II SA/Wa 2035/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego oddala skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2308, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...]maja 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że [...] marca 2019 r. M.G. złożył wniosek o przyznanie od [...] lipca 2016 r. świadczenia mieszkaniowego w związku z powołaniem go do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba kontraktowa i wyznaczeniem od [...] września 2016 r. na pierwsze stanowisko służbowe w garnizonie [...]. Wskazał, że w sprawie o wypłatę świadczenia mieszkaniowego nie zachodzą negatywne przesłanki z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2356, z późn. zm.); zwanej dalej ustawą o zakwaterowaniu. Zaznaczył, że nabycie od Gminy Miasto [...] przez jego małżonkę lokalu mieszkalnego z bonifikatą nie stanowi przeszkody w realizacji prawa żołnierza zawodowego do zakwaterowania, gdyż w dacie zakupu lokalu z bonifikatą J. W. nie była jego żoną, a on nie był wówczas żołnierzem zawodowym. Na potwierdzenie powyższego załączył kopię aktu notarialnego z [...] listopada 2012 r. Rep [...] nr [...] nabycia od Gminy Miasto [...] przez J. W. lokalu mieszkalnego z bonifikatą oraz odpis skróconego aktu małżeństwa z [...] czerwca 2015 r. Pismem z [...] marca 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] poinformował wnioskodawcę, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] rozstrzygająca wniosek z [...] września 2016 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Jednocześnie organ wezwał go do wyjaśnienia, czy składając [...] marca 2019 r. kolejny wniosek o świadczenie mieszkaniowe wnosi o zastosowanie w sprawie trybu nadzwyczajnego, a jeśli tak to jakiego i wskazanie przesłanek warunkujących takie postępowanie. W odpowiedzi na powyższe M. G. podtrzymał żądanie wypłaty świadczenia mieszkaniowego określone we wniosku z [...] marca 2019 r. Zawiadomieniem z [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] poinformował M. G. o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W toku postępowania żołnierz przedstawił rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] Batalionu Dowodzenia z [...] lipca 2016 r. o powołaniu go do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa i wyznaczeniu z [...] września 2016 r. na stanowisko służbowe. Następnie, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] umorzył postępowanie wszczęte na wniosek M.G. z [...] marca 2019 r. w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego, wskazując, że wniosek ten nie może prowadzić do załatwienia sprawy, bowiem takie rozstrzygnięcie zawiera już w swej treści ostateczna decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. orzekająca o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Tożsamy jest przedmiot postępowania, występują tożsame strony i tożsamy jest stan faktyczny oparty na tożsamym materiale dowodowym. Od powyższej decyzji M. G. złożył odwołanie podając, że skoro w rozpatrywanej sprawie zachodzi tożsamość wobec ostatecznego rozstrzygnięcia decyzją z [...] grudnia 2016 r. to należało odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a K.p.a. Dodał, że skoro jednak organ wszczął postępowanie, a następnie je umorzył, to odpadnięcie przedmiotu postępowania istniejącego w momencie jego wszczęcia wynikać powinno z treści uzasadnienia, którego to warunku zaskarżona decyzja nie spełnia. Ponadto w jego ocenie pomiędzy sprawami nie zachodzi tożsamość sprawy. Wydając [...] grudnia 2016 r. decyzję organ pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii spełnienia przez niego przesłanki bycia żołnierzem zawodowym [...] listopada 2013 r., tj. w dacie nabycia przez J. W. lokalu mieszkalnego z bonifikatą, a poprzestał jedynie na ustaleniach dotyczących pozostawania go w związku małżeńskim z J. W. (obecnie G.). Po rozpoznaniu odwołania Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja została wydana w sprawie zainicjowanej wnioskiem M. G.z [...] marca 2019 r. w zakresie realizacji prawa do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Powyższy wniosek był już kolejnym wnioskiem złożonym przez tego żołnierza o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, a sprawa z pierwszego wniosku z [...] września 2016 r. zakończona została decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] orzekającą o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Wobec tego należało ustalić, czy w rozpatrywanej sprawie zachodzi (czy też nie) przesłanka tożsamości, a tym samym czy w ogóle możliwe jest wydanie w tej sprawie decyzji co do istoty sprawy. Odnośnie tożsamości podmiotowej organ wskazał, że zarówno w niniejszym postępowaniu z wniosku M. G. z [...] marca 2019 r., jak i postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. stroną domagającą się wypłaty świadczenia mieszkaniowego był M. G. Obie sprawy dotyczą tego samego żądania strony wypłaty świadczenia mieszkaniowego w ramach przysługującego żołnierzowi zawodowemu prawa do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe. W zakresie ustalonego stanu faktycznego w obu sprawach także zachodzi zbieżność. M. G. zarówno w pierwszym wniosku, jak i kolejnym wskazał ten sam okres za jaki domaga się wypłaty świadczenia mieszkaniowego, tj. od [...] września 2016 r. w związku z rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy [...] Batalionu Dowodzenia z [...] lipca 2016 r. o powołaniu do służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa i z [...] września 2016 r. o wyznaczeniu na stanowisko służbowe w garnizonie [...]. Ponadto do obu wniosków załączona została ta sama dokumentacja, na podstawie której ustalono te same okoliczności faktyczne tj.: powołanie M. G. z [...] lipca 2016 r. do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa, nabycie od Gminy Miasto [...] przez J. W. lokalu mieszkalnego z bonifikatą (akt notarialny z [...] listopada 2012 r. Rep [...] nr [...]) oraz zawarcie [...] czerwca 2015 r. związku małżeńskiego pomiędzy J. W. a M. G. (odpis skróconego aktu małżeństwa). Odnosząc się zaś do przesłanki tożsamości stanu prawnego organ stwierdził, że poprzednia sprawa zakończona decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...]o odmowie wypłaty M.G.świadczenia mieszkaniowego była rozstrzygana na podstawie obecnie obowiązujących przepisów ustawy o zakwaterowaniu. Przepis art. 21 ust. 6 tej ustawy przewiduje te same przesłanki negatywne wyłączające dopuszczalność realizacji prawa żołnierza do zakwaterowania, które podlegały ocenie przez organ pierwszej instancji przed wydaniem ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2016 r. o odmowie wypłaty M.G.świadczenia mieszkaniowego. Niezmiennie konstrukcja normy określonej w tym przepisie, obejmuje wszelkie stany faktyczne, niezależnie od okoliczności, czy do nabycia lokalu z bonifikatą przez małżonka doszło np.: przed powołaniem żołnierza do zawodowej służby wojskowej czy w trakcie jej pełnienia, czy też przed czy po zawarciu związku małżeńskiego z osobą, która obecnie posiada status żołnierza zawodowego. Skoro zatem nie nastąpiła zmiana przepisów regulujących prawa i obowiązki strony postępowania w poprzedniej sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego, to zachodzi tu również tożsamość stanu prawnego obu spraw. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem administracyjnym w niniejszej sprawie, wszczętym na wniosek M. G. z [...] marca 2019 r., a postępowaniem administracyjnym wcześniej zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] zachodzi tożsamość pozwalająca uznać, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zaznaczył, że nawet w sytuacji w której organ pierwszej instancji błędnie wszczął postępowanie w sprawie, to po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego oraz obowiązujących i mających zastosowanie w rozpatrywanym przypadku przepisów prawa, prawidłowo doszedł do przekonania, iż postępowanie na wniosek M.G. z [...] marca 2019 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego należy umorzyć z uwagi na przyczyny wskazane powyżej. Niedopuszczalne bowiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy już rozstrzygniętej merytorycznie inną decyzją ostateczną, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Brak jest zatem prawnych możliwości podjęcia przez organ ponownego rozstrzygnięcia wniosku M.G. z [...] marca 2019 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego z tej przyczyny, że w sprawie została już wydana decyzja ostateczna i dotąd nie wyeliminowano jej z obrotu, co czyni niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. i wymaga umorzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.G.wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z [...] lipca 2019 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] maja 2019 r. i zobowiązanie do wydania decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia mieszkaniowego na podstawie art. 21 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 3 i 4 ustawy o zakwaterowaniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez przyjęcie wypełnienia przesłanki negatywnej dla wypłaty świadczenia mieszkaniowego przez żołnierza zawodowego w sytuacji, gdy [...] listopada 2012 r. nie miał tego statusu. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto podał, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] wydając decyzję z [...] grudnia 2016 r., nie odniósł się do kwestii spełniania przez niego przesłanki bycia żołnierzem zawodowym [...] listopada 2013 r., tj. w dniu nabycia przez J.W.lokalu mieszkalnego z zasobów [...] Gminy Miasta [...]. W tej decyzji organ poprzestał na przywołaniu treści art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu i nie odniósł się do kwestii posiadania przez niego w dacie zakupu lokalu statusu żołnierza zawodowego (analiza organu dotyczyła kwestii związanej z istotnością daty zawarcia związku małżeńskiego przez niego z nabywcą mieszkania). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2439/14 wskazał, że prawidłowa interpretacja art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu powinna uwzględniać zarówno wykładnię językową, jak i celowościową, systemową i historyczną. Ustawodawca w tym przepisie posługuje się pojęciem żołnierza, uzależniając powstanie negatywnej przesłanki korzystania ze świadczenia mieszkaniowego od nabycia lokalu mieszkalnego za bonifikatę lub pomniejszeniem ceny nabycia przez "żołnierza". Wykładnia językowa wskazuje zatem na to, że przesłanka ta nie ziszcza się, gdy lokal mieszkalny nabyty został przez osobę cywilną, przed powołaniem jej do służby wojskowej, nie jest to bowiem nabycie lokalu mieszkalnego przez żołnierza. Prezes Agencji Mienia Wojskowego odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdził, że konstrukcja normy prawnej określonej w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy obejmuje wszelkie stany faktyczne, niezależnie od okoliczności. Takie rozumienie przepisu nie zostało w żaden sposób uzasadnione, nie poparto go ani poglądem doktryny, ani judykatem, orzeczenie przez niego powołane zostano zignorowane. Z kolei organ pierwszej instancji do takiego stanowiska nie odniósł się w ogóle. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była decyzja dotycząca wypłaty M. G. świadczenia mieszkaniowego. Prezes Agencji Mienia Wojskowego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] maja 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie. Stwierdził, że prawidłowa była ocena organu pierwszej instancji w kwestii wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Podstawowa kwestia sporna, jaka powstała na kanwie rozpoznawanej sprawy, dotyczyła natomiast ustalenia, czy organy administracji prawidłowo oceniły okoliczności faktyczne jako stanowiące przeszkodę do rozpoznania sprawy co do jej istoty i powodujące konieczność rezygnacji z prowadzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z [...] marca 2019 r. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu nastąpiło naruszenie przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Prezes Agencji Mienia Wojskowego dokonał bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył przepisów postępowania. Zgodzić się należy z poglądem, że postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Takie ustalenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu okoliczności umorzenia postępowania także przez organ pierwszej instancji, musiało skutkować wydaniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia określonego w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Jak już wskazano wcześniej, podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W związku z tym, w niniejszej sprawie ocena Sądu ograniczona została do problematyki umorzenia postępowania i związanej z tym kwestii jego bezprzedmiotowości. Podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (w jej znaczeniu materialnym), bo nie kształtuje żadnego stosunku prawnego w zakresie uprawnień czy obowiązków strony, a jedynie znosi prowadzone postępowanie. Bezprzedmiotowość, o jakiej mowa w art. 105 § 1 K.p.a. wiąże się bowiem z sytuacją braku któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Bezprzedmiotowość zatem zachodzi w przypadku, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Odnosząc się do przyczyny o charakterze przedmiotowym to brak jest przedmiotu faktycznego do rozpoznania. Na aprobatę zasługuje przyjmowany w orzecznictwie pogląd, wedle którego istota bezprzedmiotowości postępowania polega na nastąpieniu takiego zdarzenia prawnego lub faktycznego, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 467/11 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 48/13, oba orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając przedstawione znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, Sąd za trafny uznał pogląd organów, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły takie okoliczności faktyczne, które wpłynęły na niemożność orzekania o istocie sprawy i które czyniły postępowanie bezprzedmiotowym. Istotą stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2019 r. – kwestionowanego przez M.G. – było to, że organy obu instancji uznały, że wniosek z [...] marca 2019 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego nie może zostać rozpoznany i załatwiony merytorycznie, bowiem takie rozstrzygnięcie zawiera już w swej treści decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiająca skarżącemu wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Ponownie wydana decyzja byłaby więc dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., czyli skutkującą nieważnością decyzji. W ocenie Sądu pogląd organów zasługuje na akceptację. Podkreślić należy, że zarówno w postępowaniu z wniosku M. G. z [...] marca 2019 r., jak i postępowaniu z wniosku z [...] września 2016 r. zakończonym decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. stroną domagającą się wypłaty świadczenia mieszkaniowego był M. G. Obie sprawy dotyczą tego samego żądania, tj. wypłaty świadczenia mieszkaniowego w ramach przysługującego żołnierzowi zawodowemu prawa do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe, a zatem zachodzi tożsamość podmiotowa. W zakresie ustalonego stanu faktycznego w obu sprawach także zachodzi zbieżność. M.G. zarówno w pierwszym wniosku, jak i kolejnym wskazał ten sam okres za jaki domaga się wypłaty świadczenia mieszkaniowego, tj. od [...] września 2016 r. w związku z rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy [...] Batalionu Dowodzenia z [...] lipca 2016 r. o powołaniu do służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa i z [...] września 2016 r. o wyznaczeniu na stanowisko służbowe w garnizonie [...]. Ponadto do obu wniosków załączona została ta sama dokumentacja, na podstawie której ustalono te same okoliczności faktyczne tj.: powołanie M.G. z [...] lipca 2016 r. do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa, nabycie od Gminy Miasto [...] przez J. W.lokalu mieszkalnego z bonifikatą (akt notarialny z [...] listopada 2012 r. Rep [...] nr [...]) oraz zawarcie [...] czerwca 2015 r. związku małżeńskiego pomiędzy J. W. a M. G. (odpis skróconego aktu małżeństwa). Co do przesłanki tożsamości stanu prawnego organ wskazał, że poprzednia sprawa zakończona decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...]o odmowie wypłaty M. G. świadczenia mieszkaniowego była rozstrzygana na podstawie obecnie obowiązujących przepisów ustawy o zakwaterowaniu. Przepis art. 21 ust. 6 tej ustawy przewiduje te same przesłanki negatywne wyłączające dopuszczalność realizacji prawa żołnierza do zakwaterowania, które podlegały ocenie przez organ pierwszej instancji przed wydaniem ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2016 r. o odmowie wypłaty M. G. świadczenia mieszkaniowego. Niezmiennie konstrukcja normy określonej w tym przepisie, obejmuje wszelkie stany faktyczne, niezależnie od okoliczności, czy do nabycia lokalu z bonifikatą przez małżonka doszło np.: przed powołaniem żołnierza do zawodowej służby wojskowej czy w trakcie jej pełnienia, czy też przed czy po zawarciu związku małżeńskiego z osobą, która obecnie posiada status żołnierza zawodowego. Skoro zatem nie nastąpiła zmiana przepisów regulujących prawa i obowiązki skarżącego w poprzedniej sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego, to należy stwierdzić, że organ prawidłowo uznał, iż zachodzi tu również tożsamość stanu prawnego obu spraw. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z Prezesem Agencji Mienia Wojskowego, że pomiędzy postępowaniem administracyjnym wszczętym na wniosek M. G. z [...] marca 2019 r., a postępowaniem administracyjnym wszczętym na wniosek z [...] września 2016 r. i zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] zachodzi tożsamość pozwalająca uznać, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie stało się bezprzedmiotowe wskutek braku przedmiotu postępowania, co z kolei oznaczało konieczność jego umorzenia, stosowanie do treści art. 105 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie powyższego przepisu jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W rozpatrywanej sprawie opisana tożsamość wystąpiła, w związku z tym Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] powinien był odmówić wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, wskazane wyżej naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem bezpośrednią przyczyną, jak i rezultatem wydania zarówno decyzji o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego, jak i postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jest niemożność rozpoznania sprawy co do istoty. W konsekwencji Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Podkreślenia wymaga, że o sposobie rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z [...] marca 2019 r. zadecydowały względy procesowe, ponieważ wniosek ten nie mógł podlegać merytorycznej ocenie. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było bowiem możliwe – z przyczyn podanych powyżej – prowadzenie postępowania z wniosku skarżącego o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, jeśli w innym postępowaniu i przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym organ odmówił mu przedmiotowego świadczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d tej ustawy, skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.