II SA/Wa 2097/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. B. z dnia 24 sierpnia 2010 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: przyznać adwokatowi P. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć i 60/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług. W dniu 25 sierpnia 2010 r. adwokat P. B. – wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. w miejsce poprzednio wskazanego adwokata, jako pełnomocnik z urzędu R. T. – złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, opatrzony datą 24 sierpnia 2010 r., wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r. W treści wniosku adwokat P. B. zawarł oświadczenie, że wynagrodzenie za udzieloną z urzędu pomoc prawną nie zostało pokryte w całości ani też w części. Natomiast z treści opinii prawnej (wniesionej równocześnie z rozpoznawanym wnioskiem) wynika, że została ona przesłana do wiadomości skarżącemu oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej w W. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania żądanego wynagrodzenia z uwagi na realizację prawa pomocy przez pierwszego z wyznaczonych pełnomocników z urzędu. Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem adwokat P. B. wniósł w terminie sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że wytypowanie go na pełnomocnika przez Okręgową Radę Adwokacką w W. oraz dopuszczenie do działania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oznacza, że miał podstawy i obowiązek podjęcia działań związanych z reprezentowaniem interesów skarżącego. W przypadku bezczynności groziłoby mu bowiem wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.) – zwanej dalej ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. W przypadku zaś sporządzenia przez pełnomocnika z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyrazem udzielenia pomocy prawnej jest opinia sporządzona na piśmie i doręczona przez pełnomocnika stronie. Skoro zatem w niniejszej sprawie opinia taka została przez pełnomocnika sporządzona i skierowana do skarżącego, to zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi z urzędu odpowiednie wynagrodzenie. Nie ma przy tym znaczenia zmiana osoby pełnomocnika przez Okręgową Radę Adwokacką. Ocenie podlega bowiem postępowanie wyznaczonego pełnomocnika, nie zaś prawidłowość i przyczyny zmiany osoby reprezentującej interesy skarżącego. Natomiast w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 180 zł (§ 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b" ww. rozporządzenia). Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów należało przyznać adwokatowi z urzędu wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 180 zł, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b" podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późń. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 ppsa, postanowiono jak w sentencji.