II SA/Wa 2037/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Adam Lipiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 61a Kpa oraz art. 17, art. 18 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r., którym odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez M. B. w sprawie postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji o charakterze niepieniężnym, polegającym na opróżnieniu tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje: Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Komendant Główny Policji zobowiązał M. B. (emerytowanego policjanta) do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazania jej dysponentowi, to jest Komendantowi Głównemu Policji. W związku z wnioskiem M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji nr [....] z dnia [...] maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1381/13 oddalił skargę M. B. w tej sprawie. Upomnieniem z dnia [...] marca 2014 r. (doręczonym w dniu 1 kwietnia 2014 r.) wezwano M. B. do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery. Ponieważ wyżej wymieniony nie rozliczył się z tymczasowej kwatery przy ul. [...] w [...] w określonym terminie, w dniu [...] maja 2014 r. organ wniósł o wszczęcie egzekucji w przedmiocie zwolnienia lokalu w oparciu o opisany wyżej tytuł wykonawczy (ostateczna i prawomocna decyzja o opróżnieniu kwatery). Na tej podstawie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał M. B. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu. M. B. pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego: 1. nieistnienie obowiązku – art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 2. niewykonalność obowiązku – art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 3. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego – art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 4. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 5. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komendant Główny Policji ustosunkowując się do tych zarzutów w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2014 r., stwierdził ich niezasadność. Analizując zarzut nieistnienia obowiązku, organ wskazał na zasady przydziału i opróżnienia lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji uregulowane przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów oraz na wydaną na ich podstawie prawomocną i ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., zobowiązującą M. B. do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ podkreślił, że Komendant Główny Policji posiada prawo dyspozycji przedmiotową kwaterą na podstawie porozumienia zawartego w dniu [...] marca 2013 r. z Miastem [...] w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta Głównego Policji lokali stanowiących własność [...] z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji, które jest kontynuacją porozumienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji. Organ wskazał na art. 2 § 1 pkt 10, art. 20 § 3 i art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, iż jako wierzyciel, na podstawie wskazanego wyżej tytułu egzekucyjnego, Komendant Główny Policji jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku egzekucyjnego. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny o charakterze prawnym faktycznym, uniemożliwiające jego wykonanie. Muszą mieć one charakter obiektywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet w przypadku uwzględnienia aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Natomiast trudności techniczne i ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu obowiązku wykonania, jak również negatywne stanowisko (niezadowolenie) jej adresatów nie stanowią o niewykonalności obowiązku (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 530/10). Celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego ciążących na nim obowiązków – w niniejszej sprawie wynikających z decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Komendanta Głównego Policji zobowiązującej M. B. do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. W niniejszej sprawie, z uwagi na uchylanie się zobowiązanego od rozliczenia z kwatery i przekazania jej dysponentowi, po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o opróżnieniu przedmiotowego mieszkania, upomnieniem z dnia [...] marca 2014 r. (l.dz.[...]) wezwano M. B. do dobrowolnego opróżnienia tymczasowej kwatery i przekazania jej Komendantowi Głównemu Policji w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Upomnienie doręczono zobowiązanemu w dniu 1 kwietnia 2014 r. Następnie organ wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. na podstawie art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie egzekucji w przedmiocie zwolnienia lokalu pozostającego w dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Do wskazanego wniosku załączono tytuł wykonawczy. Analizując zarzut niedopuszczalności egzekucji, należy zauważyć, że na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. na M. B. ciąży obowiązek opróżnienia tymczasowej kwatery. Środkami egzekucyjnymi o charakterze niepieniężnym są środki wymienione w Dziale III ustawy egzekucyjnej. Ich katalog w sposób wyczerpujący określa art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w ocenie organu zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wskazał, że w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym ustawodawca przewidział następujące środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia; wykonanie zastępcze; odebranie rzeczy ruchomej; odebranie nieruchomości; opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń; przymus bezpośredni – art. 1a pkt 12 lit. b) ustawy egzekucyjnej. Z uwagi na charakter prowadzonego postępowania, w okolicznościach niniejszej sprawy, tutejszy organ zastosował opróżnienie lokalu. Dokonując wyboru środka kierowano się zasadami postępowania egzekucyjnego, w tym zasadą ujętą w przepisie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z zasady tej wynika obowiązek badania, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, bowiem jest to główna zasada w postępowaniu egzekucyjnym. Nadmienić należy, że egzekwowanie od zobowiązanego opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] jest ustawowym obowiązkiem Komendanta Głównego Policji, a zatem tutejszy organ nie może kierować się własnym uznaniem w kwestii, czy występować o wszczęcie egzekucji o charakterze niepieniężnym. Ze wskazanych wyżej powodów uznano, iż wniesiony zarzut nie ma usprawiedliwionej podstawy. Artykuł 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji definiuje podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w powyższym przepisie, a w przypadku niespełnienia tych wymogów organ ten nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi do uzupełnienia. Mając na uwadze, że organ egzekucyjny nie zwrócił tytułu wykonawczego wierzycielowi, uznać tym samym należy, iż spełnił on ustawowe wymogi. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący poparł swoje twierdzenia zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Główny Policji rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po dokonaniu ponownej analizy zasadności zarzutów M. B., podtrzymał w całej rozciągłości argumentację zawartą w poprzedzającym postanowieniu i dlatego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał je w mocy. Organ podkreślił, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zagadnienie przydziału skarżącemu lokalu, ale rozstrzygnięcie zasadności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych. Brak jest natomiast przyczyn faktycznych oraz prawnych, uzasadniających zasadność zarzutów egzekucyjnych, co zostało dokładnie wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. B. Wskazując na rażące naruszenie: – przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 Kpa; – przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin w zw. z art. 7 Kpa, przez co naruszony został słuszny interes skarżącego i jednocześnie nastąpiło przekroczeniem granic uznania administracyjnego (zaskarżone postanowienie nosi cechy dowolności) – M. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. W uzasadnieniu skargi M. B. podtrzymał zasadność zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych. Wskazał, iż aktualnie, jako emeryt Policji, oczekuje na przydział mieszkania służbowego z zasobów lokalowych Komendy Rejonowej Policji [...]. Wniosek o przydział mieszkania złożył w dniu [...] czerwca 2011 r. W tej materii wskazuje także na swoje uprawienia wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin, konkludując, iż w zaskarżonym postanowieniu organ powołuje się na akty prawne niższe rangą (rozporządzenie) niż wyżej wskazany przepis ustawy. Podkreślił, iż na skutek wypadku samochodowego, któremu uległ w trakcie konwojowania w dniu [...] sierpnia 2008 r., od około 15 lat choruje na dolegliwości odcinka lędźwiowego kręgosłupa i od [...] października 2008 r. leczy się także u neurologa. Kolejne komisje lekarskie uznawały skarżącego za zdolnego do służby, jednakże już wówczas komisje te stwierdziły schorzenie odcinka lędźwiowego kręgosłupa. W latach 2001-2010 zajmował stanowisko [...] Wydziału [...]. Został z tego stanowiska zwolniony na, w jego ocenie, dużo niższe stanowisko [...] w Wydziale [...]. Jego odwołania nie zostały jednak uwzględnione. Zwolnienie ze służby nastąpiło na własną prośbę z dniem [...] lutego 2011 r., ponieważ skarżący nie był zdolny do podjęcia obowiązków [...] w Wydziale [...], co potwierdza orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Podczas pierwszej wizyty w lutym 2010 r. neurochirurg z [...] Szpitala [...] przy ul. [...] w [...] rozpoznał wielopoziomową dyskopatię z uciskiem na rdzeń kręgowy i zalecił niezwłoczne przeprowadzenie operacji [...] na co skarżący nie wyraził zgody. Podczas wizyty w dniu [...] października 2010 r. neurochirurg zapisał na karcie ambulatoryjnej: "operacja jeżeli się zdecyduje", a w trakcie kolejnych wizyt informował, iż dalsza zwłoka w operacji może skutkować nieodwracalnymi zmianami w układzie nerwowym, dlatego zawsze jest w stanie przyjąć skarżącego na oddział operacyjny w ciągu 7 dni – jako nagły wypadek. Operacja jest konieczna i jego zdaniem nieunikniona. W ogólnym zarysie ma polegać na usunięciu jednego z kręgów szyjnych i zastąpieniu go implantem – wiąże się to z koniecznością stałego zażywania leków zapobiegających odrzuceniu implantu. Dotychczas skarżący nie wyrażał zgody na operację z obawy przed kolejnymi operacjami oraz z obawy przed skutkami ubocznymi udanej operacji. Skarżący wskazał, iż jest osobą samotną i reguluje wszystkie należności związane z zajmowaniem przedmiotowego lokalu. Utrzymuje się wyłącznie z emerytury wynoszącej około [...] zł miesięcznie. M. B. nadmienił także, iż zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jest dla niego bardzo krzywdzące, ponieważ zakończy się wysiedleniem "na bruk", wobec braku propozycji ze strony Komendanta Głównego Policji w kwestii mieszkania zastępczego. Dlatego uważa, iż Komendant Główny Policji narusza także ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W istocie jest to rażąca niesprawiedliwość naruszająca Konstytucję RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto odnosząc się do twierdzeń skargi, wskazał, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zarzutów egzekucyjnych, zgodnie z treścią art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ zakwestionował zasadność odwoływania się skarżącego do przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin. Zgodnie z treścią tego przepisu funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów (...), w wymiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Tymczasem przedmiotem prowadzonego postępowania jest opróżnienie tymczasowej kwatery, a nie lokalu mieszkalnego. Zainteresowany z zasobów Policji otrzymał tymczasową kwaterę, która została przydzielona na czas pełnienia służby w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga nie jest zasadna. Trafnie wskazuje Komendant Główny Policji, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zarzutów egzekucyjnych, zgodnie z treścią art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i co za tym idzie ocena prawidłowości postanowienia organu z dnia [...] września 2014 r., którym utrzymano w mocy poprzedzające postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie uwzględnienia zarzutów egzekucyjnych M. B. zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym o opróżnienie przez niego kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Postępowanie w powyższym przedmiocie cechuje się formalizmem, zaś treść możliwych zarzutów została przez ustawodawcę ograniczona jedynie do kwestii wyraźnie wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej spawy są takie okoliczności, jak przebieg służby, czy przedstawiane przez skarżącego (w jego ocenie) wadliwe sposoby zmiany stanowiska pełnienia służby. Dla istnienia tytułu wykonawczego, a zatem dopuszczalności postępowania egzekucyjnego nie ma także żadnego znaczenia okoliczność starania się przez skarżącego o otrzymanie lokalu mieszkalnego w trybie 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin. Jest to całkowicie inne postępowanie i formalnie niezależne od postępowania egzekucyjnego. Komendant Główny Policji dysponuje prawomocną i ostateczną decyzją administracyjną orzekającą o opróżnieniu przez M. B. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Na etapie postępowania egzekucyjnego, w przedmiocie wykonania tej decyzji, okoliczności kwestionujące merytorycznie jej zasadność nie mogą w ogóle stanowić przedmiotu rozpoznania, nie mieszczą się bowiem w katalogu zarzutów wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Gdyby tak było postępowanie egzekucyjne stawałoby się kolejną instancją postępowania zwykłego, co byłoby niedopuszczalne. W niniejszej sprawie organ w oparciu o wspomnianą wyżej decyzję sporządził wniosek egzekucyjny i skierował go do organu właściwego – Wojewody M., który uznał ten wniosek za prawidłowy pod względem formalnym i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał M. B. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu. Zgłoszone przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2014 r. zarzuty egzekucyjne nie są zasadne. Skarżący, co prawda prawidłowo wskazuje na nazwy zarzutów, zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednakże zarzutów tych nie wypełnia odpowiednią dla nich treścią. Nie wykazał ani nieistnienia obowiązku opróżnienia kwatery, ani niewykonalności tego obowiązku. Trafnie argumentuje w tej materii organ, wskazując na prawne i faktyczne okoliczności czyniące z organu wierzyciela, a ze skarżącego dłużnika obowiązku opróżnienia lokalu. Istnieje w obrocie prawnym ostateczna i prawomocna decyzja orzekająca o obowiązku opróżnienia kwatery, Komendant Główny Policji posiada prawa do przedmiotowego lokalu i wyraził w sposób przewidziany prawem (wniosek egzekucyjny z dnia [...] czerwca 2014 r.) wolę wykonania obowiązku opróżnienia lokalu w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji, albowiem skarżący dobrowolnie obowiązkowi temu nie chce się poddać, co wynika z bezskuteczności wcześniejszych wezwań do opróżnienia lokalu. Skarżący nie wskazał także na przepisy prawa, które stanowiłyby o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, czy o niedopuszczalności zastosowanego w tym postępowaniu środka egzekucyjnego. Skarżący eksponuje swój stan zdrowia i twierdzi, iż z uwagi na swoje schorzenia (konieczność poddania się operacji) egzekucja nie powinna być do niego stosowana. Jednakże z przedstawionych dokumentów medycznych nie wynika, aby obecny stan zdrowia skarżącego stanowił obłożną chorobę. Sam skarżący przyznaje, iż odkłada termin operacji z uwagi na możliwe komplikacje i nie może się zdecydować czy ma się jej poddać. Brak jest zatem okoliczności natury zdrowotnej do prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, a przynajmniej jak dotąd zaświadczenia medycznego na taką okoliczność skarżący nie przedstawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega pewną lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jednakże baczyć należy, iż organ w uzasadnieniu tym odniósł się w istocie zarówno do zarzutów egzekucyjnych, jak i do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Główny Policji w sposób bardzo dokładny i precyzyjny doniósł się do każdego z zarzutów wskazanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., zatem powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powyższych ustaleń nadmiernie rozbudowałoby rozmiary tego uzasadnienia, zaś z materiału sprawy nie wynikają żadne nowe okoliczności w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych skarżącego. Trudno także podzielić zasadność zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia zasad postępowania administracyjnego, albowiem organ rozpatrzył niniejszą sprawę prawidłowo. Nadto dla jej prawidłowego rozpatrzenia niezbędne było odniesienie się do zarzutów egzekucyjnych w świetle przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co organ w obu postępowaniach uczynił. Wskazać tu należy, iż organ nie był upoważniony do rozstrzygania w niniejszym postępowaniu innych zagadnień, jak tylko odnoszących się do postępowania egzekucyjnego. Nie można również zasadnie twierdzić, iż wykonywanie przez wierzyciela, w sposób zgody z zasadami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji, naruszało prawa konstytucyjne. Skarżący winien także dostrzegać, iż tytuł jaki posiadał do przedmiotowego lokalu, był ściśle związany z czasem pełnienia służby. Była to bowiem kwatera, a nie lokal mieszkalny. Z tych też przyczyn zarzuty skargi są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Komendanta Głównego Policji przy podejmowaniu kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć, które to naruszenie mogłyby stanowić o uchyleniu tych rozstrzygnięć albo o stwierdzeniu ich nieważności i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.