II SA/Wa 2046/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2025r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2024r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent [...] (zwany dalej "Prezydentem [...]") decyzją z [...] października 2024r. nr [...] uznał M. K. (zwany dalej "Skarżącym") za osobę bezrobotną z dniem [...] października 2024r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W podstawie prawnej powołano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024r. poz. 475 ze zm., zwana dalej "u.p.z.i.r.p.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz.U. z 2024r. poz. 572, zwana dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z dokumentów wynika, że Skarżący w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, ale suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p., przypadających w okresie 18 miesięcy, poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. 2. Skarżący odwołaniu z [...] października 2024r. od ww. decyzji wskazał, że przez ponad dziesięć lat - od 1 kwietnia 2014r. do [...] września 2024r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, od którego odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, przy czym świadczenie wypłacano w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Suma okresów przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wynosiła 18 miesięcy, niezależnie od waloryzacji świadczenia tylko raz w roku. Inna interpretacja oznaczałaby wykluczenie z prawa do zasiłku opiekunów osób niepełnosprawnych i czyniłaby przepis zabezpieczający takie osoby martwym. 3. Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą") w decyzji z [...] grudnia 2024r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]., powołując w podstawie prawnej art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazał, że w stanie faktycznym i prawnym argumentacja przedstawiona przez Skarżącego w odwołaniu nie stanowi podstawy do uchylenia ww. decyzji Prezydenta [...], bo decyzja ta nie naruszała prawa. Aby Skarżący mógł uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, musiały zostać spełnione łącznie dwa warunki: pobieranie świadczenia pielęgnacyjne przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania jako osoba bezrobotna oraz utrata prawa do powyższego świadczenia był spowodowana śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę. Skarżący spełniał tylko jeden z ww. warunków przewidzianych w art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. - na dzień rejestracji wykazał ponad 365 dni pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Z zaświadczenia Prezydenta [...] z [...] października 2024r. wynika, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustało nie w związku ze śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę, lecz z powodu upływu okresu, na który świadczenie pielęgnacyjne przyznano Skarżącemu. W związku z tym Skarżący nie spełnił łącznie wszystkich ustawowych przesłanek do przyznania prawa do zasiłku. Momentem końcowym pobierania świadczenia pielęgnacyjnego istotnym z punktu widzenia u.p.z.i.r.p. jest tylko i wyłącznie śmierć osoby, nad którą sprawowano opiekę. Takie założenie przyjęto przy projektowaniu zmian do u.p.z.i.r.p., dając temu wyraz w uzasadnieniu do projektu. Projektowana zmiana ma wprowadzić możliwość nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia przedemerytalnego przez osoby, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy lub zasiłek dla opiekuna, w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, i które utraciły prawo do tego świadczenia lub zasiłków w związku ze śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Również koszty wprowadzenia zmian dla Funduszu Pracy obliczono z uwzględnieniem jedynie świadczeniobiorców, którzy ww. warunki spełniają. Ustawodawca nie powiązał prawa do zasiłku dla bezrobotnych z sytuacją, gdy utrata prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nastąpiła wcześniej, a sprawowana następnie opieka nie była już bezpośrednia i stała. Tym samym organy administracji publicznej nie mogą orzekać niezgodnie z niebudzącymi wątpliwości interpretacyjnych przepisami prawa i celem, jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzaniu ww. przepisu. Okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez Skarżącego nie może więc zostać zaliczony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku, bo Skarżący nie legitymuje się ani jednym dniem uprawniającym do zasiłku i nie spełnia przesłanek do jego przyznania. Wojewoda podzielił stanowisko zawarte w wyrokach NSA z: 26 kwietnia 2021r. sygn. akt I OSK 2902/20; 25 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1553/10. W pierwszym z orzeczeń wskazano, że zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. momentem końcowym pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego (świadczenia pielęgnacyjnego) istotnym z punktu widzenia tej ustawy, jest tylko i wyłącznie śmierć osoby, nad którą sprawowano opiekę. Ustawodawca nie powiązał w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych żadnych skutków prawnych z sytuacją, gdy utrata prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego (świadczenia pielęgnacyjnego) nastąpiła wcześniej, np. z powodu upływu okresu na który został przyznany. NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 1553/10 wyjaśnił, że art. 71 ust. 1 u.p.z.i.r.p. określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi on być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. Zdaniem Wojewody w sprawie nie spełniono przesłanki z art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. - utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze śmiercią osoby, nad którą sprawowana była opieka. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucił wybiórcze stosowanie i interpretowanie przepisów u.p.z.i.r.p. Minister powołuje się na art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p., ignorując pkt 4 ust. 2 "Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę." W założeniu Ministerstwa Rodziny zapis ten miał dawać "możliwość nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz świadczenia przedemerytalnego przez te osoby, które opiekowały się osobą z niepełnosprawnością i otrzymywały za to świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, a po śmierci podopiecznego albo po utracie przez niego orzeczenia o niepełnosprawności czy danego stopnia niepełnosprawności - świadczenie te straciły. Według resortu sprawowanie opieki nad członkiem rodziny z niepełnosprawnością należy traktować tak, jak czas zatrudnienia i zaliczać go do wymaganego prawem okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych czy świadczenia przedemerytalnego. "Pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna ma na celu częściową rekompensatę zakończenia aktywności zawodowej spowodowanego koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, dlatego zasadne jest traktowanie przez ustawodawcę tej formy aktywności podobnie do zatrudnienia, w zakresie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz świadczenia przedemerytalnego po utracie prawa do wyżej wskazanych świadczeń związanych z opieką. Skoro wysokość świadczenia pielęgnacyjnego powiązano z minimalnym wynagrodzeniem za pracę, Skarżący spełnia warunki do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący zwrócił też uwagę na sprzeczne wobec siebie uzasadnienia decyzji Prezydenta [...] oraz Wojewody. Prezydent [...] wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że Skarżący w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda natomiast podniósł, że by Skarżący mógł uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, musiały zostać spełnione łącznie dwa warunki: musiał pobierać świadczenie pielęgnacyjne przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania jako osoba bezrobotna oraz utrata prawa do powyższego świadczenia musiała zostać spowodowana śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę. Skarżący spełniał tylko jeden z ww. warunków - na dzień rejestracji wykazał ponad 365 dni pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Z zaświadczenia Prezydenta [...] [...] października 2024r. wynika, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustało nie w związku ze śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę, lecz z powodu upływu okresu, na który świadczenie pielęgnacyjne zostało panu K. przyznane. Wojewoda – zdaniem Skarżącego – potwierdza, że wymóg 365 dni został spełniony, ale wiąże prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych po utracie prawa do świadczenia tylko i wyłącznie ze śmiercią podopiecznego. 4. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w uzasadnieniu Wojewoda przyjął, że II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w świetle ww. przepisów, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Wojewody odpowiadała prawu. Sąd zauważa na wstępie, że Wojewoda prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy u.p.z.i.r.p. są bezwzględnie obowiązujące i nie pozwalają organom administracyjnym na odstąpienie od ich stosowania. Stanowisko to ma potwierdzenie w art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracyjny nie posiada swobody wyboru formy działania, ale powinien podejmować działania w takiej formie, jaka wynika z przepisów prawa. Sąd wskazuje w związku z tym, że skoro Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy podniósł, że ustawodawca w art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. ograniczył możliwość zaliczenia okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego do okresu uprawniającego do zasiłku jedynie do sytuacji, w której utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu śmierci osoby, nad którą opieka była sprawowana, to prawidłowe było wydanie zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2024r. W odniesieniu do Skarżącego warunek ten nie został spełniony. Z okoliczności faktycznych sprawy - na co prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wynika, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącego ustało - nie w związku ze śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę - lecz z powodu upływu okresu, na który świadczenie pielęgnacyjne przyznano Skarżącemu (zaświadczenie Prezydenta [...] z [...] października 2024r.). W świetle natomiast art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. do uzyskania prawo do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy należało spełnić łącznie dwa warunki: - pobieranie świadczenia pielęgnacyjne przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania jako osoba bezrobotna oraz utrata prawa do powyższego świadczenia był spowodowana śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę. Skarżący spełniał tylko jeden z ww. warunków przewidzianych - na dzień rejestracji wykazał ponad 365 dni pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Sąd w związku z tym nie podzielił podnoszonych w skardze zarzutów i za prawidłowe uznał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd wskazuje, że trafna jest argumentacja Wojewody, że gdyby intencją ustawodawcy było uchwalenie przepisu przyznającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych każdej osobie posiadającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, to nie zwarłby w art. 71 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. sformułowania "jeżeli" oraz wskazania przyczyny utraty świadczenia. Uwzględnienie więc do okresu uprawniającego do zasiłku okresu pobierania świadczenia, którego utrata nastąpiła z powodu upływu czasu, na jaki zostało przyznane, stanowiłoby rażące naruszenie wyraźnej i niebudzącej wątpliwości normy prawnej. W art. 71 ust. 1 u.p.z.i.r.p. wskazano, kiedy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W przepisie art. 71 ust. 2 u.p.z.i.r.p. wskazano natomiast, jakie inne niż wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. okresy zalicza się do 365 dni. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał art. 71 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p., z którego wynika, że do 365-dniowego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się również okresy m.in. pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 i 2760). Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organowi administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania o prawie do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym rację miał Wojewoda, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że aby nabyć prawo do zasiłku, osoba bezrobotna zobowiązana jest wykazać, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji legitymuje się co najmniej 365 dniami uprawniającymi do zasiłku, tj. że była łącznie przez co najmniej 365 dni zatrudniona lub posiada inne okresy wymienione w przepisach u.p.z.i.r.p. Do okresu 365 dni warunkującego nabycie prawa do zasiłku, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p., zalicza się również okresy pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, albo przyznaniem osobie, nad którą opieka była sprawowana, prawa do świadczenia wspierającego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. Skarżący mógłby zatem uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, ale musiały zostać spełnione łącznie dwa warunki: musiałby pobierać świadczenie pielęgnacyjne przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania jako osoba bezrobotna oraz utrata prawa do ww. świadczenia musiałaby zostać spowodowana śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę. Z okoliczności ustalonych w postępowaniu administracyjnym wynikało natomiast, że Skarżący spełniał tylko jeden z ww. warunków, tj. na dzień rejestracji wykazał ponad 365 dni pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Potwierdzało to zaświadczenia Prezydenta [...] z [...] października 2024r., na które trafnie powołał się Wojewoda w uzasdnieniu zaskarżonej decyzji. Skoro zatem utrata prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nastąpiła u Skarżącego nie w związku ze śmiercią osoby, nad którą sprawował opiekę, lecz z powodu upływu okresu, na który świadczenie pielęgnacyjne zostało Mu przyznane, to niemożliwe było zakwestionowanie stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w okolicznościach faktycznych sprawy, wydając zaskarżoną decyzję na mocy art. 138 § 1 k.p.a., był więc – opierając się o obowiązujące przepisy, wskazane w podstawie prawnej - uprawniony do uzupełnienia i doprecyzowania, argumentacji przedstawionej przez Prezydenta [...]. W tym kontekście Sąd nie uznał za zasadny podniesionego w skardze zarzutu sprzecznych wobec siebie uzasadnień decyzji Prezydenta [...] i Wojewody. Trafnie bowiem organ odwoławczy wyjaśnił, że Skarżący w świetle dowodów z akt nie spełnił łącznie wszystkich ustawowych przesłanek do przyznania prawa do zasiłku, wskazanych w art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. Sąd zgadze się z Wojewodą, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa Sądów administracyjnych należy przyjąć, że ustawodawca nie powiązał skutków prawnych prawa do zasiłku dla bezrobotnych z sytuacją, gdy utrata prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego (świadczenia pielęgnacyjnego) nastąpiła wcześniej, np. z powodu upływu okresu na który został przyznany. Zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. momentem końcowym pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego (świadczenia pielęgnacyjnego) istotnym z punktu widzenia tej ustawy, jest tylko i wyłącznie śmierć osoby, nad którą sprawowano opiekę (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2021r. sygn. akt I OSK 2902/20). Dodatkowo w orzecznictwie wskazywano, że art. 71 ust. 1 u.p.z.i.r.p., który określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku, musi on być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (por. np. wyrok NSA z 25 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1553/10). Sąd, mając na względzie zarzuty skargi, wskazuje, że jakkolwiek Skarżący podnosi, że okres pobierania przez Niego świadczenia pielęgnacyjnego powinien zostać zaliczony, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym do 365 dni należy również zaliczyć okresy niewymienione w ust. 1 pkt 2. za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, to argumentacja ta nie zasługuje na aprobatę. Ww. przepis odnosi się do okresu, za który opłacane były składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne, stosownie do art. 104 ust. 1 pkt 3 lit c u.p.z.i.r.p., nie opłacają składek na Fundusz Pracy. Przepis ten stanowi bowiem, że obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyjątkiem pobierających na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy lub dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Tym samym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z.i.r.p. nie mógł być zastosowany w stanie faktycznym sprawy a ponadto nie mógł spowodować zmiany zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza też, że jakkolwiek Skarżący powołuje się w skardze na założenia resortu rodziny, to nie mogły one mieć istotnego wpływu na prawidłowość dokonanej przez Wojewodę wykładni art. 71 ust. 2 pkt 9 u.p.z.i.r.p. Organy administracji - o czym mowa na wstępie - mają obowiązek, stosownie do art. 6 k.p.a., przestrzegać obowiązujące przepisy prawa, a nie kierować się niewiążącymi założeniami, które pojawiają się najprawdopodobniej w przestrzeni publicznej. W toku postępowania odwoławczego wykazano, że Skarżący nie spełnia warunków przyznania prawa do zasiłku, więc uprawnione było utrzymanie w mocy przez Wojewodę ww. decyzji Prezydenta [...] o uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] października 2024r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. 4. Sąd z tych wszystkich powodów uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a skarga, na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.