II SA/Wa 2026/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. F. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. (dalej jako CWKL) orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej w W. (dalej jako RWKL-L) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] ustalające zdolności [...] J.F. do pełnienia zawodowej służby wojskowej - kategoria Z, zał. 1, Grupa II - zdolny do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia CWKL wskazała, iż w dniu [...] lipca 2015 r. RWKL-L, na podstawie skierowania Dowódcy JW [...] I., w miejsce uchylonego przez CWKL orzeczenia z dnia [...] października 2014 r. nr [...], wydała orzeczenie nr [...], mocą którego uznała [...] J.F. za zdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa - kategoria zdrowia Z; zał. 1, Grupa II. W punkcie 8 orzeczenia rozpoznano następujące schorzenia: 1. krótkowzroczność obu oczu - § 13 pkt 2, 2. przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka - § 43 pkt 1, 3. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią L4-L5, L5-S1 z przebytą rwą kulszową (w wywiadzie) - § 34 pkt 5, § 62 pkt 1 (w zastosowaniu), 4. przebyty uraz kręgosłupa lędźwiowego i stawu kolanowego prawego (2007r.) - § 75 pkt 5 (w zastosowaniu), 5. przebyty uraz kciuka lewego - § 77 pkt 1 (w zastosowaniu), 6. przebyte stłuczenie stawu łokciowego prawego - § 77 pkt 5, 7. niewielka przepuklina pępkowa - 46 pkt 1, 8. przebyte złamanie obojczyka lewego (1992 r.) - § 75 pkt 1. Schorzenie w punkcie 2 uznano za pozostające w związku ze służbą wojskową, zaś schorzenia wymienione w punkcie 4, 5 i 6 rozpoznania uznano za pozostające w związku ze służba wojskową jako następstwa wypadków pozostających w związku z tą służbą. Natomiast pozostałe schorzenia uznano za pozostające bez związku ze służbą wojskową. RWKL-L stwierdziła, że stopień upośledzenia sprawności ustroju powodowany rozpoznanymi schorzeniami nie powoduje u orzekanego niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Zaznaczyła przy tym, iż orzeczenie zostało wydane w miejsce uchylonego orzeczenia [...] i w ponownym postępowaniu orzeczniczym uwzględniono wnioski wynikające z orzeczenia CWKL z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz w oparciu o zgromadzoną w przedmiotowej sprawie dokumentację orzeczniczo-lekarską. Wskazała także, iż pomimo wezwania [...] J.F. nie zgłosił się na dodatkowe badania specjalistyczne. Od orzeczenia RWKL-L z dnia [...] lipca 2015 r. orzekany wniósł odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 80 i 107 § 3 oraz art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a. CWKL nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazanym na wstępie rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2015 r. utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy zaznaczając, iż wojskowe komisje lekarskie orzekając o zdolności do służby zobowiązane są do ścisłego stosowania obowiązujących przepisów wynikających z rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. CWKL podniosła, iż do RWKL-L [...] J. F. został skierowany przez Dowódcę JW [...] w I. w celu wykonania badania po powrocie z misji w PKW [...] ([...] zmiana). RWKL-L zleciła stosowne badania i konsultacje specjalistyczne, w trakcie których orzekany zgłosił dolegliwości bólowe brzucha. W związku z tym został on skierowany na obserwację diagnostyczną do Kliniki Chorób Wewnętrznych WILM. W trakcie hospitalizacji (w okresie od [...] do [...] lipca 2014 r.) wykonano między innymi gastrofiberoskopię oraz kolonoskopię, na podstawie których u orzekanego rozpoznano przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka w przebiegu Helicobakter Pylori. Ten proces choroby jest stanem przewlekłym pomimo, że jak zgłaszał orzekany nigdy wcześniej nie chorował i objawy pojawiły się w trakcie służby w PKW, dlatego też zakwalifikowano to rozpoznanie do § 43 pkt 1. Leczenie tego typu schorzenia jest procesem długotrwałym, wymaga zmiany diety oraz stylu życia i wymaga stałej kontroli w ramach POZ. Schorzenie to zgodnie z obowiązującymi przepisami uznano za pozostające w związku ze służbę wojskową na podstawie załącznika nr 2 rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. W trakcie hospitalizacji badany miał wykonaną tomografię komputerową miednicy, które to badanie poza dyskopatią L4/L5/S1 i guzkami Schmorla w kręgosłupie nie ujawniło żadnych patologii w zakresie narządów miednicy i brzucha. Podnoszony przez orzekanego w odwołaniu fakt nieujęcia przez RWKL-L bólów stawowych i kręgosłupa spowodowanych, zdaniem orzekanego, przeciążeniami w trakcie służby podczas [...] zmiany w PKW [...], a wynikającymi z warunków wykonywania obowiązków służbowych nie mógł być brany pod uwagę, ponieważ orzekany w trakcie badań zarówno w ramach Kliniki Chorób Wewnętrznych jak i badań komisyjnych po hospitalizacji nie zgłaszał lekarzom żadnych dolegliwości - co potwierdzają wpisy w karcie badań komisyjnych. Orzekany w wyniku wszczęcia ponownego postępowania orzeczniczego po uchyleniu orzeczenia nr [...] oraz w związku z wnioskiem zainteresowanego z dnia [...] stycznia 2015 r., był dwukrotnie wzywany na badania do RWKL-L. Po raz pierwszy telefonicznie w dniu [...] stycznia 2015 r., poinformował pracownika RWKL-L, że zgłosi się na konsultację ortopedyczną po zakończeniu leczenia, co potwierdza notatka służbowa. Po raz drugi został wezwany pismem RWKL-L z dnia 2 lutego 2015 r. na dodatkową konsultację ortopedyczną do RWKL-L w W. w każdy wtorek lub czwartek na godz. 8.00. Pismo orzekany odebrał w dniu 5 marca 2015 r., jednak do dnia wydania zaskarżonego orzeczenia nie kontaktował się w tej sprawie z RWKL-L. Wobec powyższego organ II instancji zarzut odmowy przeprowadzenia badań i przeprowadzenia wniosków dowodowych uznał za chybiony. Natomiast dołączone do odwołania kserokopie wydanych wcześniej orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, zaświadczeń o przebytym urazie kręgosłupa w 2007 r., certyfikatów zdrowia, dokumentacji powypadkowej kciuka lewego, karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Klinice Chorób Wewnętrznych WIML w W. nr [...] oraz gastroskopii i kolonoskopii z dnia [...] lipca 2014 r. znajdują się w aktach lotniczo-lekarskich nr [...] i były znane RWKL-L przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z zaleceniami poszpitalnymi RWKL-L uzupełniła diagnostykę w kierunku chorób pasożytniczych przewodu pokarmowego, w wynikach wielokrotnie wykonanych badań kału nie stwierdzono jaj pasożytów i cyst pierwotniaków, a także pałeczek Shigella i Salmonella. Wobec powyższego zarzuty zawarte w odwołaniu CWKL uznała za nieuzasadnione. Zespół orzeczniczy nie znalazł powodów, dla których miałaby wzywać skarżącego na dodatkowe badania, bowiem badany nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej stwierdzającej inne fakty niż orzekła to komisja I instancji, a szczegółowe badania w zakresie zgłaszanych dolegliwości już było wcześniej przedmiotem prowadzonych badań i konsultacji. Jednak, jeżeli leczenie w ramach Podstawowej Opieki Zdrowotnej wykaże pogorszenie w stanie zdrowia zainteresowanego, będzie on mógł poprzez Dowódcę JW., w której pełni służbę, zostać skierowany do RWKL-L w celu określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie CWKL z dnia [...] października 2015 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionując zaskarżone orzeczenie w części określającej zdolności do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa, skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, tj.: 1) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia orzekanego o terminie i miejscu, w którym zostanie przeprowadzony dowód w postaci badań specjalistycznych, o których wykonanie wnosił skarżący w swoim wniosku, tj. w zakresie dopuszczenia i przeprowadzenia w postępowaniu orzeczniczym dowodów z opinii lekarzy biegłych z zakresu neurologii i neurochirurgii oraz lekarza gastroenterologa i w tym zakresie przeprowadzenie również wymagalnych badań specjalistycznych, 2) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia orzekanego o terminie i miejscu przeprowadzenie badania specjalistycznego: rezonansu magnetycznego w zakresie zbadania odcinka kręgosłupa lędźwiowo - krzyżowego na poziomie L5–S1, L4-L5 pod kątem ustalenia dokładnej diagnozy medycznej oraz rozpoznania klinicznego, przeprowadzenia badań stawów, zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniu CWKL w Warszawie oraz badań specjalistycznych w kierunku wykrycia lub/i wykluczenia zarażenia pasożytami w wyspecjalizowanej placówce służby zdrowia, zgodnie z treścią Karty Informacji Leczenia Szpitalnego z dnia [...] lipca 2014 r. i w tym zakresie przeprowadzenie dodatkowej diagnostyki w celu ustalenia przyczyn bólów dolnej części brzucha, pomimo takiego wniosku złożonego w toku postępowania orzeczniczego. 3) art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wydania postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych badań lekarskich, których wykonanie doprowadzić miało do rozstrzygnięcia istotnych z punktu widzenia sprawy okoliczności; nie odniesienie się w wydanym przez organ I instancji orzeczeniu do tej kwestii, 4. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie, zaniechanie wyjaśnienia podstaw prawnych zajętego w sprawie stanowiska, ze szczególnych zwróceniem uwagi na wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u jego postaw oraz wskazania na te dowody, którym odmówiono mocy dowodowej i dlaczego, 5. art. 7 i 9 k.p.a., poprzez zaniechanie udzielenia odpowiedzi orzekanemu w sprawie jego wniosku w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów, 6. art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zawiadomienie orzekanego o badaniu i w konsekwencji zastosowanie wobec niego sankcji w postaci wydania orzeczenia bez jego udziału sprawie, bez odpowiedzi na wniosek dowodowy, pomimo braku takiego pouczenia w wysłanym przez komisję lekarską piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia CWKL w zaskarżonej części oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia RWKL-L z dnia [...] lipca 2015 r., a także zawarcie w treści wydanego wyroku wytycznych i wskazówek, które będą wiązać organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zarzut komisji lekarskiej postawiony orzekanemu w zakresie niestawienia się do komisji lekarskiej celem poddania badaniu przez lekarza chirurga - ortopedę jest chybiony ponieważ orzekany nigdy nie otrzymał wezwania w trybie art. 54 § 4 k.p.a., lecz jedynie pisemną informację - bez pouczenia o skutkach prawnych. Samo pismo nie odnosiło się również w swojej treści do wniosku orzekanego z dnia 16 stycznia 2015 r., a zatem orzekany miał prawo sądzić, że taka odpowiedź zostanie udzielona. Oczekiwał na nią do dnia doręczenia orzeczenia. Skarżący podkreślił, iż w toku postępowania zgłaszał bóle stawów. Informacje te można odczytać z zapisów wywiadu epidemiologicznego, na co komisja nie zwróciła uwagi. Nieprawdą jest, że badany miał wykonane specjalistyczne badania w kierunku pasożytów, a w jego przypadku byty one wręcz wymagalne. RKWL-L nie kierowała go na żadne dodatkowe badania w tym kierunku. Przeszedł on standardowe badania prowadzone przez SANEPID dla powracających z PKW. Skarżący został skierowany na misję do PKW jako całkowicie zdrowa osoba, a wrócił jako chory. Po powrocie z misji, podejrzewając zakażenie pasożytami, liczył on na to, że właściwa do tego celu komisja lekarska przeprowadzi wszelkie możliwe badania, w celu ustalenia, co jest ich przyczyną. Jeżeli występujące objawy chorobowe (bóle brzucha i stawów) nie są związane z zakażeniem Helicobakter Pylori to znaczy, że komisja nadal nie ustaliła co jest ich przyczyną. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o oddalenie skargi oraz w całości podtrzymała argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Skarga oceniana wg podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przechodząc do kontroli decyzji CWKL z dnia [...] października 2015 r. w zakresie ustalenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej należy wyjść od tego, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przepisy wskazanego rozporządzenia nie zawierają odesłania do stosowania w sprawach nieregulowanych odpowiednio przepisów k.p.a., jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na ich zastosowanie (v. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl) a tylko w tym zakresie, w jakim dane kwestie nie zostały uregulowane przepisami powołanego rozporządzenia. Podkreślenia wymaga przy tym, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, które obejmują zagadnienia wymagające wiedzy medycznej, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania w zakresie ustalenia stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych. W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w Komisji i nie może dokonywać zmiany w tym zakresie, a tym samym zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej. W ocenie Sądu, komisje lekarskie prawidłowo oceniły, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej i prawidłowo zakwalifikowały go do kategorii Z. Zdaniem Sądu, na podstawie zgromadzonych materiałów, nie ma podstaw do podważenia oceny organów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał istnienie u skarżącego rozpoznanych schorzeń, a mianowicie: krótkowzroczność obu oczu, przewlekłego zapalenie błony śluzowej żołądka, zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z dyskopatią L4-L5, L5-S1 z przebytą rwą kulszową, przebytego urazu kręgosłupa lędźwiowego i stawu kolanowego prawego, przebytego urazu kciuka lewego, przebytego stłuczenia stawu łokciowego prawego, niewielkiej przepukliny pępkowej i przebytego złamania obojczyka lewego. Skarżący istnienia tych chorób nie kwestionował. Jak słusznie ustaliły organy, schorzenia te nie czynią skarżącego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Ustalenie bowiem tego, czy dane schorzenie powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761). Organy prawidłowo wskazały, że skarżącego należy zaliczyć do grupy II, która obejmuje między innymi żołnierzy zawodowych. Grupa ta obejmuje, jak wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia, kolumnę piątą wykazu chorób i ułomności uwzględnianą przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonym stanowisku służbowym. Rozpoznanie choroby wyszczególnionej w § 43 pkt 1 (przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka) oraz § 34 pkt 5, § 62 pkt 1 (zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa) wykazu skutkuje uznaniem, że żołnierz zawodowy jest zdolny do zawodowej służby wojskowej (Z). Tak samo przepisy rozporządzenia regulują skutki rozpoznania schorzenia z § 13 pkt 2, § 46 pkt 1, § 75 pkt 1 i § 77 pkt 1, 5 wykazu. W sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść orzeczenia w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Organy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę w dwóch instancjach. Zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione, zawiera wymagane elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej. Subiektywna zaś ocena strony co do stanu zdrowia nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonego, w wymienionym wyżej zakresie, orzeczenia. Skarżący podniósł w skardze, iż po powrocie z misji w A., z uwagi na bóle brzucha i stawów podejrzewał zakażenie pasożytami i z tego względu oczekiwał od komisji lekarskich przeprowadzenia wszelkich możliwych badań w celu ustalenia przyczyny takiego stanu rzeczy. W istocie, w braku przeprowadzenia kompleksowej diagnostyki upatruje on naruszenia przepisów procesowych wskazanych w skardze. Otóż z tym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, albowiem nie jest powinnością wojskowej komisji lekarskiej w postępowaniu mającym na celu określenie zdolności lub nie do pełnienia zawodowej służby wojskowej (§ 16 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r.), prowadzenie diagnostyki i leczenia żołnierza, gdyż przepisy powołanego rozporządzenia tego nie przewidują. Niejednokrotnie trudne do zdiagnozowania dolegliwości wymagają czasochłonnych badań, których nie da się przeprowadzić w procesie orzekania o zdolności żołnierza zawodowego do pełnienia służby wojskowej po powrocie z misji poza granicami państwa. Jak słusznie podniosła CWKL, leczeniem dolegliwości zgłaszanych przez skarżącego powinna się zająć jednostka podstawowej opieki zdrowotnej i w zależności od przebiegu tego leczenia, będzie możliwe następcze ponowne orzeczenie o jego zdolności do pełnienia zawodowej służby woskowej. Skarżący zaś nie kwestionuje, iż został poddany standardowym w tym przypadku badaniom na obecność pasożytów, które nie dały pozytywnego wyniku. To do komisji wojskowych należy ustalenie zakresu prowadzonych badań, tym bardziej, iż skarżący nie przedkładał w toku postępowania dokumentacji medycznej, która pozwoliłaby podważyć ustalenia komisji orzekających w sprawie. Z akt sprawy zaś nie wynika, aby CWKL nie oceniła całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. Także zarzutu nienależytego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie nie można postawić CWKL chociażby z tego powodu, że sam orzekany, pomimo dwukrotnego wezwania (telefonicznego i pisemnego) nie stawił się na dodatkowe badania. Nie zasługuje przy tym na akceptację twierdzenie skarżącego, iż pisemne wezwanie go na dodatkowe badania było nieskuteczne wobec braku pouczenia o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwania (art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a.). Bowiem kwestie wydania orzeczenia po przeprowadzeniu badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów reguluje § 23 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. i tylko w przypadku wezwania żołnierza do przedłożenia dodatkowych dokumentów przepis ten w § 2 przewiduje określony tryb i formę takiego wezwania. W przypadku wezwania żołnierza do podania się badaniom lekarskim przepisy nie przewidują szczególnej formy tego wezwania, tym bardziej, że żołnierza zawodowego obowiązuje wynikający z wojskowej pragmatyki służbowej tryb wykonywania rozkazów i poleceń służbowych i nie ma potrzeby w tym względzie posiłkowania się przepisami k.p.a. Reasumując, zaskarżone orzeczenie CWKL utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL-L z dnia [...] lipca 2015 r. stwierdzające, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej nie narusza prawa. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.