskazał również, że z uzasadnienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie można wywnioskować, jakimi kryteriami interpretacyjnymi organ kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia, albowiem ograniczono się jedynie do przytoczenia treści przepisów, bez ich głębszego zanalizowania pod kątem zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji. Ponadto pełnomocnik strony argumentował, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji narusza prawo do mieszkania, sformułowane w art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Instytucje państwa mają obowiązek prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, przeciwdziałania bezdomności, wspierania rozwoju budownictwa socjalnego oraz popierania działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego mieszkania. Natomiast w niniejszej sprawie E. i J. H. nakazano opuszczenie mieszkania, pozbawiając ich możliwości zaspokojenia elementarnych potrzeb mieszkaniowych. Z powyższych względów zdaniem pełnomocnika strony, kwestionowana decyzja powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na odwołanie Komendant Główny Policji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji ponownie przytoczył przepisy regulujące kwestię zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin, podkreślając, że w przypadku członków rodzin prawo do zamieszkiwania w lokalach będących w dyspozycji organów Policji jest jedynie pochodną prawa przyznanego policjantowi. Innymi słowy, rodziny policjantów mogą zamieszkiwać w przyznanych lokalach tak długo, jak osoba, której został lokal przydzielony, pozostaje policjantem, ewentualnie emerytem lub rencistą policyjnym, bądź też w przypadku, gdy członkom rodziny została przyznana emerytura lub renta policyjna po zmarłym funkcjonariuszu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ II instancji podkreślił, że strona ani jej syn nie są i nie byli policjantami, ani nie mają przyznanych świadczeń policyjnych. Zamieszkują zatem w przedmiotowym lokalu bez podstawy prawnej, co powoduje konieczność orzeczenia o nakazaniu opróżnienia lokalu. Organ wyższej instancji nie dopatrzył się nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji, uzasadniających jej uchylenie, a to oznacza, zdaniem Komendanta Głównego Policji, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jest zgodna z przepisami prawa. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji uznał je za bezzasadne. Zdaniem organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki w sposób konkretny podsumował stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji przepisów, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W kwestii natomiast zarzutów dotyczących naruszenia art. 75 ust. 1 Konstytucji RP ponownie podkreślono, że prawo do zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji organów Policji, jest pochodną uprawnienia przysługującego funkcjonariuszowi, a okoliczności takie jak długotrwałość zamieszkania i ponoszenie kosztów utrzymania nie stanowią przesłanek przemawiających za uznaniem, iż powstał nowy tytuł prawny do zamieszkiwania. Powołano przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. o sygn. akt K 20/01. Wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji, Komendant Główny Policji orzekł, jak w sentencji decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W treści skargi ponowiono zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji, przejawiające się w lakonicznym przytoczeniu podstawy prawnej bez wyjaśnienia przyczyn ich zastosowania oraz motywów, którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło skarżącej podjęcie właściwych kroków mających na celu obalenie decyzji. Ponownie wskazano również na naruszenie przez organy Policji normy zawartej w art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, jak również o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i jednocześnie podkreślając, że organy w niniejszej sprawie stały jedynie na straży przestrzegania przepisów prawa, które w żaden sposób nie stoją w sprzeczności z normami konstytucyjnymi. Wniosek skarżącej o udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych został rozpatrzony odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 grudnia 2013 r., a po wniesieniu sprzeciwu przez pełnomocnika skarżącej, ponownie odmówiono zwolnienia od kosztów postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r., utrzymanego następnie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 211/14. Natomiast postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie zostało wykazane, aby kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Tylko zaś w takim przypadku możliwe byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wskazać należy, że katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zawarty jest w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 (wskazany przepis odnosi się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów), przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Powołany przepis stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów Policji. W związku z powyższym, organ orzekający w niniejszej sprawie był obowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie, czy E. H. i jej syn J. H. legitymowali się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ulicy R. [...] m. [...]. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że wskazany lokal znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy K. i pozostaje nadal w dyspozycji [...] Komenda Wojewódzkiego Policji w K.. Z akt sprawy bowiem wynika, iż decyzją nr [...] o przydziale kwatery stałej – mieszkania służbowego z dnia [...] października 1967 r. Zastępcy Kwatermistrza KWMO w K. lokal ten przydzielono S. L. – ówczesnemu funkcjonariuszowi KWMO w K. – ojcu E. H.. Uprawnionymi do zamieszkania w przedmiotowym lokalu oprócz zainteresowanego była żona – T. L. oraz dzieci: syn A. L. i córki G. L. i E. L. (obecnie H.). We wskazanym lokalu zamieszkują obecnie E. H. i jej syn J. H.. S. L. i jego żona T. L. zmarli. W tych okolicznościach poza sporem pozostaje, iż tytuł prawny, w rozumieniu przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, do zajmowanego lokalu przysługiwał S. L.. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o Policji w art. 88 i 98 przyznaje uprawnienie do lokalu mieszkalnego policjantowi w służbie stałej oraz policjantowi zwolnionemu ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Odrębną kategorię osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji określa ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Jak ustalił organ, E. H. i J. H. nie są i nie byli funkcjonariuszami Policji, zatem nie mogą w stosunku do nich mieć zastosowania ww. przepisy ustawy o Policji. Ponadto nie spełniają oni również wymogu określonego w przepisie art. 29 ust. 2 drugiej z powołanych ustaw, bowiem jako osoby pełnoletnie nie mieszczą się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania renty rodzinnej po zmarłym S. L.. W świetle art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny: 1) funkcjonariusza zmarłego albo zaginionego w czasie pełnienia służby, 2) funkcjonariusza zmarłego w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie, albo w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeśli śmierć nastąpiła wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, 3) zmarłego emeryta lub rencisty policyjnego. Zgodnie z art. 24 tej ustawy, renta rodzinna przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) do renty rodzinnej uprawnieni są następujący członkowie rodziny: 1) dzieci własne, dzieci drugiego małżonka oraz dzieci przysposobione, 2) przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, w tym również w ramach rodziny zastępczej, 3) małżonek (wdowa i wdowiec), 4) rodzice. W związku z powyższym organ zasadnie przyjął, iż E. H. i jej syn J. H. nie posiadają, w rozumieniu ustawy o Policji, tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Pozostawanie lokalu mieszkalnego w dyspozycji Policji powoduje, że tylko taki tytuł prawny jest w rzeczonej sprawie istotny. Ponadto wskazać należy, że trudno również przyznać skarżącej prawo do wstąpienia w stosunek najmu w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wstąpienie E. H. w prawa najmu przedmiotowego lokalu po zmarłym ojcu. Tak więc, skarżąca będąc osobą spoza kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, nie mogła wstąpić w prawa najemcy lokalu po zmarłym emerytowanym funkcjonariuszu Policji. Sąd nie podziela również zarzutów strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem prawo do zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji organów Policji, jest pochodną uprawnienia przysługującego funkcjonariuszowi, a okoliczności takie jak długotrwałość zamieszkania i ponoszenie kosztów utrzymania nie stanowią przesłanek przemawiających za uznaniem, iż powstał nowy tytuł prawny do zamieszkiwania. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. ma oparcie w prawie, bowiem powołany jako podstawa rozstrzygnięcia przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji został w sprawie niniejszej prawidłowo zastosowany. Trzeba mieć również na uwadze, że organy Policji obowiązane są racjonalnie gospodarować posiadanymi zasobami lokalowymi, mając na uwadze zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy w służbie stałej oraz innych osób uprawnionych do uzyskania przydziału lokalowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również innych uchybień, czy naruszeń prawa o charakterze proceduralnym i dlatego, na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.