II SA/Wa 2043/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] oraz B.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz B.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którą to decyzją cofnięto B.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). W uzasadnieniu organ podał, że we wszczętym z urzędu postępowaniu ustalił, iż B.P. nie posiada patentu oraz aktualnej licencji, uprawniających go do uprawiania strzelectwa sportowego. W związku z tym, w ocenie organu - ustały okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń sportową. Wyjaśnił, że okoliczność, iż strona w przeszłości uzyskała pozwolenie na posiadanie broni do celów sportowych, nie oznacza, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji, w zakresie nałożonych obowiązków na posiadaczy broni palnej do celów sportowych, jej nie dotyczy. W konkluzji organ stwierdził, że w interesie publicznym nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń palną sportową, z uwagi na brak aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.P. oraz [...] z siedzibą w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucili naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4, art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 K.p.a. Podnieśli, że B.P. posiadał i nadal posiada kwalifikacje do posiadania pozwolenia na broń sportową - jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co oznacza, że spełnia wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji. Twierdzili, że błędne jest stanowisko organu, iż sport strzelecki można uprawiać jedynie w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, albowiem nie ma on monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Nadto skarżący, powołując się na aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazali, że znowelizowana ustawa o broni i amunicji nie wprowadziła zasady obowiązkowej weryfikacji wydanych dotychczas pozwoleń na broń palną do celów sportowych. Podnieśli też, że dokonana przez organ wykładnia zmusza de facto do wstąpienia do struktur Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, bowiem patent i licencję może uzyskać jedynie członek PZSS. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Ponieważ w niniejszej sprawie do Sądu wpłynęły dwie skargi – B.P. (sygn. akt II SA/Wa 2044/16) i [...] (sygn. akt II SA/Wa 2043/16), postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączył sprawy objęte powyższymi skargami do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygnaturą II SA/Wa 2043/16, z uwagi na fakt, że mogły być objęte jedną skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, B.P., urodzony w 1941 r., jest członkiem [...] od 1997 r. i z zaświadczenia tego Stowarzyszenia wynika, iż uprawia strzelectwo sportowe w tym Stowarzyszeniu. B.P. decyzją z dnia [...] października 1997 r., wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej bezterminowo, po uprzednim zdaniu w tymże roku, przed organami Policji, egzaminu z posługiwania się bronią palną. Obowiązujące w czasie wydania decyzji z dnia [...] października 1997 r. przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych stanowiły, że pozwolenie na broń palną, w tym na broń palną sportową, wydawane było, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powoływała się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniały wydanie takiego pozwolenia. Zatem przesłanki wydania pozwolenia na broń palną, w tym na broń palną sportową, określone były na tyle ogólnie, że możliwe było wydanie pozwolenia na broń palną sportową nie tylko osobom, które zamierzały uprawiać strzelectwo sportowe, ale również osobom, które zamierzały np. doskonalić umiejętności strzeleckie w inny sposób niż uprawianie strzelectwa sportowego. Przepisy ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. nie zawierały obowiązku dostosowania się, przez posiadaczy pozwoleń na broń uzyskanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, do nowych wymogów. Z kolei, jak wynika z art. 4 ustawy nowelizacyjnej z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (porównaj np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14 i z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15). B.P. uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim, w takim rozumieniu, jak to stanowi obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Pozwolenie to nadal zachowuje ważność, albowiem nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby uzyskane pozwolenie mocy prawnej. Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową, uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przed dniem 10 marca 2011 r., dostosowania się do wymogów zawartych w obecnie obowiązującym art. 10b ustawy o broni i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni (porównaj wyżej cytowane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego). Nadto z art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.) wynika, iż polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: 1. organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2. ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; 3. powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4. reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Związek sportowy, który nie spełnia wymogów uznania go za polski związek sportowy w rozumieniu ww. ustawy, ale działa tylko, jako stowarzyszenie może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w przytoczonym przepisie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego. Tym samym można doskonalić umiejętności strzeleckie m.in. poprzez udział w tego rodzaju zawodach (porównaj wyżej cytowane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego). Zatem stosując takie rozumienie uprawiania sportu, uznać należy, iż [...] może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w ustawie o sporcie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego. Podstawą wydania pozwolenia na broń palną sportową była deklaracja zainteresowanego o zamiarze podnoszenia umiejętności strzeleckich i tylko ustalenie, że strona postępowania administracyjnego zaniechała doskonalenia tych umiejętności mogłoby być podstawą (w rozumieniu art. 18 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy) do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, przyznanego mu decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w 1997 r. Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trafnie zarzucono w obu skargach naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji – gdyż pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez B.P. patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji i w rezultacie uznały, że skarżący nie spełnia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, co spowodowało cofnięcie dotychczas posiadanego zezwolenia. Organ, rozpatrując ponownie sprawę, oceni wskazane powyżej okoliczności, stanowiące podstawę do udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej - to jest dokona ustaleń, czy rzeczywiście B.P. doskonali swoje umiejętności strzeleckie w formie wskazanej w zaświadczeniu [...]. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy.