II SA/Wa 1983/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji waloryzacyjnej postanawia odrzucić skargę Wnioskiem z 8 grudnia 2008 r. J. W. (dalej jako skarżący), zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] o ponowne ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych, wypłacanych przez wojskowy organ emerytalny po 1 stycznia 1999 r., oraz o wypłacenie, wraz z odsetkami kwot, które wynikają z różnicy pomiędzy przysługującymi mu świadczeniami, jakie nabył w 1990 r., a zaniżonymi świadczeniami, wypłacanymi mu od 1 stycznia 1999 r. na podstawie decyzji waloryzacyjnych. Ponadto, wniósł o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji waloryzacyjnych, wydanych po 1 stycznia 1999 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, poprzez bezzasadne zastosowanie waloryzacji emerytury skarżącego w oparciu o przepisy ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz.1118). Decyzją z [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] , mając za podstawę art. 31, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 48a ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), odmówił ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno – rentowego i wypłaty odsetek. Odrębną decyzją z [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] , działając na podstawie art. 31 i art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w związku z art. 156 k.p.a., odmówił wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji waloryzacyjnych, wydanych po 1 stycznia 1999 r., wyszczególnionych we wniosku z 8 grudnia 2008 r. W uzasadnieniu tej ostatniej decyzji organ, powołując się na treść art. 32 ust. 2 wojskowej ustawy emerytalnej, wskazał, iż przepis ten stanowi samodzielną podstawę prawną do unieważnienia przez organ decyzji z urzędu. Jednak zdaniem organu weryfikacja decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. nie prowadzi do ustalenia podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności tych decyzji z urzędu. Przyjęty sposób waloryzacji świadczenia emerytalnego jest właściwy, a zatem nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa, które jest przesłanką do zastosowania art. 156 k.p.a. i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji z urzędu. Od obu powyższych decyzji, zgodnie z zawartym w nich pouczeniem, skarżący wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] Wydziału Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z [...] lutego 2011 r., o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2008 r. o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno- rentowego i wypłaty odsetek, a odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2008 r. o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. przekazał do rozpatrzenia Ministrowi Obrony Narodowej. Decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] grudnia 2008 r., odmawiającą wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż jest związany pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2011 r. o sygn. akt [...] , a więc zobligowany jest do rozpatrzenia odwołania strony, jednakże nie podziela poglądu Sądu, aby był właściwy w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Minister stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu emerytalnego, wydanych zainteresowanemu po 1 stycznia 1999 r. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a decyzje w przedmiocie waloryzacji świadczeń nie są dotknięte wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa. W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek wydania decyzji bez podstawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem prawa. Organowi emerytalnemu nie można też zarzucić popełnienia błędu, braku należytej staranności, jak też nieznajomości przepisów prawa, na podstawie których waloryzowano wojskowe świadczenia emerytalno-rentowe. Waloryzację emerytury wojskowej organ przeprowadzał zgodnie z przepisami wojskowej ustawy zaopatrzeniowej. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że przepis nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego z punktu widzenia zasady ochrony praw słusznie nabytych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99, orzekł o zgodności art. 6 ustawy zaopatrzeniowej z art. 2 Konstytucji RP. Zmieniony mechanizm waloryzacji z uposażeniowej na cenową zachował zasadę stabilnej wartości ekonomicznej otrzymywanego świadczenia poprzez wprowadzenie mechanizmu umożliwiającego jego urzeczywistnienie. Mimo zmiany przepisów istota instytucji przystosowującej wartość świadczeń emerytalno-rentowych do spadku siły nabywczej pieniądza, w którym wypłacone są świadczenia, nie została naruszona. Reforma systemu ubezpieczeń społecznych po 1 stycznia 1999 r. doprowadziła do wprowadzenia jednolitych zasad waloryzacji świadczeń emerytów z systemu powszechnego i zaopatrzeniowego. Tym samym zrównano w prawach wszystkich emerytów i rencistów niezależnie od tego, czy prawo do świadczeń mają ustalone na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, czy też przepisów obowiązujących w powszechnym systemie. Wszyscy emeryci i renciści należą do tej samej grupy uprawnionych i waloryzacja ich świadczeń odbywa się według tych samych zasad. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w drodze doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a., a następnie 11 lipca 2011 r. skarżący odebrał ją osobiście. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wpłynęła do organu 11 sierpnia 2011 r., J. W. wskazał, że nie podważa ustawy emerytalnej z FUS, lecz podważa ustalenia zmieniające jego prawo do waloryzacji uposażeniowej. Zdaniem skarżącego jest to prawo nabyte uczciwie i zgodnie z prawem. Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż skarga została wniesiona uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja została bowiem doręczona skarżącemu 11 lipca 20011 r., a skarga została wniesiona 11 sierpnia 2011 r., podczas gdy ostatnim dniem doniesienia skargi był 10 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie zestawienie dat, jak czyni to organ, ponownego doręczenia zaskarżonej decyzji (11 lipca 2011 r.) i wniesienia skargi (11 sierpnia 2011 r.) wskazuje, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął 10 sierpnia 2011 r.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy zwrócić jednakże uwagę, że z załączonych akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano 23 maja 2011 r. Zawiadomienie o pozostawieniu awizowanej przesyłki w urzędzie pocztowym na okres 7 dni umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłkę adresowano ponownie 30 maja 2011 r. Zwrot do nadawcy nastąpił 7 czerwca 2011 r. Od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło zatem pełne 14 dni. W takiej sytuacji doręczenie nastąpiło z upływem okresu 14 dni, czyli 6 czerwca 2011 r. W tak zarysowanych okolicznościach organ powinien przyjąć, że z tym dniem nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia. Późniejsze ponowne doręczenie skarżonej decyzji skarżącemu, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie spowodowało ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia skargi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji. Oznacza to, że 30 dniowy termin do złożenia skargi rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu decyzji z [...] maja 2011 r., czyli 6 czerwca 2011 r. i upłynął 6 lipca 2011 r. Złożenie skargi 11 sierpnia 2011 r. nastąpiło więc z uchybieniem ustawowego terminu, natomiast skarżący nie zgłaszał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.