II SA/Wa 2033/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Iwona Dąbrowska Protokolant referent stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071, ze zm. – zwanej dalej także "k.p.a.") utrzymał w mocy poprzedzającą decyzję Ministra Obrony Narodowej wydaną z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej przez Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej do Spraw Społecznych i Profesjonalizacji z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] września 2006 r., Nr [...]., przyznającej Panu [...] P. M. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w garnizonie D.. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 7 stycznia 2005 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w D., zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 grudnia 2004 r. w sprawie uprawnień i obowiązków dowódców jednostek wojskowych w zakresie składania wniosków o przyznanie prawa zamieszkiwania w lokal mieszkalnym (Dz. U. Nr 264, poz. 2638) złożył wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym [...] P. M. - żołnierzowi pełniącemu służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, wyznaczonemu na stanowisko służbowe kierownika kuchni i stołówki w JW Nr [...] w D. W dniu 16 lutego 2005 r., w związku ze zmianą stanowiska służbowego [...] P. M. na stanowisko służbowe [...][...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w JW Nr [...] w D., ww. dowódca złożył kolejny wniosek (ponowiony w dniu 13 lutego i 8 sierpnia 2006 r.) o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. W dniu [...] września 2006 r. decyzją Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. przyznał [...] P. M. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w Garnizonie D. Zgodnie z przedmiotową decyzją, przekazanie lokalu mieszkalnego miało nastąpić na podstawie protokołu przyjęcia/zdania lokalu mieszkalnego. W dniu 6 października 2006 r. [...] P. M. wniósł odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i wyrażenie zgody na dalszy wynajem mieszkania lub przyznanie kwatery w Świnoujściu, dokąd spodziewał się przeniesienia służbowego. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż przyznane mieszkanie jest małe i zagrzybione, od trzech lat nikt w nim nie mieszkał a w środku panuje wilgoć. Na budynku znajdują się urządzenia telefonii komórkowej emitujące niebezpieczne dla zdrowia i życia ludzi fale elektromagnetyczne. Z uwagi na zakaz pracy w zasięgu mikrofal nie może więc mieszkać w takich warunkach. Ponadto podniósł, iż jego żona cierpi na astmę alergiczną, a w K. nie ma placówki opieki zdrowotnej. W dniu [...] grudnia 2006 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (zwany dalej także "Prezesem WAM"), wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. W uzasadnieniu Prezes WAM uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to jest art. 21 ust. 1, art. 24 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367, ze zm.). Decyzja została wydana, zgodnie z art. 1a pkt 6 przywołanej ustawy na czas pełnienia obowiązków na stanowisku szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w JW Nr [...] w D.. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy, [...] P. M., przyznano prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej podstawowej 23,21 m2. przy prawidłowo uwzględnionych normach powierzchni użytkowej podstawowej, tj. przysługujących zarówno z uwagi na stan rodzinny, jak i zajmowane stanowisko służbowe. Odnosząc się do zarzutów strony podniósł, iż w wykonanej przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną Oddziału Higieny Radiacyjnej w maju 2001 r. ekspertyzie dotyczącej znajdujących się na budynku urządzeń telefonii komórkowej, nie stwierdzono ani przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania, ani wystąpienia maksymalnych zasięgów dopuszczalnych poziomów promieniowania. Po dokonaniu ponownych oględzin przydzielonego lokalu nie stwierdzono też wilgoci czy zagrzybienia ścian. Ponadto w trakcie postępowania organ zbadał czy w miejscowości D. występują wolne lokale mieszkalne odpowiadające uprawnieniom posiadanym przez stronę. Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym [...] P. M. w dniu [...] czerwca 2007 r. przyjął protokolarnie przydzielony lokal mieszkalny nr [...] położony w K. przy ul. [...]. W dniu 25 listopada 2010 r. pełnomocnik Pana [...] P. M., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. przyznającej mu prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w garnizonie D., z uwagi na jej niewykonalność w dniu wydania w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., doprecyzowując następnie, że wniosek dotyczy także ostatecznej decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2006 r. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej do Spraw Społecznych i Profesjonalizacji, po przekazaniu mu do rozpoznania sprawy przez Prezesa WAM, działając z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zarówno decyzja przyznająca [...] P. M. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w garnizonie D., jak i decyzja organu odwoławczego utrzymująca ją w mocy, nie są obarczone wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i w związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia ich nieważności. W dniu 20 czerwca 2011 r. pełnomocnik [...] P. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż organ nie poświęcił należytej uwagi analizowanemu zagadnieniu, w związku z tym istnieje konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy stosownie do treści art. 127 § 3 k.p.a. Ponadto strona stwierdziła, iż w trakcie pobieżnych oględzin podczas sporządzania protokołu przyjęcia z dnia [...] czerwca 2007 r. ujawniono na tyle znaczny zakres usterek, iż nie było możliwe ustalenie zakresu robót remontowych. Przeprowadzone następnie przez uprawniony podmiot sprawdzenie lokalu mieszkalnego pozwoliło z kolei ujawnić, iż wymienione mieszkanie kwalifikuje się jedynie do kapitalnego remontu. W opinii sporządzającego orzeczenie techniczne o stanie technicznym lokalu mieszkalnego, mieszkanie przy ul. [...] nie nadawało się na stały pobyt ludzi. W toku badania stwierdzono bowiem, że w lokalu nie ma żadnej instalacji, "która jest sprawna w 100%", a jego dalsze użytkowanie stanowi zagrożenie dla potencjalnych użytkowników, a nadto, że występowanie pleśni na oknach i parapetach tworzy bardzo szkodliwy mikroklimat, zaś dłuższe przebywanie w pomieszczeniach może prowadzić do schorzeń układu oddechowego. W opinii rzeczoznawcy powołanego przez zainteresowanego żołnierza, stan lokalu stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników lokalu, jak również lokali sąsiednich, a do czasu przeprowadzenia kapitalnego remontu "zakazuje się dalszej eksploatacji", co w opinii strony koresponduje z rezultatami sporządzonej na zlecenie organu opinii kominiarskiej z dnia 24 lipca 2009 r. Strona zaznaczyła, iż opinia techniczna i opinia kominiarska są sporządzone przez podmioty fachowe i nie ma powodów uznać, iż nie odzwierciedlają one istniejącego stanu rzeczy i są mniej wartościowe dowodowo niż wskazane przez organ protokoły przeglądu z 2006 oraz 2007 r. Strona wskazała także, iż mieszkanie nie było użytkowane od daty formalnego protokolarnego jego przyjęcia w dniu [...] czerwca 2007 r. Fakt znacznego upływ czasu od wydania decyzji do sporządzenia opinii nie ma jednak zasadniczego dla sprawy znaczenia bowiem przedstawione ekspertyzy i obiektywna charakterystyka lokalu wskazują jednoznacznie, że zamieszkiwanie w przydzielonym lokalu stwarza zagrożenie dla życia jego mieszkańców, co powoduje trwałą niemożliwość realizacji prawa do zamieszkania. W tym stanie rzeczy strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uznanie, iż zaskarżone decyzje są dotknięte wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.. Minister Obrony Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. na podstawie której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] września 2006 r., przyznającej [...] P. M. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym szefa [...] Batalionu Saperów Marynarki Wojennej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w garnizonie D. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Minister Obrony Narodowej w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2011 r. W dniu 20 sierpnia 2011 r. [...] P. M. (zwany dalej także jako "Skarżący") poprzez swojego pełnomocnika skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnosząc, między innymi, o "uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania". Zaskarżonej decyzji zarzucił "mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, iż brak jest przesłanek wskazujących, iż decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] września 2006 r. była niewykonalna w dniu jej wydania". W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r., a w szczególności, iż w dniu wydania decyzji była ona niewykonalna, gdyż przydzielony mu lokal mieszkalny – według opinii rzeczoznawcy – "do czasu przeprowadzenia kapitalnego remontu stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników lokalu (...)" i dlatego "zakazuje się jego dalszej eksploatacji". Skarżący dodatkowo podkreślił, że nie zmienia tego faktu okoliczność, że ekspertyzy na które się powołuje "zostały wydane po dwóch latach od wydania decyzji", gdyż "sprzeczne z doświadczeniem życiowym byłoby twierdzenie, w świetle którego stan przedmiotowego lokalu w roku 2006 r. był idealny, a wciągu stosunkowo krótkiego okresu nastąpiła, wykluczająca zamieszkiwanie, jego degradacja". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przywołując dotychczasowe stanowisko w sprawie zawarte zwłaszcza w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Skarżący podnosi, że "decyzja z dnia [...] września 2006 r. była niewykonalna w dniu jej wydania, co powinno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.". Na wstępie podnieść trzeba, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., według przeważających poglądów doktryny i judykatury, obejmuje tylko przypadki niewykonalności faktycznej. Co prawda w literaturze przedmiotu podnosi się także, że niewykonalność z tytułu pkt. 5 art. 156 § 1 k.p.a. może dotyczyć także niewykonalności prawnej, gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy stwarzające nieusuwalną przeszkodę w wykonywaniu praw i obowiązków wynikających z decyzji (por. dla przykładu B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz 12, 2011, s. 635), to jednak niewykonalność prawna, a więc wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi prawnemu, jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej bądź też rażąco naruszającym prawo, a więc mieszczącym się w przesłankach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które są i tak brane pod uwagę przy kontroli legalności aktu (decyzji) z urzędu przez Sąd orzekający. W ocenie Sądu, wskazane wyżej pewne rozbieżności co do tego, o jaki rodzaj niewykonalności chodzi w przywołanym wyżej przepisie, nie mają jednak zasadniczego znaczenia w realiach niniejszej sprawy albowiem Sąd w składzie orzekającym wziął pod uwagę z urzędu wszystkie okoliczności mające wpływ na legalność zaskarżonej decyzji, w tym ewentualną niewykonalność prawną. Kontynuując rozważania o charakterze generalnym, dodać należy, że z punktu widzenia istoty instytucji stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności, nieważność taka może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania. W przepisie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jako miarodajny stan rzeczy przyjęto ten, który istnieje w "dacie wydania decyzji". Zmiana stanu faktycznego lub prawnego powodująca niewykonalność decyzji, powstała już po wydaniu decyzji, nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności. Po drugie, niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały. Decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., IV SA 970/97, LEX nr 47901). W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w szczególności wówczas, gdy jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna. Niewykonalność musi mieć też charakter obiektywny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r., II OSK 1365/07, LEX nr 532603). O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną możemy mówić wtedy, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trudności w wyegzekwowaniu wykonania decyzji, wynikające z negatywnego stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stopniu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności decyzji i nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności z tego tytułu (por. wyrok NSA z 13 lutego 1986 roku, III SA 1146/85, ONSA 1986/1, poz. 12). Co szczególnie wymaga podkreślenia, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 590/07 - LEX nr 484998) "nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji". Przenosząc powyższe, ogólne rozważania dotyczące instytucji stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie można podzielić twierdzeń Skarżącego, że "decyzja z dnia [...] września 2006 r. była niewykonalna w dniu jej wydania". W sprawie bezspornym jest, że Skarżący na podstawie protokołu z dnia [...] czerwca 2007 r. przyjął lokal mieszkalny położony w K. przy ul. [...] na podstawie decyzji o przydziale dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z dnia [...] września 2006 r. (k. 88 akt adm. sprawy). W protokole tym wymieniono zakres prac remontowych, które Skarżący winien był wykonać zgodnie z art. 32a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a na które otrzymał, przed jego zasiedleniem, ryczałt remontowy określony w tym przepisie. Dodać należy, że szczegółowy zakres prac remontowych został wymieniony w tzw. "zakresie prac remontowych" do wykonania przez użytkownika przyjmującego lokal mieszkalny (k. 113 akt adm. sprawy), zaś ryczałt remontowy obliczono na kwotę 532,53 zł (k. 114 akt adm. sprawy). W dniu 29 czerwca 2007 r. Skarżący w piśmie do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. potwierdził, że przedmiotowy lokal protokolarnie przejął, jednakże z uwagi na to, że "zaproponowany ryczałt na remont mieszkania, nie jest w żaden sposób adekwatny do przeprowadzenia niezbędnego remontu" zrezygnował z jego przyjęcia i poprosił aby "wyremontować mu mieszkanie i doprowadzić je do stanu, w którym możliwe będzie bezpieczne w nim zamieszkanie" albowiem "sam nie jest w stanie usunąć wszystkich braków w mieszkaniu, a za zaproponowane pieniądze nie będzie w stanie zatrudnić odpowiednich fachowców" (k. 155-116 akt adm. sprawy). Już z powyższego stanu faktycznego i przytoczonych okoliczności jednoznacznie wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie możemy mówić o niewykonalności faktycznej decyzji albowiem – nawiązując do jednej z tez Naczelnego Sądu Administracyjnego – w dacie wydania zaskarżonej decyzji adresat (Skarżący) "miał możliwość czynienia użytku z ustanowionych w niej praw", a "niewykonalność" decyzji nie miała charakteru trwałego. Podkreślić należy przy tym, że Skarżący dobrowolnie przyjął zaproponowany mu lokal mieszkalny wraz z przyznanym ryczałtem pieniężnym na jego remont, a następnie zażądał wyremontowania tego lokalu przez jego zarządcę z powodu zbyt niskiego, w jego ocenie, ryczałtu. Choć przedmiotowy lokal zawierał szereg usterek i wymagał znacznego zakresu prac remontowych, to jednak spełniał wszystkie wymogi i warunki określone przepisami dla lokalu mieszkalnego, o czym świadczy choćby protokół z przeglądu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz pismo kierownika Zespołu Inwestycji i Nadzoru Właścicielskiego WAM w S. z dnia[...] lutego 2007 r. (por. k. 105 i 107 akt adm. sprawy). Co również istotne, wbrew twierdzeniom skargi, , zamieszczona na budynku przy ul. [...] antena, w której znajduje się lokal nr [...], nie jest uciążliwa dla środowiska i ludności oraz spełnia wymagania sanitarne, co w szczególności wynika z protokołu pomiarów pola elektromagnetycznego wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej Oddział Higieny Radiacyjnej w S. (por. protokół legalizacji anteny telefonii cyfrowej nr [...] - k. 62 akt adm. sprawy). W tym stanie rzeczy przyjąć trzeba, że w chwili wydania "spornej" decyzji z dnia [...] września 2006 r. dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. o przydziale Skarżącemu lokalu mieszkalnego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2006 r., zaskarżone decyzje nie były niewykonalne w rozumieniu rozstrzyganego art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. albowiem, jak to już wyjaśniono wcześniej, niewykonalność decyzji musi istnieć już w dacie jej wydania, musi mieć charakter obiektywny, a przeszkody powodujące niewykonalność trwać muszą cały czas, tj. od jej wydania do czasu stwierdzenia jej nieważności. Podkreślenia wymaga przy tym, że nawet gdyby przyjąć tezę Skarżącego o "wyjątkowo fatalnym stanie technicznym lokalu, który uniemożliwił mu objęcie lokalu w posiadanie i użytkowanie" (co jednak, wyraźnie trzeba podnieść, stoi w opozycji wobec dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego), to i tak – w myśl ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych - nie można skutecznie powoływać się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. albowiem nawet "konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji" (por. przywołany na wstępie wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r.). Tym samym jako chybione uznać także trzeba argumenty Skarżącego, że wykonane w 2009 r. orzeczenie techniczne o stanie technicznym lokalu mieszkalnego przy ul [...] w K. oraz opinia kominiarska z dnia [...] lipca 2009 r. stanowią podstawę do przyjęcia, że kwestionowana przez Skarżącego decyzja z dnia [...] września 2006 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. były niewykonalne w dniu ich wydania. Ponadto, jak słusznie przyjął organ, sam fakt sporządzenia ekspertyzy przez podmiot posiadający uprawnienia budowlane nie może mieć charakteru przesądzającego o tym, że zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji z powodu ich niewykonalności i to tym bardziej, jeśli zważy się, że zostały wykonane po blisko dwóch latach od daty decyzji przydzielającej przedmiotowy lokal. Reasumując, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu, także Minister Obrony Narodowej jako organ odwoławczy, wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz należycie i wyczerpująco uzasadnił swoją decyzję (art. 107 k.p.a.). W sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. Organ wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z przepisami prawa materialnego i nie dopuścił się uchybień formalnoprawnych w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził także żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.