II SA/Wa 2017/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.G., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał: że Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął A.G. pozwolenie na broń palną sportową w związku z ustaleniem, iż wygasły okoliczności określone w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji uzasadniające posiadanie przez niego broni palnej. Jak wynika z akt sprawy, A.G. pozwolenie na broń palną sportową uzyskał w 1995 r. na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w związku z czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego, przynależnością do klubu sportowego oraz zdaniem egzaminów teoretycznych i praktycznych dotyczących broni sportowej (k. 4, 6 i 11). W dniu [...] marca 2014 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń celem ustalenia czy wobec niej nie ustały okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu jej pozwolenia na broń sportową, o czym zawiadomił stronę wzywając ją jednocześnie do dostarczenia w określonym terminie aktualnej licencji PZSS uprawniającej do uprawiania strzelectwa sportowego (k. 57). Przedmiotowe pismo zostało osobiście odebrane przez stronę w dniu [...] kwietnia 2014 r., jednakże wymaganego dokumentu, tj. przedmiotowej licencji PZSS nie przedłożyła. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął A.G. pozwolenie na broń palną sportową uznając, że w stosunku do niego wystąpiły przesłanki z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, tj. ustały okoliczności faktyczne uzasadniające jego wydanie (k. 61). Od decyzji ww. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wynosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów art. 6, 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 "i innych" kpa. Podniósł, że nadal czynnie uprawia strzelectwo sportowe, uczestniczy w treningach i zawodach strzeleckich. Po przeanalizowaniu wniesionego odwołania i akt sprawy, pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia w terminie 14 dni od daty jego otrzymania aktualnej, ważnej na 2014 r. licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (lub jej uwierzytelnionej kopii), uprawniającej ją do uprawiania sportu strzeleckiego w 2014 r. oraz ważnego, tj. wydanego po 31 grudnia 2005 r. patentu strzeleckiego. W przedmiotowym piśmie wyjaśniono stronie, iż do uprawiania strzelectwa sportowego niezbędna jest aktualna licencja, wydana na dany rok kalendarzowy, o czym stanowi zatwierdzony w dniu 26 kwietnia 2012 r. regulamin PZSS przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, uchwalony na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.). Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji stwierdził, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na posiadanie broni w przypadku ustania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Przepis ten daje więc organom Policji prawo oceny, czy powoływane przez stronę okoliczności uzasadniają pozostawienie jej pozwolenia na broń. W praktyce ustalonej na podstawie reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji przyjęto, że pozwolenie na broń palną sportową może zachować osoba, w stosunku do której istnieje ważna przyczyna posiadania tej broni. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji za ważną przyczynę posiadania broni palnej sportowej uważa się w szczególności udokumentowane członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku strzeleckiego. Z materiału dowodowego wynika, iż w przypadku A.G. nie wszystkie ze wskazanych wyżej okoliczności zachodzą. I tak, mimo wezwania go pismem z dnia [...] marca 2014 r. przez organ I instancji do przedłożenia w określonym terminie aktualnej licencji, ważnej na dany rok kalendarzowy (k. 57), a w dniu [...] lipca 2014 r. przez organ II instancji, również dodatkowo do przedłożenia aktualnego, tj. wydanego po 31 grudnia 2005 r. patentu strzeleckiego, wymieniony dokumentów tych nie przedłożył. Pozwala to przyjąć, iż jakkolwiek wymieniony jest członkiem [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" w B. i strzela z broni sportowej, to nie czyni tego w ramach uprawiania strzelectwa sportowego, bowiem nie uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez PZSS, do czego potrzebna jest licencja i patent. W chwili obecnej strzelectwo uprawia zatem rekreacyjnie, co nie wymaga posiadania broni własnej. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że w stosunku do A.G. ustały przesłanki uzasadniające zachowanie mu pozwolenia na broń palną sportową. Posiadanie przez niego pozwolenia na broń w ustalonych w jego przypadku okolicznościach stałoby zatem w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć przy tym znaczenia, że strona uczestniczy w treningach czy zajęciach strzeleckich organizowanych przez [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]". Nie są to bowiem w świetle obowiązujących przepisów prawnych okoliczności wystarczające do zachowania jej pozwolenia na broń. Podkreślono, że wymóg posiadania aktualnej licencji przyznającej prawo do uprawiania strzelectwa sportowego wynika z § 1 ust. 2 zatwierdzonego w dniu 26 kwietnia 2012 r. przez Zarząd Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, uchwalonego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.). Posiadanie ważnej licencji, przyznanej na dany rok kalendarzowy, stanowi warunek uczestnictwa w współzawodnictwie sportowym, tj. dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Natomiast uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tj. patentem strzeleckim), który wydaje PZSS (art. 10b ustawy o broni i amunicji, obowiązujący od 16 października 2010 r.). Uwzględniając zatem, że sam zainteresowany do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, czyli po upływie ponad pięciu miesięcy od otrzymania zawiadomienia o wszczęciu w stosunku do niego postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń - nie przedstawił ważnej licencji ani patentu, tj. dokumentów uprawniających go do uprawiania sportu strzeleckiego i uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, Komendant Główny Policji decyzję organu I instancji uznał za zasadną i celową. Jak z powyższego wynika, patent i aktualna licencja strzelecka to dokumenty niezbędne do uznania, iż dana osoba nadal uprawia sport strzelecki. W chwili obecnej uprawianie strzelectwa sportowego, organizowanego - tak jak dotychczas - przez PZSS wymaga bowiem posiadania aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS, co wynika z regulaminu tego związku. Nie jest przy tym rzeczą organów Policji oceniać słuszności czy też zasadności autonomicznych decyzji PZSS w zakresie organizacji strzelectwa sportowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]", działające na prawach strony, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podano, że zgodnie z treścią art. 10b. 1. ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Na podstawie ust. 2 wymienionej normy prawnej dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego. Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. Takiego dokumentu zażądał od A.G. organ Policji I instancji, a organ II instancji takie żądanie uznał za słuszne. Dalej wskazano, że obowiązujące akty prawne, jakimi są Ustawa o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz nadal obowiązujące rozporządzenie MSWiA z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19, poz. 241) dopuszczają potwierdzenie posiadanych kwalifikacji sportowych przed organami Policji w formie egzaminu testowego i praktycznego przez osoby ubiegające się o posiadanie prawa do broni sportowej. Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Od tej generalnej reguły jest w ustawie o broni i amunicji sformułowany wyjątek. Ustawodawca dopuszcza w trybie art. 16 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, że: - od egzaminu, o którym mowa wyżej zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz: członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z przedmiotowym uregulowaniem minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych ma obowiązek określenia, w drodze rozporządzenia, trybu przeprowadzania i zakresu przedmiotowego egzaminu, składu komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Takie rozporządzenie od 2000 r. określa formę egzaminu, jego zakres, skład komisji, stawki odpłatności za egzamin. Zgodnie z § 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń w celach sportowych w skład Komisji przeprowadzającej teoretyczną i praktyczną część egzaminu może wchodzić osoba posiadająca kwalifikacje co najmniej instruktora strzelectwa sportowego. Takie warunki były spełnione w trakcie egzaminu w Policji, który zdawał A.G. Oznacza to, że wymieniony posiadał i nadal posiada stosowne kwalifikacje przy ubieganiu się, a tym samym przy posiadaniu pozwolenia na broń sportową. W takim przypadku nie jest do zaakceptowania pogląd organów policji, że A.G. nie posiada kwalifikacji wymaganych przy posiadaniu broni. Przesłanką wydania mu pozwolenia było przynależenie A.G. do Sekcji Strzeleckiej [...]oraz pozytywne zdanie egzaminu w Policji, który potwierdził kwalifikacje wnioskodawcy. A.G. nadal uprawia sport, jakim jest strzelectwo sportowe, gdyż uczestniczy w organizowanych przez Stowarzyszenie, imprezach sportowych z wykorzystaniem broni. W ocenie skarżącego organy I i II instancji błędnie interpretują istniejący stan faktyczny i prawny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał między innymi, że na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena przesłanek pozwalających na cofnięcie pozwolenia na broń, winna być dokonywana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1682/10, LEX nr 1151996). Oznacza to, że A.G. zobowiązany jest do przestrzeganie aktualnych przepisów ustawy, jak również w sprawie cofnięcia wymienionemu pozwolenia na broń, które jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili prowadzenia przez organ Policji takiego postępowania. Pozwolenie na broń palną sportową jest wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego i w takim właśnie celu A.G. je otrzymał. Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania patentu, o czym jest mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, a ponadto niezbędna jest licencja właściwego polskiego związku sportowego. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów stwierdzić należy, iż ustawodawca uzależnia uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez polski związek sportowy egzaminu oraz przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa oraz licencji zawodnika wydanej przez ten związek. Zasady uprawiania strzelectwa sportowego wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.) dały podstawę do uchwalenia regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. W regulaminie wskazano minimalne wymogi stawiane osobom uprawiającym sport strzelecki, jak również zasady i tryb przyznawania oraz odbierania licencji zawodnika. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2014 r. wezwał A.G. do przedłożenia aktualnej licencji (k. 57), następnie organ II instancji pismem z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 81) wystąpił do wymienionego o nadesłanie aktualnego patentu strzeleckiego. A.G. wskazanych powyżej dokumentów nie przedstawił. Zatem w toku postępowania administracyjnego organy Policji bezspornie ustaliły, że A.G. nie posiada kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich, czego nie zmienia zdany przez niego egzamin, bowiem przepis art. 10b ustawy o broni i amunicji jest jednoznaczny, a ponadto nie posiada aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego. Powyższe okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że w przypadku A.G. ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania mu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, choć on sam się z tym wnioskiem nie zgadza. Jak podnosi skarżący, A.G. uprawia strzelectwo sportowe jako członek [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]", uczestniczy w zawodach organizowanych przez ten klub, jak i zawodach międzyklubowych, pomimo iż klub, do którego przynależy nie jest zrzeszony w PZSS. Nie jest to zatem strzelectwo sportowe w ramach PZSS, mające charakter współzawodnictwa sportowego, lecz poza jego strukturami, a więc o charakterze rekreacyjnym. Strzelectwo organizowane w ramach PZSS ma charakter współzawodnictwa sportowego, którego reguły określone są m. in. w regulaminach przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych, licencji uprawniających kluby do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim, regulaminach zawodów, itp. W ocenie organów Policji tylko uprawianie takiego strzelectwa, zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, stanowi ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych. W przepisie tym ustawodawca wskazał bowiem wprost jako ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych właśnie posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. W świetle przytoczonych regulacji, jedną z koniecznych przesłanek, od spełnienia której zależy możliwość przyznania pozwolenia na posiadanie broni sportowej jest posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Kwestią oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest zaś to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 omawianej ustawy mowa jest o aktualnej (ważnej) licencji związku sportowego, jaką winien legitymować się kandydat do pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powołany przepis stwarza dla organu Policji, działającego w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej stronie postępowania uprawnienia do posiadania broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania – skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego. Jak wynika z akt postępowania, skarżący wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na uprawianie sportu strzeleckiego i w 1995 r. na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w związku z czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego, przynależnością do klubu sportowego oraz zdaniem egzaminów teoretycznych i praktycznych dotyczących broni sportowej. Jest oczywistym, iż dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnie sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego, jaką winna legitymować się osoba do zachowania pozwolenia na posiadanie broni sportowej – wymaganą przepisem art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie sposób przyjąć, iż posiada on odpowiednie kwalifikacje, uzyskane na podstawie zdanego egzaminu do uprawiania strzelectwa sportowego. Co się bowiem dotyczy problematyki dostępu do broni palnej, to nie można w odniesieniu do niej podnosić w sposób skuteczny twierdzeń o prawach nabytych. Wynika to ze ściśle reglamentowanego charakteru uprawnień do posiadania broni, które nie należą do zakresu praw i obowiązków obywatelskich. Stąd w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie sposobu uzyskiwania licencji związku sportowego i ich ważności, te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. W rozpoznawanej sprawie organ zasadnie uznał, iż strona nie posiada wymaganych kwalifikacji do uprawiania strzelectwa sportowego, a zatem nie wykorzystuje broni sportowej w celu, do którego ją uzyskała. Organ wzywał skarżącego do przedłożenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, aktualnej ważnej na 2014 r. licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, uprawniającej do uprawiania sportu strzeleckiego w 2014 r. oraz ważnego wydanego po 31 grudnia 2005 r. patentu strzeleckiego. Taki dokument nie został złożony. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na posiadanie broni w przypadku ustania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Przepis ten daje więc organom Policji prawo oceny, czy powoływane przez stronę okoliczności uzasadniają pozostawienie jej pozwolenia na broń. W praktyce ustalonej na podstawie reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji przyjęto, że pozwolenie na broń palną sportową może zachować osoba, w stosunku do której istnieje ważna przyczyna posiadania tej broni. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji za ważną przyczynę posiadania broni palnej sportowej uważa się w szczególności udokumentowane członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku strzeleckiego. Mimo wezwania A.G. pismem z dnia [...] marca 2014 r. przez organ I instancji do przedłożenia w7 określonym terminie aktualnej licencji, ważnej na dany rok kalendarzowy (k. 57), a w dniu [...] lipca 2014 r. przez organ II instancji, również dodatkowo do przedłożenia aktualnego, tj. wydanego po 31 grudnia 2005 r. patentu strzeleckiego, wymieniony dokumentów tych nie przedłożył. Pozwalało to przyjąć, iż jakkolwiek wymieniony jest członkiem [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" w B. i strzela z broni sportowej, to nie czyni tego w ramach uprawiania strzelectwa sportowego, bowiem nie uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez PZSS, do czego potrzebna jest licencja i patent. W chwili obecnej strzelectwo uprawia zatem rekreacyjnie, co nie wymaga posiadania broni własnej. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu, organ uznał prawidłowo, że w stosunku do A.G. ustały przesłanki uzasadniające zachowanie mu pozwolenia na broń palną sportową. Posiadanie przez niego pozwolenia na broń w ustalonych w jego przypadku okolicznościach stałoby zatem w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć przy tym znaczenia, że strona uczestniczy w treningach czy zajęciach strzeleckich organizowanych przez [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]". Nie są to bowiem w świetle obowiązujących przepisów prawnych okoliczności wystarczające do zachowania jej pozwolenia na broń. Wskazać należy, że wymóg posiadania aktualnej licencji przyznającej prawo do uprawiania strzelectwa sportowego wynika z § 1 ust. 2 zatwierdzonego w dniu 26 kwietnia 2012 r. przez Zarząd Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego, uchwalonego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.). Posiadanie ważnej licencji, przyznanej na dany rok kalendarzowy, stanowi warunek uczestnictwa w współzawodnictwie sportowym, tj. dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Natomiast uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tj. patentem strzeleckim), który wydaje PZSS (art. 10b ustawy o broni i amunicji, obowiązujący od 16 października 2010 r.). Uwzględniając zatem, że sam zainteresowany do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, czyli po upływie ponad pięciu miesięcy od otrzymania zawiadomienia o wszczęciu w stosunku do niego postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń - nie przedstawił ważnej licencji ani patentu, tj. dokumentów uprawniających go do uprawiania sportu strzeleckiego i uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, Komendant Główny Policji decyzję organu I instancji uznał za zasadną i celową. Jak z powyższego wynika, patent i aktualna licencja strzelecka to dokumenty niezbędne do uznania, iż dana osoba nadal uprawia sport strzelecki. W chwili obecnej uprawianie strzelectwa sportowego, organizowanego - tak jak dotychczas - przez PZSS wymaga bowiem posiadania aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS, co wynika z regulaminu tego związku. Nie jest przy tym rzeczą organów Policji oceniać słuszności czy też zasadności autonomicznych decyzji PZSS w zakresie organizacji strzelectwa sportowego. Podkreślić w tym miejscu należy, że powyższe stanowisko spotkało się z aprobatą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2177/12). Z wyroku tego wynika, iż do uznania czy dana osoba zawodniczo uprawia sport strzelecki czy też strzela z broni sportowej rekreacyjnie, niezbędne jest ustalenie czy spełnia ona warunki niezbędne do uprawiania sportu strzeleckiego. W przypadku A.G. warunki te nie są spełnione, bowiem w chwili obecnej nie posiada on patentu i licencji strzeleckiej. Nie może więc wykorzystywać broni sportowej w celu, do jakiego ją uzyskał, tj. uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach strzeleckich. Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ zebrał i rozpatrzył cały istotny materiał dowodowy, a przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w nim potwierdzenie. Organ szczegółowo przedstawił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni mającej zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Uzasadnił przy tym rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Skarżący – wbrew deklaracjom – strzelectwa sportowego nie uprawia, nawet w sposób rekreacyjny. Nie realizuje zatem celu, do którego pozwolenie na broń zostało mu wydane. Dlatego organy Policji były uprawnione do cofnięcia tego uprawnienia. Zauważyć przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej fakultatywny charakter, rozważano zarówno słuszny interes indywidualny skarżącego, jak i interes społeczny i Sąd w pełni aprobuje argumentację organu w tym zakresie. Niewątpliwie bowiem interes społeczny przemawia za tym, aby z uwagi na to, iż broń podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, znajdowała się ona jedynie w rękach takich osób, którzy wykazują rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, to jego interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku. .