II SA/Wa 2014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 13n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), utrzymał mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia się przez [...] G. W. przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Komendant Główny Policji wskazał, iż postanowieniem Komendanta [...]w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] G. W., kierownikowi Zakładu [...] w [...], który został obwiniony o to, że: 1) od nieustalonego dnia do dnia [...] grudnia 2013 r. w czasie służby w [...], jako kierownik Zakładu [...], nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na prawidłowym nadzorze nad [...] G. Z., który posiadał w użytkowanym pomieszczeniu służbowym nr [...] w budynku nr [...] [...]amunicję nieustalonego pochodzenia (....), tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 5 ppkt 15 zakresu zadań określonych w karcie opisu stanowiska pracy kierownika Zakładu [...]; 2) od nieustalonego dnia do dnia [...] grudnia 2013 r. w czasie służby w [...], jako kierownik Zakładu [...], nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na prawidłowym nadzorze nad podległymi policjantami – użytkującymi pomieszczenia służbowe nr: [...], [...] i [...] w budynku nr [...] [...]i realizowanymi przez nich zadaniami, którzy nie wykonali polecenia służbowego wydanego na odprawie służbowej kadry kierowniczej w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez Komendanta [...] [...] R. S., polegającego na obowiązku utrzymania należytego porządku na stanowiskach pracy, tj. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 8 ppkt 15 zakresu zadań określonych w karcie opisu stanowiska pracy kierownika Zakładu [...]; 3) od nieustalonego dnia do dnia grudnia 2013 r. w czasie służby w Centrum Szkolenia Policji, jako kierownik Zakładu [...], nie sprawował nadzoru nad podległymi policjantami i realizowanymi przez nich zadaniami w zakresie właściwego sposobu wykorzystana sprzętu przydzielonego zakładowi, znajdującego się w pomieszczeniach służbowych nr: [...], [...] i [...] w budynku nr [...] [...], tj. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 8 ppkt 17 zakresu zadań określonych w karcie opisu stanowiska pracy kierownika Zakładu [...]. W dniu [...] marca 2014 r. Komendant Główny Policji postanowieniem nr[...] wyłączył od udziału w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym Komendanta [...]w [...] i do dalszego jego prowadzenia wyznaczył Komendanta [...] Policji. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uniewinniono obwinionego od popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w zarzutach nr 1 i nr 3 oraz stwierdzono winę obwinionego w zakresie zarzutu oznaczonego nr 2 i odstąpiono od jego ukarania. Od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego funkcjonariusz wniósł odwołanie, w którym podniósł, iż z zebranego podczas postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że polecenie wydane na odprawie kadry kierowniczej [...] w [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. dotyczyło obowiązku utrzymania należytego porządku na "stanowiskach pracy". Zaś "stanowisko pracy" zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) jest przestrzenią, wraz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której pracownik lub zespół pracowników wykonuje pracę. Natomiast, pomieszczenia służbowe nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] nie były "stanowiskami pracy" podległych mu policjantów, bowiem na przełomie lipca/sierpnia 2012 r. podlegli mu funkcjonariusze zajęli inne stanowiska pracy na terenie nowego obiektu Zespołu [...] w [...]. Obwiniony podkreślił, iż w jego ocenie pomieszczenia służbowe nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] były tylko użytkowane przez podległych mu policjantów, gdyż formalnie nie zostały one przekazane do użytkowania innym policjantom lub pracownikom [...] w [...]. Biorąc niniejsze pod uwagę obwiniony wskazał, że orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego w zakresie stwierdzenia jego winy jest bezpodstawne. Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego, w szczególności po wzięciu pod uwagę zeznań świadków ([...] R. S., [...] J. G., [...] P. S., [...] J. K., M. W., J. A.), wyjaśnień obwinionych (w tym [...] G. Z.), a także dołączonych do akt dokumentów ustalono, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. na odprawie służbowej kadry kierowniczej Komendant [...]w [...] "przypomniał o obowiązku utrzymywania należytego porządku na stanowiskach pracy". Natomiast w dniu [...] grudnia 2013 r. dokonano czynności oglądu pomieszczeń nr: [...], [...], [...], [...] , [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...]. W czynności tej uczestniczyli Komendant [...], [...] R. S.zastępca Komendanta [...], [...] J. G. kierownik Sekcji [...] i Kontroli [...] w [...], [...] A. L. ekspert Sekcji [...] i Kontroli [...] w [...], [...] A. M .p.o. eksperta Sekcji [...] i Kontroli [...] w [...], [...] D. B. p.o. eksperta Sekcji [...] i Kontroli [...] w [...],[...] E. N. oraz J. A., pracownik Wydziału [...] [...] w [...]. W każdym z wymienionych pomieszczeń, zastano nieład i nieporządek. Porozrzucane były dokumenty służbowe w postaci: materiałów dydaktycznych, kart egzaminacyjnych, testów z wyszkolenia strzeleckiego, gazet, folderów reklamowych, książek. Ponadto ujawniono elementy umundurowania służbowego i ubrań typu sportowego, butelki po alkoholu, kieliszki, szklanki po piwie oraz naczynia kuchenne. Dodatkowo w pokoju nr [...] ujawniono w szafce biurka oraz szafie metalowej ponad 900 szt. amunicji (szczegółowo opisanej w uzasadnieniu orzeczenia). Amunicja ujawniona w pomieszczeniu służbowym nr [...], budynku nr [...], należy do katalogu amunicji pozostającej na wyposażeniu [...] w [...] - przeznaczonej do celów szkoleniowych oraz do wykonywania innych zadań służbowych. Na dzień [...] grudnia 2013 r. tj. ujawnienia amunicji w pomieszczeniu służbowym nr [...] budynku nr [...] w [...] w [...], wszystkie osoby, które pobrały amunicję z magazynu uzbrojenia [...] w [...], były rozliczone. Na miejscu sporządzono dokumentację służbową w postaci notatek służbowych z oglądu pomieszczeń nr [...], [...], [...], [...] i [...] znajdujących się w budynku nr [...] [...] w [...] z jednoczesnym wykonaniem dokumentacji fotograficznej. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że sprzęt kwaterunkowy stanowiący wyposażenie wymienionych pokoi, należał zgodnie z kartami inwentarzowymi do Zakładu [...] [...] w [...] i przypisany był wymienionym policjantom: 1) pokój nr [...] - [...]P.S., [...] M.M. , [...]A. I. , [...] P.W.; 2) pokój nr [...] - [...] G. Z.; 3) pokój nr [...] - [...] H. K. , [...] D. G. , [...] J. K. , [...] B. H. , [...] R. O. . Sala wykładowa nr [...] z pomieszczeniem symulacyjnym oraz pokojem służbowym nr [...] użytkowane były przez Zakład [...] [...] w [...] i przypisane były [...] P. S. Jak wynika ze zgromadzonych materiałów w bliżej nieustalonym dniu/dniach na przełomie lipca/sierpnia 2012 r. policjanci pełniący służbę na stanowiskach wchodzących w strukturę Zakładu [...] [...] w [...] przenieśli się do nowo oddanego obiektu Zespołu [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...]. Kierownik Zakładu [...] [...] w [...], [...] G. W. polecił użytkownikom pokoi służbowych w budynku nr [...] opuścić je (najpóźniej do końca września 2012 r.), ale nie wydawał polecenia, aby się z nich całkowicie rozliczyć. Podczas przesłuchania obwiniony wskazał, że w jego ocenie pomieszczenia te byłyby całkowicie rozliczone wtedy, gdyby wyznaczona została osoba, której można byłoby mienie i pokoje przekazać. Ponieważ nie było takiej osoby, a on nie otrzymał żadnej informacji, że pokoje maję zostać przekazane innym użytkownikom, a także uwzględniając fakt, iż przydzielone podwładnym policjantom pokoje na tzw. nowej [...] są mniejsze, zezwolił podległym funkcjonariuszom na pozostawienie w "starych pomieszczeniach" sprzętu, który nie był potrzebny w nowej lokalizacji. Po przeniesieniu się policjantów Zakładu [...] [...] w [...] do nowych pomieszczeń Zespołu [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] obwiniony nie przebywał na terenie pomieszczeń nr [...], [...], [...], [...] i [...] znajdujących się w budynku nr [...] [...] w [...]. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie nr [...], natomiast nie popełnił czynów opisanych w zarzutach nr [...] i nr [...]. Za wiarygodne i spójne organ uznał wyjaśnienia obwinionego oraz zeznania złożone przez wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie, bowiem przedstawiony przez nich przebieg poszczególnych zdarzeń znajduje potwierdzenie w całości zebranego materiału dowodowego. Bezsprzecznie stan faktyczny w niniejszej sprawie obrazuje również załączona do materiałów sprawy dokumentacja sporządzona z czynności oglądu pomieszczeń nr: [...], [...], [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...]. Organ II Instancji stwierdził, iż mając na względzie art. 132 ust. 1 i art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, iż zachowanie, jakiego dopuścił się obwiniony, opisane w zarzucie oznaczonym nr 2, stanowi o naruszeniu przez niego dyscypliny służbowej. Zgodnie bowiem z pkt 8 ppkt 15 zakresu zadań określonych w karcie opisu stanowiska pracy kierownika Zakładu [...] [...] w [...] jest on zobowiązany do sprawowania nadzoru nad podległymi policjantami i pracownikami, realizowanymi przez nich zadaniami oraz prowadzoną dokumentacją. Zajmujący to stanowisko [...] G. W. obwiniony został w niniejszym postępowaniu o to, że nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na prawidłowym nadzorze nad podległymi policjantami - użytkującymi pomieszczenia służbowe nr: [...], [...] i [...] w budynku nr [...] [...] w [...] i realizowanymi przez nich zadaniami, którzy nie wykonali polecenia służbowego wydanego na odprawie służbowej kadry kierowniczej w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez Komendanta [...], polegającego na obowiązku utrzymania należytego porządku na stanowiskach pracy. W kontekście tego polecenia służbowego obwiniony powinien był ustalić (poprzez osobisty udział i weryfikację ewentualnych uchybień), czy działania podległych mu policjantów związane z utrzymaniem porządku w przydzielonych pomieszczeniach są realizowane. Nie budzi wątpliwości, iż to policjanci podlegli obwinionemu powinni utrzymywać porządek w przedmiotowych pomieszczeniach, zaś obwiniony jako ich bezpośredni przełożony powinien nadzorować przestrzeganie realizacji tego zadania. Tymczasem dokonana w dniu [...] grudnia 2013 r. czynność oglądu pomieszczeń nr: [...], [...], [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] wykazała, że w każdym z nich panował nieład i nieporządek (m.in. znajdowały się tam butelki po alkoholu, kieliszki, szklanki po piwie oraz naczynia kuchenne). W ocenie Komendanta [...] Policji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, iż obwiniony popełnił zanucone mu przewinienie dyscyplinarne, bowiem to na nim, jako kierowniku Zakładu [...] [...] w [...] ciążyły obowiązki wynikające z przytoczonych wcześniej regulacji. Obwiniony był bezpośrednim przełożonym i powinien nadzorować sposób wykonywania zadań przez policjantów Zakładu [...] [...] w [...], w tym nadzorować stan porządków w pomieszczeniach nr: [...], [...], [...]. Tymczasem jak ustalono w toku postępowania dyscyplinarnego po przeniesieniu się jego podwładnych do nowo oddanego obiektu Zespołu [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] nie był on w ogóle w pomieszczeniach nr: [...], [...], [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...], zaś użytkowanie tych pomieszczeń przez policjantów odbywało bez nadzoru i kontroli z jego strony mimo, iż zezwolił na ich użytkowanie. Gdyby obwiniony właściwie nadzorował podległych funkcjonariuszy to stan porządku w przedmiotowych pomieszczeniach bez wątpienia utrzymywany byłby na właściwym poziomie. [...] G. W. posiadał wiedzę na temat poleceń Komendanta [...]w [...], wydanych na odprawie służbowej kadry kierowniczej w dniu [...] kwietnia 2013 r. Z poleceniami tymi zapoznał również podległych sobie policjantów (w tym również z poleceniem dotyczącym utrzymania porządku na stanowiskach pracy). Pomimo tego faktu nie czuł się odpowiedzialny za stan porządków w pomieszczeniach nr: [...], [...], [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] i nie podjął działań zmierzających do ustalenia faktycznego stanu utrzymania porządku w tych pomieszczeniach przez podległych mu policjantów. Tymczasem realizując polecenie Komendanta [...]w [...] powinien egzekwować od podległych policjantów, aby utrzymywali te pomieszczenia w należytym porządku. Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługiwała na uwzględnienie przyjęta przez [...] G. W.linia obrony, że polecenie wydane na odprawie kadry kierowniczej [...] w [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. dotyczyło obowiązku utrzymania należytego porządku na "stanowiskach pracy", podczas gdy, w ocenie obwinionego, pomieszczenia służbowe nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] nie były "stanowiskami pracy" podległych mu policjantów, gdyż podlegli mu funkcjonariusze zajęli inne stanowiska pracy na terenie nowego obiektu Zespołu [...] w [...]. Nie sposób zgodzić się z obwinionym w niniejszej kwestii, bowiem, jak sam przyznał w złożonych wyjaśnieniach zezwolił on swoim podwładnym na użytkowanie wskazanych pomieszczeń. Przywoływana zaś przez obwinionego definicja "stanowiska pracy" nie mogła wpłynąć na treść zapadłego orzeczenia, bowiem stanowisko pracy/służby policjanta związane jest ściśle z wykonywanymi przez niego czynnościami służbowymi i nie jest przypisane do konkretnej przestrzeni, czy określonego pomieszczenia. Fakt ten wynika bezpośrednio ze specyfiki zawodu policjanta oraz jego obowiązków wynikających z ustawy o Policji. Tak więc, jeżeli [...] G. W. pozwolił swoim podwładnym użytkować wskazane pomieszczenia (aby mogli przechowywać tam wyposażenie) to tym samym wyznaczył je także jako ich stanowiska służby. Dla oceny tego faktu nie ma znaczenia, czy funkcjonariusze Zakładu [...] [...] [...] użytkowali także inne pomieszczenia służbowe w obiekcie Zespołu [...] w budynku nr [...] . Z racji zajmowanych stanowisk policjanci z tego zakładu realizowali różne zadania (wykłady, praktyka strzelecka, przygotowanie się do zajęć, "składowanie" dokumentów, doskonalenie własnych umiejętności i uzupełnianie wiedzy, itd.). Od czasu przeniesienia się policjantów Zakładu [...] [...] w [...] do obiektu Zespołu [...] w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] do czasu ujawnienia przedmiotowej nieprawidłowości upłynęło ok. półtorej roku czasu. Tak więc obwiniony niewątpliwie miał czas, aby doprowadzić do formalnego i faktycznego rozliczenia policjantów z przydzielonych im pokoi i powierzonego mienia — co spowodowałoby zagospodarowanie pomieszczeń nr: [...], [...], [...] znajdujących się w budynku nr [...] na terenie [...] w [...] do nowych celów. Zatem, w świetle art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, dokonana ocena materiału dowodowego wskazuje, iż działania obwinionego - były zawinione. Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził, że [...] G. W. popełnił przewinienie dyscyplinarne oznaczone nr 2. Odnosząc się do zarzutu oznaczonego nr 1 i 2 organ odwoławczy wskazał na przyczyny, które legły u podstaw uniewinnienia obwinionego z tych zarzutów. Końcowo Komendant Głównego Policji stwierdził, iż odstąpienie przez przełożonego dyscyplinarnego od ukarania obwinionego na postawie art. 135j ust. 5 ustawy o Policji stało się zasadne, bowiem wynikało z przesłanek określonych w przywołanym przepisie, w tym z przebiegu służby policjanta i dobrej opinii służbowej. Z kwerendy akt osobowych [...] G. W.wynika, iż w sposób należyty podchodził on zawsze do swoich obowiązków służbowych. Policjant jest wysoko oceniany poprzez pryzmat zaangażowania, posiadanych kwalifikacji zawodowych i realizowanych zadań. Zatem zastosowane przez przełożonego dyscyplinarnego rozstrzygnięcie stanowi odpowiednią reakcję na popełnione przez obwinionego przewinienie dyscyplinarne. Orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez G. W.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wymieniony podniósł, iż jego zdaniem wydane orzeczenie w zakresie stwierdzenia winy, tj. niedopełnienia obowiązku służbowego polegającego na prawidłowym nadzorze nad podległymi policjantami w zakresie utrzymania porządku na stanowiskach pracy (w pokojach nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...]) w kontekście polecenia służbowego wydanego na odprawie kadry kierowniczej w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez Komendanta [...], jest niezasadne. Uzasadniając zaprezentowane stanowisko w sprawie skarżący podniósł, iż materiał dowodowy zebrany podczas postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wskazuje, że polecenie wydane na odprawie kadry kierowniczej [...]w dniu [...] kwietnia 2013 r. dotyczyło obowiązku utrzymania należytego porządku na stanowiskach pracy. Pomieszczenia służbowe nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...]były użytkowane faktycznie przez podległym skarżącemu policjantów do czerwca i lipca 2012 r., gdyż od połowy lipca 2012 r. podlegli mu policjanci użytkujący dotychczas wskazane pomieszczenia przenieśli się do nowego obiektu zespołu [...] w [...]. W związku z tym, od wskazanego okresu, zgodnie z definicją określoną w § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, ich stanowiska pracy z znajdowały się w budynku nr [...], lecz w zespole [...] [...]. Nominalne, dalsze "użytkowanie" przez tychże policjantów pomieszczeń nr [...], [...] i [...] w budynku nr [...] na terenie [...]wynikało przede wszystkim z faktu, że w [...]jest praktyka przekazywania pomieszczeń użytkownikom określonym personalnie. Do dnia [...] grudnia 2013 r. pomieszczenia nadal musiały znajdować się w nominalnej dyspozycji podległych mu policjantów, gdyż żadna z komórek organizacyjnych [...]nie była zainteresowana ich przejęciem. Trudno zatem zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniu Komendanta Głównego Policji, że skarżący nie podejmował działań zmierzających do przekazania przedmiotowych pomieszczeń. Skarżący podkreślił, iż polecenie wydane na odprawie kadry kierowniczej [...]w dniu [...] kwietnia 2013 r. dotyczyło obowiązku utrzymania należytego porządku na stanowiskach pracy, to jest w budynku zespołu [...] [...]. Jednakże polecenie Komendanta [...] odnosiło się wyłącznie do stanowisk pracy, a nie do wszystkich pomieszczeń będących w dyspozycji podległych skarżącemu policjantów. Zatem nie można obwiniać skarżącego o niedopełnienie obowiązku w zakresie wykonania tego polecenia, gdyż zostało ono wykonane w odniesieniu do pomieszczeń służbowych będących przestrzenią, wraz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której podlegli mu policjanci wykonywali zadania służbowe, to jest do pomieszczeń znajdujących się w zespole [...] [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieść wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zwrócić uwagę należy, iż stosownie do art. 135g ust. 1 powołanej ustawy pragmatycznej, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż stan faktyczny sprawy, w szczególności okoliczności popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 2 orzeczenia dyscyplinarnego nie budzą wątpliwość. Zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania, też jak też pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym materiał zdjęciowy oraz notatka z oględzin dokonanych w dniu [...] grudnia 2013 r. pomieszczeń w budynku nr [...] [...]w [...] jednoznacznie potwierdzają, iż w kontrolowanych pomieszczeniach nr [...], [...], [...] zastano nieład i nieporządek. W pomieszczeniach tych pozostawiono m.in. butelki po alkoholu, kieliszki, szklanki po piwie oraz znaczną ilość amunicji należącej do nieustalonego osoby, przechowywanej w szafce biurka i metalowej szafie w pomieszczeniu nr [...]. Za zgodą obwinionego podlegli mu funkcjonariusze Zakładu [...] [...] w [...] użytkowali te pomieszczenia. Na obwinionym, na podstawie pkt 8 ppkt 15 zakresu zadań określonych w karcie opisu stanowiska pracy kierownikiem Zakładu [...] [...] w [...], spoczywał obowiązek nadzoru prawidłowego wykonywania zadań służbowych podległych mu funkcjonariuszy. W analizowanym przypadku nadzór ten nie został przez obwinionego realizowany należycie, albowiem podlegli mu funkcjonariusze nie dochowali obowiązku zachowania ustalonego porządku w jednostce, przestrzegania przepisów oraz zasad bezpiecznych i higienicznych warunków pełnienia służby. W każdej pragmatyce służbowej, w tym od pracowników świadczących pracę w ramach stosunku pracy wymaga się stosowania do poleceń przełożonych, ustalonego w zakładzie pracy porządku, przestrzegania przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, dbania o dobro zakładu pracy, chronienia jego mienia oraz zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 100 Kodeksu pracy). Tak zakreślona ogólna dyrektywa obowiązków pracowniczych ma jeszcze większe znaczenie w służbach mundurowych, w których do wykonywania zadań służbowych wykorzystuje się broń palną, a zwłaszcza w ośrodku szkolenia kadr Policji, w którym przedstawia się właściwe wzorce zachowań i kształtuje odpowiednie postawy. Bez głębszej analizy przepisów policyjnej pragmatyki służbowej, opierając się jedynie na ogólnych zasadach przestrzegania bezpieczeństwa i higieny pracy oraz doświadczeniu życiowym, stwierdzić należy, iż przechowywanie przez funkcjonariuszy amunicji w sposób niezabezpieczony w szufladzie biurka nie może być tolerowane przez ich przełożonego. Także pozostawianie przez tych funkcjonariuszy butelek po alkoholu, kieliszków i naczyń w pomieszczeniach przez nich użytkowanych, bez znaczenia, czy w tych pomieszczeniach znajdują się stałe stanowiska pracy, czy też stanowiska pracy czasowej lub podręczny magazyn, sugeruje, że alkohol w tych pomieszczeniach był przez funkcjonariuszy [...] w [...] spożywany. To z kolei wpływa na negatywny wizerunek kadry tego ośrodka szkolenia. W tym miejscu podkreślić należy, iż w świetle art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty: "Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej". Składając rotę ślubowania funkcjonariusz bierze na siebie obowiązek wypełnienia jej postanowień. Dlatego też skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności za uchybienie obowiązkom nadzorczym tylko z tej przyczyny, że Komendant [...] w [...] na odprawie kadry kierowniczej w dniu [...] kwietnia 2013 r. przypomniał o "obowiązku utrzymania należytego porządku na stanowiskach". Obowiązek zachowania odpowiedniego porządku na stanowiskach pracy, ale i w pomieszczeniach pracy nie wynika z polecenia przełożonego, ale z przepisów i zasad bhp. Argumentacja podniesiona w skardze sprowadza się w istocie do niemożliwego do zaakceptowania podglądu, iż przestrzeganie bezpiecznych (właściwego przechowywania amunicji) oraz higienicznych warunków pracy (pozostawienia butelek po alkoholu, kieliszków, naczyń, itp. w zajmowanych pomieszczeniach) jest uwarunkowane wydaniem odpowiedniego rozkazu, czy polecenia przez przełożonego. Jest to pogląd oczywiście błędny. Powinnością funkcjonariusza jest przestrzeganie nie tylko obowiązków służbowych przewidzianych na danym stanowisku służbowych, ale i ogólnych zasad i porządku w jednostce bez konieczności przypominania o tym przez przełożonych. Bezpośredni zaś przełożony takiego funkcjonariusza obowiązany jest egzekwować te powinności, co w niniejszym przypadku wynika z karty opisu stanowiska pracy kierownika Zakładu [...]. W analizowanym przypadku nie można pominąć, że skarżący należy do kary kierowniczej ośrodka szkolenia, a zatem ciąży na nim szczególny obowiązek przestrzegania prawa, ale i etyki zawodowej. Nie może on tolerować u podwładnych takich zachowań, które naruszałyby dobre imię [...]. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 1056/11 (publik. Lex nr 1115958), cyt: "Składając ślubowanie każdy funkcjonariusz Policji przyjmuje na siebie obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej. Tekst ślubowania oznacza, że policjant, z chwilą jego złożenia, zna zasady etyki zawodowej i jednocześnie zobowiązuje się do samodzielnego pogłębienia wiedzy na ich temat. Nie ma tu konieczności osobnego zapoznawania funkcjonariusza z zasadami etyki, ponieważ to on sam powinien wykazać inicjatywę w ich poznaniu". Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie uzasadnia stanowisko organu dyscyplinarnego o uznaniu skarżącego winnym jednego z 3 stawianych mu zarzutów i z uwagi na rangę przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasową wzorowa postawę obwinionego, odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Reasumując, Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wyjaśnił szczegółowo, w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów wniosku odwoławczego oraz wskazał na powody odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Sądowa kontrola zaskarżonego nie wykazał zaś istotnego naruszenia przepisów procesowych, co czyni skargę niezasadną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.