II SA/Wa 2044/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), WSA Ewa Grochowska-Jung, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 145a, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również k.p.a., wznowił, na wniosek B. Ł. z dnia [...], postępowanie zakończone decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...], znak [...], o odmowie przyznania B. Ł. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, orzekł, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz o ułatwianiu zatrudnienia absolwentów szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Stwierdził, iż w związku z tym, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna, istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia wskazanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania B. Ł. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. W uzasadnieniu organ podał, że B. Ł. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. – Oddział w G., celem rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej w dniu [...]. Udokumentował staż pracy wynoszący [...] i decyzją z dnia [...] uznany został za osobę bezrobotną z dniem [...]., z prawem do zasiłku od dnia [...]. Decyzją z dnia [...] B. Ł. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] z powodu podjęcia zatrudnienia. Pismem z dnia [...] B. Ł. wniósł o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Po okresie pozostawania w zatrudnieniu od [...] do [...] B. Ł. w dniu [...] ponownie zgłosił się do PUP, celem zarejestrowania w charakterze osoby bezrobotnej. Udokumentował łączny okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...]. Decyzją z dnia [...] uznany został za osobę bezrobotną od dnia zgłoszenia, z prawem do zasiłku od dnia [...]. Pismem z dnia [...] B. Ł. ponownie wystąpił o rozpatrzenie jego wniosku z dnia [...] o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Organ I instancji, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia [....], odmówił przyznania B. Ł. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...], powołując się na przepis art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65). Organ podał, że w czasie złożenia wniosku B. Ł. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, a zatem wniosek jego nie został wówczas rozpatrzony. Wniosek ten rozpatrzono po zarejestrowaniu w charakterze osoby bezrobotnej. Organ ustalił, że B. Ł. w okresie od [...] do [...] był przez cały czas osobą zatrudnioną, w związku z czym, zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Organ wskazał też, że rejestracja w charakterze osoby bezrobotnej miała miejsce w dniu [...], podczas gdy przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) stanowią w art. 3 ust. 1, że prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniali warunki do jego nabycia. B. Ł. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej. Nie mógł mu więc zostać przyznany zasiłek przedemerytalny. Wojewoda [...] podał także w uzasadnieniu decyzji, że w dniu [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w W. wpłynął wniosek B. Ł. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, na zasadach obowiązujących przed 31 grudnia 2001 r., w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, który ogłoszony został w dniu 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517). Następnie B. Ł. w dniu [...] wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy w W. – Oddział w G. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego, na podstawie art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku powołał się m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, oraz nowelizację ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 28 lipca 2005 r. Do wniosku załączył oświadczenie byłego pracownika PUP wskazujące powody, dla których B. Ł. nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna w [...]. Wojewoda [...] wskazał, że ten wniosek został mu przekazany przez PUP. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], organ podał, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, orzeczono o niezgodności art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W wyniku powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366), wprowadzono zmiany do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, że zgodnie z art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Stwierdził, że z przepisu tego wynika, iż mimo niedokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy do dnia 12 stycznia 2002 r., należało spełniać warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Przepis ten dotyczy więc grupy osób, które w omawianym okresie nie dokonały rejestracji w urzędzie pracy, ale też nie pozostawały w zatrudnieniu. Natomiast przepisy określające materialnoprawne przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego nie zostały przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowane. Organ wskazał, że przesłanki wymienione w art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) muszą być spełnione łącznie. W związku z tym, że B. Ł. w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r. pozostawał nieprzerwanie w zatrudnieniu i nie spełniał warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]. Organ pouczył B. Ł., że decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania i może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], za pośrednictwem Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego Wydziału Polityki Społecznej, w terminie 30 dni od daty doręczenia. B. Ł., zgodnie z pouczeniem, w terminie w nim określonym, pismem z dnia [...], skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]., za pośrednictwem Wojewody [...], zaskarżył wymienioną wyżej decyzję z dnia [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 113 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprostował z urzędu wymienioną wyżej decyzję z dnia [...] w ten sposób, że na stronie szóstej w wierszu dwudziestym zamiast pouczenia "decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania i może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], za pośrednictwem Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego Wydziału Polityki Społecznej, [...], w terminie 30 dni od daty doręczenia" wpisał pouczenie "Na niniejszą decyzję służy odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej za moim pośrednictwem, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji". W uzasadnieniu wskazano, że błędne pouczenie stanowi oczywistą omyłkę, która podlegała sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu podał m.in., że Wojewoda [...], po sprostowaniu omyłki dotyczącej pouczenia, co do sposobu zaskarżenia decyzji, uznał pismo strony skierowane do WSA w [...] za odwołanie od decyzji. Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpoznał odwołanie strony, jako wniesione w przypisanym terminie. Jednocześnie stwierdził, że decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa, bowiem pozostawanie przez stronę w stosunku zatrudnienia do dnia 12 stycznia 2002 r. stanowi przeszkodę w nabyciu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną wyżej decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej B. Ł. wskazał, że nie uwzględnia ona, iż w celu uzyskania zasiłku przedemerytalnego stawił się we właściwym Urzędzie Pracy już we wrześniu 2001 r., ale jego sprawa nie została zakończona wydaniem decyzji. W sprawie o przyznanie zasiłku przedemerytalnego nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków. Zarzucił, że organy administracji publicznej nie uwzględniły, że po [...] zmuszony był do podjęcia zatrudnienia, aby zapewnić niezbędne środki do życia dla siebie i [...] dzieci. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, wskazał, że od [...] podejmował starania o przyznanie zasiłku przedemerytalnego i w tym dniu spełniał wszystkie warunki do uzyskania zasiłku, tj. posiadał wymagany prawem staż pracy oraz został zwolniony w związku z likwidacją zakładu pracy. Podał, że nie posiadał wyłącznie odpowiedniego świadectwa pracy. Powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział V Pracy z dnia [...], sygn. akt [...], którym sprostowano świadectwo pracy z dnia [...]. Stwierdził, że odmowa przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach narusza zasadę ochrony praw nabytych in abstracto oraz nakazu dochowania odpowiedniej vacatio legis wynikające z art. 2 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2085/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdził nieważność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji; 3. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] 4. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 5. zasądził od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego B. Ł. kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, środek zaskarżenia skierowany przez B. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], choć złożony został przez stronę zgodnie z pouczeniem, nie mógł zostać uznany za odwołanie od decyzji Wojewody [...]. Nie był bowiem skierowany do organu administracji publicznej, ale do sądu administracyjnego. Potraktowanie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej skargi do sądu administracyjnego, jako odwołania od decyzji Wojewody [...], i rozpoznanie sprawy w drugiej instancji, pomimo faktycznego braku tego środka zaskarżenia, uznać należy za rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdził również, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] o sprostowaniu decyzji z dnia [...] w zakresie pouczenia, na które powołał się Minister Pracy i Polityki Społecznej, również wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 113 k.p.a., co skutkować musiało stwierdzeniem jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powołany jako podstawa prawna tego postanowienia art. 113 § 1 k.p.a., uprawnia organ administracji publicznej do sprostowania z urzędu lub na żądanie strony, wyłącznie błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wydanej decyzji. Błędne pouczenie strony nie stanowi ani błędu pisarskiego, ani rachunkowego, nie jest też oczywistą omyłką. Sprostowanie dotyczące mylnego pouczenia co do zasad i trybu zaskarżenia decyzji może być dokonane wyłącznie na podstawie art. 111 k.p.a. i tylko na wniosek strony złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości dokonania tego rodzaju sprostowania z urzędu. Dodatkowo Sąd stwierdził, że rozpoznający sprawę w I instancji Wojewoda [...] nie zbadał, czy żądanie wznowienia postępowania wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 145a § 2 k.p.a., czym naruszył wymieniony przepis. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda [...] decyzją z [...], nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...], znak: [...], [...] odmawiającą przyznania Panu B. Ł. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. W uzasadnieniu podał, że wniosek B. Ł. z [...] w sprawie przyznania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02, wniesiony został z zachowaniem ustawowego terminu – art. 145a § 2 k.p.a. Stwierdził, że B. Ł. nie spełnia warunków dla nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. Wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1366), prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Wskazał, że z przepisu art. 150a ust. 1 wynika, że mimo niedokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy do dnia 12 stycznia 2002 r. należało spełniać warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Przepis ten dotyczy więc grupy osób, które w omawianym okresie nie dokonały rejestracji w urzędzie pracy, ale też nie pozostawały w zatrudnieniu. Natomiast przepisy określające materialnoprawne przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego nie zostały przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 30 marca 2003 r., sygn. akt K 19/02, zakwestionowane. Organ podał też, że zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku, wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiada okres uprawniający do zasiłku, wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie. Wyjaśnił, że B. Ł. nie spełniał łącznie ww. warunków, albowiem w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r. pozostawał nieprzerwanie w zatrudnieniu (tj. [...]) i tym samym nie spełniał warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, co stanowi jeden z wymogów wynikających z treści art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W konsekwencji organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu organ przywołał te same argumenty, podkreślając, że B. Ł. w okresie od [...]. do [...] pozostawał w ciągłym zatrudnieniu. Nie spełniał on dnia 12 stycznia 2002 r. warunku bycia bezrobotnym (osoby pozostającej bez pracy). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi B. Ł. podniósł, że w celu uzyskania zasiłku stawiał się w Urzędzie Pracy w [...]. Urząd poinformował go ustnie, że spełnia warunki do zasiłku przedemerytalnym i do jego otrzymania brakuje jedynie świadectwa pracy. Wyjaśnił, że gdy odmawiano mu rejestracji i przyznania zasiłku, to zmuszony był podejmować pracę, aby zapewnić środki do życia sobie i [...] dzieci. Twierdził że Urząd Pracy w G. wprowadził go w błąd co do tego, że spełnia warunki do przyznania mu świadczenia. Podniósł, że wyłączenie go z możliwości nabycia prawa do świadczenia na starych zasadach narusza zasadę praw nabytych i jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. W sprawie bezsporne jest, iż B. Ł. w okresie od [...] do [...] pozostawał w ciągłym zatrudnieniu. Okoliczność ta przesądziła o niemożności przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Przepis art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1366) stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego podlegają ocenie w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązujące na dzień 31 grudnia 2001 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56). Art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowił że zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. B. Ł. do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniał częściowo warunki określone w ww. przepisie. Posiadał okres zatrudnienia co najmniej 30 lat, w tym 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Skarżący z uwagi na ciągłość zatrudnienia do [...] nie spełniał jednak materilanoprawnych warunków do uzyskania statusu bezrobotnego w okresie do 12 stycznia 2002 r. Dlatego też w stosunku do skarżącego, który w dniu [...] pozostawał w zatrudnieniu, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2003 r., sygn. akt K 19/02 (Dz. U. Nr 59, poz. 517) nie miał wpływu przy ocenie legalności zaskarżonych decyzji. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosił się do materialnoprawnych przesłanek przyznania świadczenia przedemerytalnego. Fakt pozostawania w zatrudnieniu wykluczył możliwość nabycia przez skarżącego zasiłku przedemerytalnego. Reasumując, skarżący nie spełniał jednocześnie wszystkich warunków określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do dnia 12 stycznia 2002 r., gdyż w okresie od [...] do [...] pozostawał w ciągłym zatrudnieniu. W związku z tym nie spełnił w omawianym okresie warunku bycia bezrobotnym (osoby pozostającej bez przerwy). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.