II SA/Wa 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia miejsca w internacie oddala skargę. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z [...] sierpnia 2017 r., zobowiązującą [...] R. S. do opróżnienia miejsca w internacie przy ul. [...] w L. i przekazania do dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. W podstawie prawnej decyzji Prezes WAM przywołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1456), art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 51 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Prezes WAM ustalił następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w Z. przydzielił R. S. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w Z. i R. S. nadal zajmuje przedmiotową kwaterę. W dniu [...] czerwca 2014 r. R. S. ubył z OSPWL – [...] do [...] Brygady [...] (rozkaz personalny Dowódcy Generalnego RSZ nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.) i dlatego kolejnym miejscem pełnienia przez stronę służby stała się miejscowość B k. W. W dniu 30 października 2015 r. zainteresowany wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Zainteresowany nie wystąpił o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w nowym miejscu pełnienia służby. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] potwierdził we powyższym wniosku, że [...] R. S. zgodnie z rozkazem nr [...] z [...] czerwca 2014 r. wydanym przez Dowódcę Generalnego Rodzaju Sil Zbrojnych pełni służbę w miejscowości B. k. W. na stanowisku służbowym zaszeregowanym do stopnia etatowego oficer sekcji w Jednostce Wojskowej Nr [...] w B. Na tej podstawie Dyrektor Oddziału skierował R. S. do zamieszkiwania w internacie w L. przy ul. [...] (skierowanie nr [...] z [...] października 2015 r.). W dniu 17 stycznia 2017 r. do Dyrektora Oddziału wpłynęło zaświadczenie z Jednostki Wojskowej Nr [...], z którego wynikało, że [...] R. S. został przeniesiony do Akademii [...] W. na podstawie rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. - został skierowany do nowego miejsca pełnienia służby wojskowej w garnizonie [...] w miejscowości W. w dniu [...] stycznia 2017 r. Natomiast z treści rozkazu Nr [...] - pozyskanego przez organ odwoławczy w toku postępowania wyjaśniającego - wynika, że w związku ze skierowaniem na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] w terminie od [...] października 2016 r. do [...] czerwca 2018 r., z dniem [...] stycznia 2017 r. [...] R. S. został przeniesiony do rezerwy kadrowej Dyrektora Departamentu Kadr. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu Dyrektor Departamentu Kadr wskazał: "z dniem przeniesienia do rezerwy kadrowej żołnierz z mocy prawa jest zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego". Z akt sprawy wynika również, że [...] R. S. został [...] października 2016 r. zakwaterowany we wspólnej kwaterze stałej - w rozumieniu ustawy - na Akademii [...]. W toku postępowania odwoławczego Prezes WAM ustalił, że R. S. nadal zakwaterowany jest we wspólnej kwaterze stałej - pismo nr [...] z [...] listopada 2017 r., w którym Kanclerz Akademii [...] wskazał również, że wraz z rozpoczęciem nowego roku akademickiego 2017/2018 R. S., dokonując formalności związanych z zakwaterowaniem w internacie nr [...], podpisał oświadczenie, iż zapoznał się m.in. z informacją dla żołnierzy kwaterowanych we wspólnej kwaterze stałej w internacie [...]. Załączona do pisma Informacja dla żołnierzy kwaterowanych we wspólnej kwaterze stałej w internacie Akademii [...] zawiera następującą treść: "1. W przypadku korzystania przez żołnierza z zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej w internacie Akademii [...], żołnierzowi nie przysługuje zgodnie z ort. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 207) uprawnienie do bezpłatnego zakwaterowania w internacie lub kwaterze internatowej Agencji Mienia Wojskowego na terenie W. oraz miejscowości pobliskiej. 2. W przypadku zamieszkiwania żołnierza na terenie W. oraz miejscowości pobliskiej, zakwaterowanie w internacie Akademii [...] następuje na zasadach odpłatności." Pismem z 20 lutego 2017 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW na podstawie art. 41 ust. 4, w związku z ust. 2 w związku z art. 51 ust. 2 pkt 2 oraz art. 51 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu - wezwał R. S. do dobrowolnego opróżnienia i przekazania miejsca internatowego w pokoju nr [...] w internacie przy ul. [...] w L. i następnie wydał decyzję z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie dalszego korzystania przez R. S. z miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Prezes AMW decyzją z [...] lipca 2017 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w następstwie czego Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzję zobowiązującą [...] R. S. do opróżnienia miejsca w internacie przy ul. [...] w L. i przekazania do dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji MWA w W. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie. W ocenie Prezesa AMW odwołanie to nie jest zasadne a decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem, albowiem R. S. korzystający z miejsca w internacie w L., w związku z podjęciem studiów podyplomowych został zakwaterowany we wspólnej kwaterze stałej. W tej sytuacji zainteresowany utracił prawo do miejsca w internacie. Przedmiotowa przesłanka istniała zarówno w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., jak i wcześniejszych decyzji (organu pierwszej instancji z [...] marca 2017 r. o odmowie dalszego korzystania z miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, jak i wydania decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] lipca 2017 r. uchylającej ww. zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji). Nie prawidłowa było zatem uznanie wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 51 ust. 2 pkt 2 ustawy. W przepisie tym mowa jest o uprawnieniu do miejsca w internacie albo kwaterze internatowej żołnierza, który pozostaje w rezerwie kadrowej. Uprawnienie powyższe przysługuje nie dłużej niż trzydzieści dni od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe lub skierowania do wykonywania zadań służbowych w innej miejscowości albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W niniejszej sprawie przeniesienie Pana [...] R. S. do rezerwy kadrowej spowodowało usytuowanie skarżącego w podległości służbowej Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej w W. Jednocześnie - jak wynika z zaświadczenia nr [...] z [...] stycznia 2017 r. - skarżący został skierowany do nowego miejsca pełnienia służby wojskowej w Akademii [...] W. w garnizonie W. z dniem [...] stycznia 2017 r. Jest to zatem ta sama miejscowość co implikuje brak możliwości uznania, że nastąpiło skierowanie Pana [...] R. S. do wykonywania zadań służbowych w innej miejscowości. Niewątpliwie W. jest inną miejscowością niż B., czyli dotychczasowe miejsce pełnienia służby przez skarżącego bezpośrednio przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze inną okoliczność. Organ pierwszej instancji wydając R. S. skierowanie do zakwaterowania w internacie, pominął okoliczność zajmowania przez niego lokalu mieszkalnego w Z., w którym żołnierz realizuje przysługujące mu prawo do zakwaterowania. Przepisy ustawy w zakresie przysługującemu żołnierzowi prawa do zakwaterowania stanowią, że przedmiotowe prawo może być realizowane w jednej z form wymienionych w art. 21 ust 2. Korzystanie z lokalu mieszkalnego na podstawie pozostającej w obrocie prawnym z mocy przepisów przejściowych decyzji przydziału osobnej kwatery stałej stanowi formę realizacji prawa do zakwaterowania, która odpowiada przydziałowi kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Różnica sprowadza się do jedynie do czasu obowiązywania tytułu prawnego do lokalu. Z art. 21 ust. 2 ustawy wynika, że prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z form wskazanych w przepisie, co wyklucza korzystanie z dwóch form jednocześnie. Z art. 24 ust. 2 i 3 wynika natomiast, że w przypadku wyznaczenia na stanowisko służbowe w innej miejscowości żołnierz ma prawo nadal zajmować lokal mieszkalny nie dłużej niż do dnia, w którym kolejna decyzja o przydziale kwatery stała się ostateczna albo odmowy przyjęcia przydzielonej kwatery. W przypadku braku możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, dyrektor oddziału regionalnego, zgodnie z uprawnieniem i wyborem dokonanym przez żołnierza zawodowego, przydziela miejsce w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłaca świadczenie mieszkaniowe. Jednocześnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że żołnierz wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny, jeżeli ostateczna decyzja o przydziale utraciła moc. Wobec powyższego uprawnienie do zamieszkiwania w internacie żołnierza wyznaczonego na stanowisko służbowe w innej miejscowości, który zajmuje lokal w poprzednim miejscu pełnienia służby, przysługuje przez czas "oczekiwania" na przydział lokalu w nowym miejscu pełnienia służby. Jeżeli natomiast żołnierz decyduje się jedynie na realizację prawa w formie zakwaterowania w internacie albo w kwaterze internatowej, koszty którego pokrywane są z dotacji budżetowej, to nie może jednocześnie zajmować lokalu w poprzednim miejscu pełnienia służby, W niniejszej sprawie R. S. w ogóle nie wystąpił o przydział kwatery w nowym miejscu pełnienia służby (w B.), korzysta natomiast jednocześnie z realizacji prawa do zakwaterowania poprzez zajmowanie kwatery w Z. oraz miejsca w internacie w L. a dodatkowo poprzez zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...]. Z powyższego wynika, że R. S. korzysta w rzeczywistości z trzech form zakwaterowania w sytuacji, gdy co do zasady jest uprawniony do korzystania tylko z jednej. Polemizując z zarzutami odwołania, Prezes AMW wskazał, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, że prawo do zakwaterowania zostało utracone przez stronę i w konsekwencji odmowę możliwości dalszego korzystania z bezpłatnego miejsca w internacie, jak również obciążenie skarżącego kosztami - w kontekście obowiązku zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania R. S., które może być zrealizowane w miejscowości pobliskiej do W. tj. L. W ocenie organu odwoławczego w sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 51 ust, 6 ustawy o zakwaterowaniu, która powinna skutkować wydaniem decyzji orzekającej o obowiązku opróżnienia miejsca w internacie. Prezes AMW nadmienił także, iż w dniu 1 czerwca 2017 r., weszła w życie nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie z art. 16 ww. ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1. w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – art. 96n ustawy zmienianej w art. 1. Wobec tego, że w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało zakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie mają przepisy Kpa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której decyzji Prezesa AMW z dnia [...] grudnia 2017 r. zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1, 2 i 4 oraz 21. ust 1, 2 i 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść jej rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasadzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania – zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi, R. S. wskazał na treść art. 51 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu i podkreślił, iż żadna okoliczność z powyżej wskazanych, nie ma zastosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Organ całkowicie błędnie w uzasadnieniu decyzji wskazuje, iż zaistniała przesłanka zawarta w normie art. 51 ust. 2 pkt 2. Organy administracyjne błędnie rozumieją oraz wskazują garnizon W. jako miejsce pełnienia służby. W żaden sposób nie można uzasadniać powyższym dalszych konsekwencji błędu organu polegających na przyjęciu iż "konsekwencją wystąpienia tej przesłanki jest utrata uprawnienia do zajmowania miejsca w internacie w L.". Organ nie rozważył w żaden sposób okoliczności wynikających z tego samego aktu prawnego na podstawie którego rozstrzyga w przedmiotowym postępowaniu, umożliwiających zamieszkiwanie przez R. S. w internacie w miejscowości pobliskiej do miejscowości pełnienia służby w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy, a więc miasto L. spełnia w sposób formalny kryteria "miejscowości pobliskiej" w stosunku do miasta W. Dodatkowo organ pomija fakt zawarcia ze skarżącym umowy nr [...] przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, na podstawie której skierowany został na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] i na podstawie którego otrzymał uprawnienie do zajmowania kwatery na terenie Akademii. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, wskazując na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, zarzuty skargi związane z art. 51 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu są chybione i nieistotne w sprawie, bowiem zostały już wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast skarżący abstrahuje od art. 21 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, w kontekście nieuprawnionego korzystania z trzech form zakwaterowania. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Istota kwestionowanych w skardze rozstrzygnięć organów obu instancji sprowadza się do subsumpcji stanu faktycznego sprawy - jednoczesnego korzystania przez żołnierza zawodowego z trzech form zakwaterowania – z normą art. art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. R. S. został wyznaczony do pełnienia służby w miejscowości B. k. W. i w związku z tym wyznaczeniem, wystąpił z wnioskiem o przydział miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej. Przy czym, występując z przedmiotowym wnioskiem, żołnierz zajmował (i zajmuje nadal) lokal mieszkalny położony w Z. przy ul. [...], na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...]. Na podstawie wspomnianego na wstępie wniosku, organ pierwszej instancji zakwaterował R. S. w miejscowości L. (miejscowość pobliska do B.) w internacie przy ul. [...] (pokój jednoosobowy nr [...]), pomimo istnienia w obrocie prawnym powyższego przydziału osobnej kwatery stałej. Następnie żołnierz, w związku ze skierowaniem go na Podyplomowe Studia [...], został zakwaterowany z dniem [...] października 2016 r. we wspólnej kwaterze stałej na Akademii [...]. Stosownie do ust. 1 art. 21 ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej żołnierzowi od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo, za jego zgodą, w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego (art. 21 ust. 2 ww. ustawy). Żołnierz służby stałej wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Treść przepisu art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu jednoznacznie wskazuje, iż podstawowym uprawnieniem żołnierza zawodowego jest prawo do zakwaterowania przez czas pełnienia służby. W art. 21 ust. 2 ustawodawca wskazał w jaki sposób prawo to może zostać zrealizowane. Prawodawca dopuścił możliwość zrealizowania uprawnienia do zakwaterowania tylko w jeden z wymienionych sposobów. Wynika z tego, że nie jest dopuszczalne realizowanie omawianego uprawnienia na dwa równoległe sposoby. Dlatego w trakcie pełnienia służby wojskowej jest możliwe dokonanie zmiany formy zakwaterowania, pod warunkiem rezygnacji przez żołnierza z dotychczasowej formy zakwaterowania. Z przepisu art. 21 wypływa jednoznaczny wniosek, że dokonując wyboru jednej z form zakwaterowania nie można korzystać z innej. (Porównaj wyroki WSA w Warszawie: z 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 188/17 oraz z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 965/12). Nie oznacza to, że w trakcie pełnienia służby wojskowej nie jest możliwe dokonanie zmiany formy zakwaterowania. Taka sposobność istnieje, jednakże pod jednym warunkiem. Realizacja innej formy zakwaterowania może nastąpić w sytuacji rezygnacji przez żołnierza z dotychczasowej formy zakwaterowania, albowiem z omawianego przepisu wypływa jednoznaczny wniosek, że dokonując wyboru jednej z form zakwaterowania nie można korzystać z innej. Oznacza to obowiązek rozliczenia się z tej formy zakwaterowania, z której żołnierz dotychczas korzystał. W przypadku przydziału kwatery lub miejsca w internacie będzie to faktyczne zdanie zajmowanego lokalu. Stosownie bowiem do § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 777) zwolnienie kwatery lub innego lokalu mieszkalnego następuje protokołem, sporządzonym przez przedstawiciela Agencji (...) w obecności osoby uprawnionej. Za datę zwolnienia kwatery lub innego lokalu mieszkalnego przyjmuje się dzień sporządzenia protokołu, o którym mowa w ust. 1 (§ 20 ust. 7 ww. rozporządzenia). Przekazanie lokalu do dyspozycji właściciela polega przy tym na umożliwieniu mu rozporządzenia tym lokalem w sposób, jaki uzna za właściwy, a zatem zbycia go lub wynajęcia, czy oddania na innych zasadach we władanie swobodnie wybranej osobie. Jest to możliwe wówczas gdy lokal jest wolny. Podobnie kwestię miejsca w internacie reguluje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 22 lipca 2010 r. w sprawie zakwaterowania w internatach i kwaterach internatowych oraz odpłatności za to zakwaterowanie (Dz. U. Nr 145, poz. 975), zgodnie z którym przyjęcie i zdanie miejsca w internacie lub kwaterze internatowej następuje na podstawie protokołu sporządzonego przez upoważnionego przedstawiciela dyrektora oddziału regionalnego i osobę przyjmującą i zdającą miejsce (§ 5 ust. 1). Za datę zwolnienia miejsca w internacie lub kwaterze internatowej przyjmuje się dzień sporządzenia protokołu (§ 5 ust. 8 rozporządzenia). W niniejszej sprawie właściwe miejscowo wojskowe organy administracyjne przyznawały żołnierzowi kolejne kwatery (miejsca w internacie) bez zadbania o zwolnienie przez żołnierza poprzednio przyznanych. Obecnie skarżący ma przyznane miejsce w kwaterze stałej Akademii [...], a zatem, zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu nie powinien nadal zajmować innych kwater i brak jest przesłanek dla których przydziały tych wcześniejszych kwater (miejsc w internacie) miałyby nadal funkcjonować w obrocie prawnym. Dlatego decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z [...] sierpnia 2017 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] grudnia 2017 r. są zgodne z prawem. Nietrafna natomiast jest argumentacja skargi, wskazująca na art. 51 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, albowiem jak to trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, istota zaskarżonych rozstrzygnięć zasadza się na normie art. 21 ust 3 tej ustawy. Ponieważ wszystkie zarzuty skargi (naruszenia prawa materialnego jak i procesowego) są chybione i zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy decyzja nie naruszają prawa - zarówno w zakresie powodującym uchylenie tych rozstrzygnięć jak i w zakresie powodującym stwierdzenie ich nieważności - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.