II SA/Wa 2041/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., którą to decyzją cofnięto R.J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Jako podstawę materialnoprawną organ podał art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organ wyjaśnił, że stosownie do ww. art. 18 ust. 5 pkt 4 organ może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad jej przechowywania, noszenia, o których mowa w art. 32 ustawy. Z kolei ten przepis ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Organ wskazał, że R.J. wymogów tych nie dopełnił, albowiem przechowywał broń poza miejscem zamieszkania (w domu syna) i dostęp do jego broni miał jego wnuk Z.J., który przekazał ją funkcjonariuszom Policji. Organ podkreślił, że fakt, iż w dniu 26 czerwca 2014 r. broń R.J. znajdowała się w szafie, do której dostęp miały osoby nieuprawnione, nie budzi żadnej wątpliwości i uzasadnia to cofnięcie pozwolenia na broń. Wskazał też, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem anonimowego nadawcy, z treści którego wynikało, iż syn R.J. H.J. posiada broń oraz jej używa bez wymaganego pozwolenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący podniósł naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Nadto naruszenie art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 11 Kpa, art. 7 Kpa w zw. z art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa. Uzasadniając skargę strona skarżąca podniosła, że organ nie wskazał dowodów, na podstawie których dokonał ustalenia stanu faktycznego, nie ocenił wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów. Zarzuciła, że organ nie uwzględnił rozbieżności w zeznaniach świadków zdarzenia. Nadto, że pominął wyjaśnienia skarżącego, że broń pozostawił w metalowej szafie, którą zamknął na klucz i zabrał go ze sobą. Organ pominął wyjaśnienia, że skarżący nie wiedział, iż w domu jego syna znajdował się zapasowy klucz do szafy z bronią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że w momencie wyjmowania broni z sejfu klucz znajdował się w zamku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni. Natomiast art. 32 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zasady przechowywania broni szczegółowo określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1224). Powyższy przepis zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, Lex nr 374355). W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd orzekający podziela, że wystarczającym powodem do zastosowania przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji może być nawet jednokrotne narażenie broni na utratę. W orzecznictwie przyjmuje się, że na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1192/06, Lex nr 374371). Podkreślić należy, iż prawo do posiadania broni podlega ścisłej reglamentacji, a warunki jej przechowywania i noszenia są określone rygorystycznie w celu ochrony interesu społecznego. To w interesie społecznym leży, by broń posiadały osoby dające rękojmię nie tylko zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jej używania, lecz także takiego jej przechowywania, by te interesy nie doznały uszczerbku. Wbrew zarzutowi skargi, organy Policji zebrały obszerny materiał dowodowy, którego ocena nie budzi zastrzeżeń. Ustalony stan faktyczny nie nasuwa wątpliwości, zaś uzasadnienia rozstrzygnięć w sposób przekonujący wyjaśniają motywy, którymi kierowały się organy Policji, podejmując swoje decyzje w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego. Nie jest uzasadniony zarzut pominięcia dowodów korzystnych dla skarżącego, w postaci jego dotychczasowego postępowania i nienagannej opinii. Okoliczności te nie mają w sprawie istotnego znaczenia, gdyż to nie osobowość posiadacza broni, jego cechy charakteru i dotychczasowe postępowanie, legły u podstaw cofnięcia pozwolenia na broń, lecz naruszenie zasad jej przechowywania. Podkreślenia wymaga również reglamentacyjny charakter przepisów ustawy o broni i amunicji, który uzasadnia rygorystyczną politykę organów Policji w zakresie spraw dotyczących pozwolenia na broń. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Broń jest bowiem towarem ściśle reglamentowanym. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony - koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, niepubl.). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że to wnuk skarżącego Z.J. wydał funkcjonariuszom Policji broń, na posiadanie której pozwolenie posiadał jego dziadek. Bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zarzuty podniesione w skardze, co do rozbieżności zeznań świadków zdarzenia. Poza sporem pozostaje bowiem, że na żądanie funkcjonariuszy wnuk skarżącego wydał jego broń, co oznacza, że nieuprawnione osoby trzecie miały dostęp do broni, na posiadanie której pozwolenie miał skarżący. Oznacza to, że spełnione zostały przesłanki uprawniające organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 32 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.