II SA/Wa 2015/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J. K. w sprawie ze skargi J. K. i J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego I. L. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r. oddalił skargę J. K. i J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. Na wniosek skarżącego J. K. zostało przyznane mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla J. K. r.pr. I. L. (pismo OIRP w [...] z dnia [...] września 2013 r., k-290 akt sądowych). Wyznaczona pełnomocnik udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego r.pr. R. S. (k-296 akt sprawy), który reprezentował skarżącego J. K. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej wniesionej przez J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2015/12. Pełnomocnik substytucyjny poparł wniesioną przez J. K. skargę kasacyjną oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu J. K. z urzędu, oświadczając, że nie została opłacona w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie to jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu, określonym w przepisach art. 258-261 tej ustawy. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepis przejściowy, tj. § 22 powyższego rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jak wynika z akt sprawy, niniejsza sprawa została wszczęta i zakończona (prawomocnie w dniu 20 października 2015 r.) przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia, stąd do rozpoznania wniosku pełnomocnika z urzędu znajdą zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który nie występował w sprawie przed sądem I instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji wynosi 75% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie r.pr. I. L. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla J. K. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku oddalającego wniesioną skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, a na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżącego J. K. reprezentował radca prawny działający z substytucji r.pr. I. L. Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 41,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 221,40 zł. Ponadto, stosownie do § 16 rozporządzenia, zostało złożone wymagane oświadczenie. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).