II SA/Wa 2053/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego i ustalenie przez organ w drodze decyzji statusu wnioskodawcy we Wspólnocie [...] w W. w okresie od dnia 31 stycznia 1988 r. do dnia 2 czerwca 1991 r. We wniosku z dnia 5 października 2005 r. do Ministra Gospodarki i Pracy o ponowne rozpatrzenie sprawy J. R. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2004 r. o sygnaturze akt II SAB 76/03, zobowiązujący organ do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. i na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1927/04, uchylający decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r., J. R. stwierdził, że jego pismo z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie jest wnioskiem w rozstrzygniętej przez organ sprawie i inicjującym ją, lecz pismem procesowym wyjaśniającym wątpliwości organu wyrażane w piśmie z dnia 29 lipca 2005 r., a dotyczące jego wniosku z dnia [...] stycznia 2003 r. J. R. stwierdził, że właściwym i jedynym wnioskiem w rozpoznawanej sprawie jest nadal jego wniosek z dnia [...] stycznia 2003 r., a nie nieistniejący wniosek z dnia [...] sierpnia 2005 r. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...], mając za podstawę art. 127 § 3 kpa, w jej osnowie rozstrzygnął następująco: "podtrzymuję stanowisko zawarte w decyzji Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2005 r., znak [...] i umarzam postępowanie w sprawie." Po rozpoznaniu skargi J. R. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 16/06 stwierdził jej nieważność, wskazując, że osnowa decyzji nie odpowiada treści art. 138 § 1 kpa, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia podejmowanego na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W związku z powołanym wyżej wyrokiem, Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy wcześniej wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...] i jednocześnie umorzył postępowanie odwoławcze. W dniu [...] lipca 2006 r. J. R. sformułował do Ministra Gospodarki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Minister Gospodarki, działając w oparciu o art. 134 kpa, po rozpoznaniu wniosku J. R. z dnia [...] lipca 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Minister podał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] jest niedopuszczalny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 16/06 stwierdził nieważność jedynie zaskarżonej decyzji, co w takiej sytuacji oznacza, że po uprawomocnieniu się tegoż wyroku do rozpoznania przez organ pozostał, złożony w trybie odwoławczym, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesiony przez J. R. od decyzji z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Dodatkowo organ wyjaśnił, że zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniem, J. R. przysługiwała na decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] skarga do sądu administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie J. R. zarzucił rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej i wniósł o stwierdzenie jego nieważności, jak również o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi zawarto także wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Według art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W niniejszej sprawie decyzją wydaną w pierwszej instancji przez Ministra Gospodarki była decyzja z dnia [...] września 2005 r. nr [...] (decyzja Ministra Gospodarki i Pracy – przed zmianą nazwy organu). Z kolei decyzją wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy była decyzja Ministra z dnia [...] października 2005 r. [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 16/06 wyeliminował z obrotu prawnego, stwierdzając jej nieważność. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia Sądu był powrót sprawy do momentu złożenia przez J. R. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], albowiem po wyroku decyzja ta pozostała w obrocie prawnym, pozostał także do załatwienia wspomniany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 16/06 Minister Gospodarki wydał decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], którą utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...] i jednocześnie umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja Ministra z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] zakończyła zatem postępowanie wszczęte przed tym organem, które – zgodnie z art. 15 kpa – jest dwuinstancyjne. Stosownie do treści art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten poprzez cytowany art. 127 § 3 kpa znajduje odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sformułowany przez skarżącego do Ministra Gospodarki w dniu [...] lipca 2006 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] zainicjował kolejną (trzecią) instancję w tej sprawie, tak więc należało stwierdzić jego niedopuszczalność. Dlatego też, Sąd uznał wydane przez Ministra postanowienie za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Wprawdzie osnowa wydanego przez organ postanowienia mówi o niedopuszczalności odwołania, zamiast wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak tego rodzaju pomyłka nie wpływa co do zasady na trafność rozstrzygnięcia. Błędna nazwa środka zaskarżenia "sama przez się" nie czyni wadliwym zaskarżonego postanowienia i nie wpływa na jego legalność. Należy jednocześnie wyjaśnić skarżącemu, że Sąd w niniejszej sprawie badał jedynie prawidłowość postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2006 r. nr [...] i w ramach tego postępowania nie może wypowiadać się w kwestii legalności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], gdyż nie jest to przedmiotem tej sprawy. Wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, Sąd zwraca uwagę, że stosownie do przepisów działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 i 209 ustawy). Nie jest zatem możliwe zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania od strony skarżącej, z zastrzeżeniem art. 203 i art. 204, które dotyczą skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.