II SA/Wa 2070/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów poniesionych podczas postępowania postanawia: - odrzucić skargę - I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (zwana dalej: "RWKL") postanowieniem z [...] września 2018r. nr [...] odmówiła zwrotu kosztów wykazanych przez G.J. (zwany dalej: "Skarżącym"). W podstawie prawnej podano art. 56 § 1 w związku z art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.). i wskazano, że postanowienie wydano po rozpatrzeniu skargi na bezczynność Przewodniczącego RWKL w sprawie wydania postanowienia o zwrocie kosztów wykazanych przez Skarżącego. RWKL w uzasadnieniu wskazała, że Skarżący pismem z [...] marca 2018r. zwrócił się do Przewodniczącego RWKL o zwrot kosztów poniesionych w związku z prowadzonym przez Komisję postępowaniem w sprawie wydania orzeczenia o zdolności Skarżącego do pełnienia służby. Przewodniczący RWKL poinformował Skarżącego, odpowiadając na wniosek, że nie podstaw prawnych do zwrotu wskazanych należności i wskazał jednocześnie - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2015r., poz. 761 ze zm.) - na właściwość dowódcy jednostki wojskowej, który skierował Skarżącego do wojskowej komisji lekarskiej. Skarżący [...] sierpnia 2018r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego RWKL w sprawie zwrotu ww. kosztów, uznając, że rozstrzygnięcie w sprawie ww. kosztów powinien wydać organ administracji w formie postanowienia, skoro tego nie uczynił, pozostaje w bezczynności. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Przewodniczącego RWKL i zobowiązanie go do niezwłocznego wydania postanowienia w sprawie kosztów, orzeczenie o istnieniu uprawnienia Skarżącego do zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu przed RWKL. Zdaniem RWKL wniosek o zwrot kosztów poniesionych przez Skarżącego podczas postępowania przed RWKL jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 56 § 1 k.p.a. wynika, że warunkiem zwrotu kosztów osobistego stawiennictwa strony jest sytuacja, w której strona bez swojej winy została błędnie wezwana do stawienia się przed organem. Sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie, bo powodem wezwania Skarżącego była konieczność wykonania dodatkowych badań lekarskich, które zostały wykonane. Wezwanie Skarżącego przez RWKL w celu wykonania ww. badań lekarskich, poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia, nie było błędne. 2. Skarżący [...] października 2018r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie RWKL, wskazując, że badania lekarskie zakończył przed RWKL [...] lutego 2018r. W lutym 2018r. został wezwany telefonicznie przez pracownicę RWKL do przedłożenia audiogramu brakującego w dokumentacji. W związku z tym listem poleconym przesłał kopię audiogramu, ponosząc koszty przesłania. Przewodniczący RWKL wezwał Skarżącego pismem z [...] lutego 2018r. do osobistego zgłoszenia się przed RWKL. Skarżący stawił się [...] marca 2018r. i poniósł koszty przejazdu z [...] do [...]. W związku z tym zwrócił się do Przewodniczącego RWKL o zwrot ww. wydatków - 62,80 zł (wysyłki listu poleconego - 5,20 zł, ww. dojazdu - 57,60zł). Skarżący stwierdził, że skoro stawił się na wezwanie RWKL i poniósł koszty z tym związane, należało mu je zwrócić. Kwestie związane ze zwrotem ww. kosztów regulują przepisy k.p.a., które stosuje się również w działalności wojskowych komisji lekarskich - organu administracji publicznej. Zdaniem Skarżącego ww. postanowienie RWKL oparto na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Po wezwaniu przez RWKL, nie wykonywał już żadnych badań, ale "jedynie przeniósł z jednej części budynku do drugiej wydruk audiogramu wykonanego już w lutym". Wcześniej, na żądanie komisji wysłał wydruk tego samego audiogramu listem poleconym. 3. RWKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność. Organ o zwrocie kosztów związanych z osobistym stawiennictwem rozstrzyga w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skargę należało odrzucić. 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jedynie, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302, zwanej dalej: "P.p.s.a."), orzekanie w ściśle wskazanym zakresie - w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane przez RWKL, w którym wyraźnie podano podstawę prawną jego wydania – art. 56 § 1 k.p.a., wyjaśniając przy tym, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Pouczenie to było prawidłowe, gdyż k.p.a. nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie. Według art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje tylko na postanowienia wskazane w ustawie. Tym samym Sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., nie miał podstawy do uruchomienia kontroli legalności wobec ww. postanowienie RWKL, wydanego w trybie art. 56 § 1 k.p.a., skoro ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia tego postanowienia w drodze zażalenia, postanawiając o odrzuceniu skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Analogiczne poglądy były wyrażane już w odniesieniu do postanowień wydanych przez organy administracyjne w trybie art. 56 k.p.a. i są ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia: WSA w Białymstoku z 16 listopada 2006r. sygn. akt II SA/Bk 435/06; WSA w Warszawie z 9 lipca 2010r. sygn. akt II SA/Wa 820/10 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd poglądy te akceptuje oraz stwierdza, że zaskarżone postanowienie RWKL, które wydane w trybie art. 56 § 1 k.p.a., ani nie kończyło postępowania w sprawie, ani nie rozstrzygało sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Tym samym zaskarżone postanowienie RWKL, oprócz tego, że było niezaskarżalne w trybie zażaleniowym, nie wypełnia ponadto innych przesłanek, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., które ewentualnie spełnienie umożliwiałyby uruchomienie kontroli sądowo-administracyjnej. Analogiczne stanowisko prezentowane jest też w doktrynie (por. m.in. Piotr Marek Przybysz w Komentarzu aktualizowanym do art. 56 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX Omega, stan prawny na 4 lipca 2019r.). 3. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było odrzucenie skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w związku z art.90 § 2 P.p.s.a.