II SA/Wa 2100/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. F. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Centralna Komisja Lekarska (CKL) postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, z późn. zm.), stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania P.F. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (RKL MSW) w [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu podała, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, odwołanie wnosi się na piśmie do CKL za pośrednictwem rejonowej komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu, a w przypadku gdy naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby badanej albo osoby zainteresowanej, CKL, na uzasadniony wniosek tej osoby, rozpatruje odwołanie mimo upływu terminu do jego wniesienia. Bezsporne jest, że orzeczenie [...] RKL MSW w [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] zostało doręczone P.F. 1 marca 2019 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Pismem z 11 kwietnia 2019 r. P.F. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które zostały przekazane przez komisję pierwszej instancji do CKL. We wniosku o przywrócenie terminu strona wskazała, że przekroczenie terminu spowodowane było zapaleniem płuc, do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od 4 marca 2019 r. do 8 kwietnia 2019 r. W związku z tym, CKL pismem z 16 maja 2019 r. zwróciła się do P.F. o przesłanie dokumentacji, która mogłaby potwierdzić przebytą chorobę. W odpowiedzi na powyższe, CKL otrzymała jedynie kolejne zaświadczenie lekarskie dotyczące wymienionego okresu i z tego względu zwróciła się do Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...] (Przychodnia Specjalistyczna Podstawowej Opieki Zdrowotnej, Poradnia Lekarza POZ) z prośbą o przekazanie uwierzytelnionego odpisu dokumentacji medycznej P.F. dotyczącej okresu od 4 marca 2019 r. do 8 kwietnia 2019 r. Z przekazanej historii zdrowia i choroby wynika, że 4 marca 2019 r. strona zgłosiła się do lekarza POZ, który postawił rozpoznanie J06 – ostre zakażenie górnych dróg oddechowych (przeziębienie). W ocenie CKL wpis w dokumentacji o zgłoszonych dolegliwościach i zastosowanym leczeniu nie poświadcza ciężkości stanu fizycznego P.F. w złożeniu odwołania w terminie. W tej sytuacji stwierdziła, że upłynął 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] RKL MSW w [...], brak jest podstaw do rozpatrzenia tego odwołania, bowiem uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 K.p.a. Skargę na postanowienie CKL z [...] lipca 2019 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P.F. wnosząc o jego uchylenie, dopuszczenie dowodów z dokumentów, tj. zaświadczeń lekarskich Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...]: z 8 kwietnia 2019 r., 27 maja 2019 r. i 31 lipca 2019 r. potwierdzających przebytą chorobę i związane z nią ograniczenia w funkcjonowaniu oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie polegającej na odmówieniu mocy dowodowej dokumentów, zaświadczeń lekarskich, które potwierdzały rodzaj choroby oraz związane z nią ograniczenia w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania w ustawowym terminie, 2. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że w historii choroby pacjenta znajduje się informacja potwierdzająca jedynie ostre zapalenie dróg oddechowych (przeziębienie), podczas gdy lekarz prowadzący leczenie potwierdził w wystawionym zaświadczeniu lekarskim zapalenie płuc, a także brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, że nie spełnił jednej z trzech przesłanek art. 58 K.p.a. wymaganych do przywrócenia uchybionego terminu, tj. że nie uprawdopodobnił w sposób wiarygodny brak zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania . Wskazał, że prośbę o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem wniósł w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnił także czynności, dla której określony był termin. Zaznaczył, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania spowodowane było nagłą chorobą, zapaleniem płuc. Niedyspozycja zdrowotna w czasie choroby w okresie od 4 marca 2019 r. do 8 kwietnia 2019 r. stanowiła nadzwyczajne zdarzenie, których skutków nie był w stanie przewidzieć, ani przezwyciężyć. Podkreślił, że w trakcie trwania choroby miał wysoką temperaturę ciała, uporczywy kaszel oraz duszność. Charakter choroby oraz zalecenia lekarskie odnośnie bezwzględnego leżenia stanowiły niedającą się usunąć przeszkodę W zachowaniu terminu. Do wniosku o przywrócenie terminu dwukrotnie załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające rodzaj choroby oraz ciężkość schorzenia (chory leżący, niezdolny do jakiejkolwiek aktywności). Choroba spowodowała nagły rozstrój zdrowia, osłabienie fizyczne oraz wyczerpanie. Uniemożliwiała również dokonanie wszelkich czynności intelektualnych. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ uprawniony był do dopuszczenia dowodów z wystawionych zaświadczeń lekarskich przez lekarza prowadzącego leczenie, które potwierdzały rodzaj choroby oraz związane z nią ograniczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności postępowania CKL stwierdzającego, że odwołanie P.F. od orzeczenia [...] RKL MSW w [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 1 K.p.a. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy, działanie organu nie jest zależne od zaistnienia w stanie faktycznym innych przesłanek niż złożenie odwołania po terminie. W niniejszej sprawie CKL zaskarżonym postanowieniem stwierdziła uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] RKL MSW w [...] z [...] stycznia 2019 r., wskazując, że upłynął 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika jednak, że orzekany wystąpił do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. orzeczenia [...] RKL MSW w [...], do którego to wniosku załączył odwołanie, dokonując tym samym czynności, co do której uchybił terminowi. Treść wniosku jest jednoznaczna i nie nasuwa żadnych wątpliwości co do jego charakteru. Zauważyć zatem należy, że złożenie odwołania po terminie, powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 58 § 1 i 2 K.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli wraz z odwołaniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, to wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności wniosek ten rozpoznać, a następnie w zależności od oceny okoliczności i przyczyn wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia, bądź to wydać postanowienie, w którym stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też, także w drodze postanowienia, przywrócić termin do złożenia odwołania i rozpoznać sprawę merytorycznie. Jeśli natomiast wnoszący odwołanie nie wystąpił jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (por. np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 697/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.) Podkreślić należy, że zgodnie z art. 58 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wskazać także należy, na przyjmowany przez judykaturę pogląd, że jeżeli strona wnosi odwołanie po terminie i składa wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to badanie okoliczności związanych z terminowością odwołania, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje w ramach trybu określonego w art. 58 i art. 59 § 2 K.p.a. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 K.p.a. odnosi się natomiast do sytuacji gdy strona składa odwołanie po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości odwołania następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1490/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 506/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 2 lutego 2017 r., sygn. akt 1065/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uzasadniając stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie organ, między innymi wskazał, że niedopuszczalne jest rozpatrzenie odwołania złożonego z uchybieniem terminu. Podzielając to stanowisko, Sąd zauważa jednak, że błędem jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania bez uprzedniego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie tego terminu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni poglądy prawne zawarte w uzasadnieniu Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2