II SA/Wa 2103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozbawieniu prawa do nagrody rocznej za 2002 r. – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], którą to decyzją odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie pozbawienia M. M. prawa do nagrody rocznej za 2002 r. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., wskazując, że brak jest podstaw do wzruszenia decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Organ uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz decyzja ją poprzedzająca Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że odmawiając funkcjonariuszowi przyznania prawa do nagrody rocznej za 2002 r., nie doszło do naruszenia prawa. Wskazał, że uprawnienia do nagrody rocznej za 2002 r. winny być ustalane na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, tj. na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789). Wskazał, że przepisy przejściowe – art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 158, poz. 1122) określiły, że nagroda roczna za 2002 r. winna być ustalana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, to jest na podstawie cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. Organ podał, też, że zgodnie z § 5 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r., nagroda roczna nie przysługuje w razie skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Z § 6 pkt 1 tegoż rozporządzenia wynika zaś, że nagroda roczna nie przysługuje (...) za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Jednocześnie organ podał, że w dniu [...] lutego 2009 r. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]) M. M. skazany został za przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. (przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, które popełnił w dniu [...] października 2002 r.). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. M. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, nadto wnosząc o uchylenie decyzji, mocą której pozbawiono go nagrody rocznej za 2002 r., jako orzeczeń wydanych z rażącym naruszeniem prawa, skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie oparto na nieobowiązujących już przepisach prawa materialnego, tj. na rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie nagród rocznych, które zostały uchylone w 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja, mocą której pozbawiono skarżącego prawa do nagrody rocznej za 2002 r. oraz decyzje ją poprzedzające, nie została wydana z naruszeniem art. 156 k.p.a. Stwierdzić należy, że uprawnienia do nagrody rocznej za 2002 r. winny być ustalane na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, tj. na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789). Podkreślić trzeba, że zgodnie z § 5 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, nagroda roczna nie przysługuje w razie skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Z § 6 pkt 1 tegoż rozporządzenia wynika zaś, że nagroda roczna nie przysługuje (...) za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Natomiast przepisy przejściowe – art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 158, poz. 1122) - określiły, że nagroda roczna za 2002 r. winna być ustalana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, to jest na podstawie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...], został skazany za przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. (przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, które popełnił, co istotne, w dniu [...] października 2002 r.). W tym miejscu wskazać należy na tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 196/08, publ. Lex nr 515680, w której Sąd stwierdził, że w przedmiocie pozbawienia policjanta prawa do nagrody rocznej decydująca jest data popełnienia czynu, gdyż jedynie za ten rok kalendarzowy, w którym policjant się go dopuścił, nagroda roczna nie jest przyznawana. Zdaniem Sądu, uprawnienia M. M. w przedmiocie nagrody rocznej za 2002 r. winny być, stosownie do brzmienia art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, ustalane na podstawie obowiązujących wówczas przepisów (w 2002 r.), tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg i wskazane wyżej przepisy zostały zastosowane przez organ. Zasadnie zatem organ stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie pozbawienia skarżącego prawa do nagrody rocznej za 2002 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83 "stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a." Reasumując, prawidłowo organy orzekające w przedmiotowej sprawie uznały, że przy wydaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz decyzji ją utrzymującej – decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa i że przepisy art. 156 § 1 k.p.a. nie mają tu zastosowania. Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty zawarte w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.