II SA/Wa 2102/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pieniężnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. S. B. (zwany dalej "Skarżącym") został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2024r. na mocy rozkazu personalnego rozkazu personalnego Dowódcy [...] Brygady Zmechanizowanej (zwany dalej "Dowódcą") z [...] kwietnia 2024r. nr [...] - wskutek upływu skróconego terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. 2. Dowódca decyzją z [...] kwietnia 2024r. nr [...] zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym, które zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Karny z [...] czerwca 2024r. sygn. akt [...], na mocy którego Skarżącego uznano winnym popełnionego czynu i wymierzono Mu karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się 19 czerwca 2024r. 3. Skarżący 17 czerwca 2024r. złożył wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy 11 marca 2022r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024r., poz. 248 ze zm., zwana dalej "u.o.O."), przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. 4. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L. (zwany dalej "Dyrektorem WBE") decyzją z [...] lipca 2024r. nr [...] odmówił Skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 459 pkt 1 w związku z art. 460 ust. 1, art. 456, art. 458 u.o.O. Zdaniem Dyrektora WBE skoro nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w art. 456 ust. 2 u.o.O. - nie nastąpiło umorzenie postępowania ani też żołnierz nie został uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu, a co więcej, został skazany prawomocnym wyrokiem sądu – to zawieszono jest wypłata należności pieniężnych, o których mowa w art. 458 i art. 159 pkt 1 i 3 u.o.O. 5. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji zarzucając naruszenie art. 459 pkt 1, art. 460 ust. 1 w związku z art. 456 ust. 1 i 2 u.o.O. - przez ich błędną wykładnię, w wyniku czego Dyrektor WBE odmówił ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Skarżącego podobne sprawy, były już przedmiotem rozpatrywania Sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Olsztynie z 28 lutego 2023r. II SA/OI 844/22). Skarżący odwołał się do art. 456 ust. 1 i 2 u.o.O. i uznał, że art. 456 ust. 2 u.o.O. umożliwia odwieszenie zawieszonej wypłaty. Wcześniej kwestii tej dotyczył art. 92 ust. 2 ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Art. 456 ust. 2 u.o.O. nie reguluje kompleksowo wszystkich sytuacji określonych w art. 456 ust. 1 u.o.O., a wyłącznie kwestię zawieszenia i ustania zawieszenia wypłaty. Pojęcie "zawieszenie wypłaty", którym posługuje się art. 456 ust. 1 u.o.O. nie jest tożsame z pojęciem "utraty prawa" do określonych świadczeń. Kwestię świadczenia należnego żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wypłacanego w okresie 1 roku od dnia zwolnienia, której zawieszenie przewiduje art. 456 u.o.O., w sposób całościowy reguluje art. 459 pkt 1 w związku z art. 460 ust. 1 u.o.O. Zgodnie z art. 460 ust. 1 u.o.O. świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 u.o.O. stosuje się odpowiednio. Tym samym, tylko i wyłącznie niepełnienie zawodowej służby wojskowej nieprzerwanie przez okres 15 lat mógłby spowodować odmowę wypłaty należnego świadczenia. W orzecznictwie dotyczącym stosunków służbowych wskazuje się na potrzebę ścisłego interpretowania ograniczeń i wyjątków. W art. 460 ust. 1 i art. 442 u.o.O. ustawodawca przewidział ograniczony katalog sytuacji, w których żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie w związku z zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. 6. Minister Obrony Narodowej (zwany dalej "MON") decyzją [...] października 2024r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora WBE, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną, wskazując też art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 57, zwany dalej "k.p.a."). MON w uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 459 pkt 1, art. 460 ust. 1 i 2, art. 458 ust. 3 u.o.O., podkreślił, że Skarżący 3 kwietnia 2024r. został zawieszony w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym na okres od [...] kwietnia do [...] maja 2024r., z uwagi na wszczęcie wobec Niego postępowania karnego (ww. decyzją Dowódcy z [....] kwietnia 2024r.). Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2024r. (na podstawie ww. rozkazu personalnego Dowódcy z [...] kwietnia 2024r.), wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z [...] czerwca 2024r. (sygn. akt [...]) uznał Skarżącego za winnego zarzuconego mu czynu i ukarał go karą grzywny, a wyrok ten uprawomocnił się 19 czerwca 2024r. Zdaniem MON ustawodawca w art. 456 u.o.O. w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych określił, że w przypadku zastosowania wobec żołnierza zawodowego w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym dwóch środków zapobiegawczych - zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania - odpowiedni organ wojskowy obligatoryjnie zawiesza od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis ten określa więc przesłanki zawieszenia wypłaty żołnierzowi zawodowemu ściśle określonych w przepisie części uposażenia, na które składają się także wszystkie należności wypłacane żołnierzom zawodowym w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis ten wyraźnie stanowi, że tylko w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z ustawowymi odsetkami, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. W konsekwencji, wbrew zarzutom Skarżącego, art. 456 ust. 2 u.o.O. jednoznacznie przesądza, że w sytuacji, gdy wobec żołnierza zawodowego zastosowano wskazane w art. 456 ust. 1 u.o.O. środki zapobiegawcze, to nawet w przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, nie dochodzi automatycznie do odwieszenia wypłaty zawieszonych wcześniej świadczeń, jeżeli nie zaistnieje jednocześnie którakolwiek z przesłanek wyraźnie określonych w art. 456 ust. 2 u.o.O. Z akt sprawy wynika, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, bo nie doszło ani do umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, ani Skarżącego nie uniewinniono prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym. Skarżący wystąpił do wojskowego organu emerytalnego z wnioskiem o przyznanie ww. świadczenia pieniężnego już po wydaniu negatywnego dla niego orzeczenia sądowego. Art. 456 u.o.O. znajdzie więc zastosowanie, gdyż celem ustawodawcy było uniemożliwienie przyznania prawa do ww. świadczenia pieniężnego byłym żołnierzom zawodowym, wobec których toczyło się postępowanie karne, w przypadku wydania orzeczenia skazującego. NSA w wyroku z 16 maja 2008r. sygn. akt I OSK 868/07 wyraźnie wskazał, że kwestię możliwości wypłaty zawieszonej odprawy reguluje art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten mówi, że tylko w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z ustawowymi odsetkami od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Zdaniem NSA oznacza to, że zawieszenie świadczeń wymienionych w tym przepisie może być przerwane tylko wtedy, gdy zaistnieje którakolwiek z ww. przesłanek określonych w art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (LEX nr 957289). Pogląd ten ma potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2008r. sygn. akt II UZP 4/08 II, w której po odwołaniu się do art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - wyraźnie wskazał, że odzyskanie prawa do zawieszonych składników uposażenia wojskowego może nastąpić wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia żołnierza wyrokiem sądu. Również WSA w Warszawie w wyroku z 10 marca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2261/19 stwierdził, że sama okoliczność zwolnienia żołnierza ze służby wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego oraz uchylenie - przed zakończeniem postępowania karnego - środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie ma jeszcze wpływu na sytuację prawną żołnierza w zakresie dotyczącym wypłaty zawieszonych należności. Identyczny pogląd wyraził również WSA w Warszawie w wyroku z 27 lutego 2020r. sygn. akt II SA/Wa 1997/19. Zdaniem MON z uwagi na tożsamość art. 456 u.o.O. z w poprzednio obowiązującym art. 92 ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wykładnia zaprezentowana w ww. wyrokach znajdzie zastosowanie w sprawie. Ustawodawca utrzymał w nowych przepisach przesłankę ograniczającą możliwość przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w związku z prowadzonym postępowaniem karnym. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący reprezentowany przez r.pr. M. D., wniósł o uchylenie ww. decyzji MON oraz utrzymanej nią w mocy ww. decyzji Dyrektora WBE i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: - art. 459 pkt 1 w związku z art. 456 ust. 1 i 2 u.o.O. - przez ich błędną wykładnię, w wyniku czego MON utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora WBE; - art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez wadliwą ocenę materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych art. 458 ust. 1, 459 pkt. 2-5 u.o.O. w związku z art. 456 ust. 1 i 2 u.o.O. w konsekwencji wydanie decyzji naruszających zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania, przez niewłaściwą ocenę związku przyczynowo-skutkowego między analizą stanu faktycznego, który legł u podstaw rozstrzygnięcia sprawy, a dokonaniem ustalenia, że Skarżącemu nie przysługują należności za okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej; - art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. - przez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, celem ustalenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa. Skarżący w uzasadnieniu skargi potrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu. 8. MON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest niezasadna. 2. Sąd na wstępie zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w świetle ww. przepisów, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja MON odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty naruszenia norm prawa procesowego ani prawa materialnego nie mogły być uznane za zasadne. Po pierwsze zdaniem Sądu w sprawie okolicznością niesporną było to, że Skarżący [...] kwietnia 2024r. został zawieszony w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym na okres od [...] kwietnia do [...] maja 2024r., z uwagi na wszczęcie wobec Niego postępowania karnego (ww. decyzją Dowódca z [...] kwietnia 2024r.). Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2024r. (na podstawie ww. rozkazu personalnego Dowódcy z [...] kwietnia 2024r.), wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z [...] czerwca 2024r. (sygn. akt [...]) uznał Skarżącego za winnego zarzuconego mu czynu i ukarał go karą grzywny, a wyrok ten uprawomocnił się 19 czerwca 2024r. W tych okolicznościach faktycznych, ustalonych z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 k.p.a. organy administracyjne miały prawo dokonywać ocen na gruncie obowiązujących przepisów, powołanych w podstawach prawnych wydanych w sprawie decyzji: art. 459 pkt 1, art. 456 ust. 1 i 2, art. 460 ust. 1 i 2, art. 458 ust. 3 u.o.O. Zdaniem Sądu oceny te były, wbrew zarzutom skargi, prawidłowe, logiczne oraz nie naruszały art. 80 k.p.a. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 459 pkt 1 u.o.O., żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby Przepis art. 460 ust. 1 u.o.O. stanowi natomiast, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 460 ust. 2 u.o.O., świadczenie pieniężne, o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek: 1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej; 2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4; 3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Stosownie do art. 458 ust. 3 u.o.O. do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Z art. 456 ust. 1 u.o.O. wynika natomiast, że żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę należności pieniężnych, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1 i 3. Przepisem art. 456 ust. 1 u.o.O. przewidującym zawieszenie wypłaty należności pieniężnych objęto zatem świadczenie pieniężne, o którym mowa art. 459 pkt 1 u.o.O. - przysługujące przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Stosownie natomiast do art. 456 ust. 2 u.o.O. w przypadku umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, w świetle ww. przepisów należy zatem podzielić stanowisko MON, że ustawodawca w art. 456 ust. 2 u.o.O., wbrew zarzutom Skarżącego, jednoznacznie przesądził, że w sytuacji, gdy wobec żołnierza zawodowego zastosowano wskazane w art. 456 ust. 1 u.o.O. środki zapobiegawcze, to nawet w przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, nie dochodzi automatycznie do odwieszenia wypłaty zawieszonych wcześniej świadczeń, jeżeli nie zaistnieje którakolwiek z przesłanek wyraźnie określonych w art. 456 ust. 2 u.o.O. Skoro MON prawidłowo – na podstawie akt administracyjnych sprawy - przyjął, że żadna z przesłanek wskazanych w art. 456 ust. 2 u.o.O. nie wystąpiła w sprawie, bo nie doszło ani do umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, ani Skarżącego nie uniewinniono prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym, to należało przyjąć, że oceny z tego zakresu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, były spójne logiczne i racjonalne. Tym samym żaden z powołanych w skardze przepisów prawa materialnego nie został naruszony. Organy obu instancji dokonały trafnej wykładni ww. przepisów. Wprawdzie Skarżący wystąpił 17 czerwca 2024r. do wojskowego organu emerytalnego z wnioskiem o przyznanie ww. świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1 u.o.O., to nastąpiło to już po wydaniu orzeczenia Sąd Rejonowy w C., który wyrokiem z [...] czerwca 2024r. sygn. akt [...] uznał Skarżącego za winnego zarzuconego mu czynu i ukarał go karą grzywny. Powyższy wyrok uprawomocnił się 19 czerwca 2024r. W związku z tym uznanie przez organy obu instancji, że w takim przypadku Skarżącemu nie przysługuje świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1 u.o.O. było prawidłowe, z uwagi na brzmienie zarówno art. 456 ust. 2 i art. 456 ust. 1 u.o.O. Sąd podziela także stanowisko MON, że celem ustawodawcy, który wprowadził do u.o.O. ww. przepis art. 456 było uniemożliwienie przyznania prawa do ww. świadczenia pieniężnego – przewidzianego w art. 459 pkt 1 u.o.O. - byłym żołnierzom zawodowym, wobec których toczyło się postępowanie karne, w przypadku wydania orzeczenia skazującego. Sąd wskazuje ponadto, że racę miał również MON, podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że analogiczne stanowisko było prezentowane w judykaturze na gruncie już nieobowiązującej ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – w art. art. 92 ust. 2, ale przewidującej tożsame unormowania. I tak NSA w wyroku z 16 maja 2008r. sygn. akt I OSK 868/07 wyraźnie wskazał, że art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych mówi, że tylko w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z ustawowymi odsetkami od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Zdaniem NSA oznacza to, że zawieszenie świadczeń wymienionych w tym przepisie może być przerwane tylko wtedy, gdy zaistnieje którakolwiek z ww. przesłanek określonych w art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (LEX nr 957289). Pogląd ten ma też potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2008r. sygn. akt II UZP 4/08 II, w której po odwołaniu się do art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - wyraźnie wskazał, że odzyskanie prawa do zawieszonych składników uposażenia wojskowego może nastąpić wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia żołnierza wyrokiem sądu. Również WSA w Warszawie w wyroku z 10 marca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2261/19 stwierdził, że sama okoliczność zwolnienia żołnierza ze służby wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego oraz uchylenie - przed zakończeniem postępowania karnego - środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie ma jeszcze wpływu na sytuację prawną żołnierza w zakresie dotyczącym wypłaty zawieszonych należności. Identyczny pogląd wyraził również WSA w Warszawie w wyroku z 27 lutego 2020r. sygn. akt II SA/Wa 1997/19. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko prezentowane w judykaturze na gruncie art. 92 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy zaaprobować przy wykładni art. 456 u.o.O., który zawiera tożsame unormowania prawne. Tym samym – wbrew argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu skargi - należało przyjąć, że rację miały organy administracyjne wskazując, że skoro w stanie faktycznym sprawy - po zwolnieniu Skarżącego z zawodowej służby wojskowej - nie zaszła jakakolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 456 ust. 2 u.o.O., to Skarżący nie można było wypłacić zawieszonej należności pieniężnej, o której mowa w art. 459 pkt 1 u.o.O. Sąd nie podziela w związku z tym poglądu wyrażonego w powołanym przez Skarżącego wyroku WSA w Lublinie o sygn. akt III SA/Lu 732/24, uznając, że wykładnia dokonana przez organy administracyjne w sprawie miała oparcie w obowiązujących przepisach. 4. Sąd z tych wszystkich powodów uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a skarga, na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.