II SA/Wa 2107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej – oddala skargę – Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska (RWKL) w W. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm., dalej jako "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") oraz § 16, § 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm., dalej jako "rozporządzenie MON z dnia 8 stycznia 2010 r.") uznała M.P. za trwale niezdolnego do służby wojskowej – kat. N – Zał. 1 Grupa II. W ramach ustalonego rozpoznania wymieniła schorzenie powodujące niezdolność do służby wojskowej, tj. [...]. Nadto wymieniła schorzenia współistniejące i zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia organ I instancji wskazał, że orzekanego zaliczono do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, ponieważ stopień nasilenia schorzenia [...] wymienionego w pkt. 1 rozpoznania ([...]) powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskową na podstawie Zał. nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., badany jest zdolny do pracy a schorzenie powodujące inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. RWKL w W. zakwalifikowała schorzenie określone w pkt 1 rozpoznania do § 83 pkt 1 ww. rozporządzenia powodującego kategorię zdrowia "N", ponieważ pomimo rozległości podjętego leczenia chirurgicznego oraz skojarzonego nie można przyjąć, że proces [...] został wyleczony a uzyskano jedynie remisję choroby. Orzekany nadal poddany musi być kontroli [...]. Ponadto powikłania intensywnej [...] oraz [...] regionu I, II i II strony [...] spowodowały trwałe zmiany w strukturach anatomicznych [...] i wadę [...]. Aby podtrzymać remisję schorzenia badany powinien prowadzić regularny tryb życia, wykonywać okresowe badania kontrolne i okresowo kontynuować leczenie specjalistyczne, co jest niemożliwe w warunkach służby wojskowej, która wiąże się z narażeniem na czynniki uciążliwe, takie jak: nieregularny czas pracy, nieregularny tryb życia, znaczne obciążenie wysiłkiem fizycznym oraz możliwością skierowania do służby poza granice państwa w innych strefach klimatycznych. Wobec powyższego RWKL w W. wskazała, że uznała za bezsprzecznie udowodniony fakt, iż w chwili obecnej nie można orzec o całkowitym wyleczeniu orzekanego z choroby [...] a jedynie uzyskano remisję wymagającą kontroli [...]. Dodatkowo organ wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1417/13 uchylił poprzednie rozstrzygnięcia organów wydane w sprawie, tj. orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz orzeczenie TWKL w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. z uwagi na niedostateczne uzasadnienie podjętych decyzji. Odwołanie od orzeczenia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł M.P. wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej rozpoznania - schorzeń powodujących niezdolność do służby wojskowej (ust. 8 lit. A pkt 1 orzeczenia), kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej - ust. 9 orzeczenia oraz określenia inwalidztwa (ust. 11 orzeczenia). Nadto wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez zakwalifikowanie stanu po częściowej [...] i [...] jako zniekształcenia [...] - § 23 pkt 2 (zamiast dotychczasowego § 23 pkt 3) Załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. oraz orzeczenie kategorii Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że § 83 pkt 1 ww. rozporządzenia dotyczy [...] i stopni zależności od wyników leczenia. Dla grupy II oznaczono schorzenia tego typu jako kategorię "N/Z", a w objaśnieniach szczegółowych doprecyzowano, że: "należy kwalifikować w zależności od wyników po zakończonym leczeniu". Odwołujący się podkreślił, że jego stan zdrowia po zakończonym leczeniu (zabieg operacyjny oraz [...]) jest dobry. Jak wynika z zebranej dokumentacji medycznej a także z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanego przez lekarza specjalistę [...] obecnie brak jest jakichkolwiek zmian miejscowych czy węzłowych w jego organizmie. Również samo stwierdzenie w rozpoznaniu, że [...] jest w stanie remisji świadczy w opinii odwołującego się o pokonaniu choroby. Tym samym należy stwierdzić, stosownie do zapisów § 83 pkt 1 załącznika nr 1 powoływanego rozporządzenia, że wyniki po zakończonym leczeniu uzasadniały przyznanie mu przez RWKL w W. kategorii "Z". Wynik badania przeprowadzonego przez lekarza [...] jednoznacznie stwierdza brak przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej, co przemawia za przyznaniem kategorii "Z". Zdaniem odwołującego organ I instancji wydając decyzję naruszył art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Orzeczenie RWKL jako decyzja administracyjna powtórnie nie czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie nie zawiera uzasadnienia, które odpowiadałoby rygorom określonym w ww. przepisie. Organ I instancji jednym bardzo lakonicznym stwierdzeniem uzasadnił przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej, nie zagłębiając się w szczegółowe uzasadnienie dokonanego rozstrzygnięcia. W konkluzji odwołujący się podkreślił, że sam fakt pozostawania w służbie oraz perspektywa dalszej pracy po wyzdrowieniu miały dla niego ogromne znaczenie w walce z wykrytą chorobą, dawały siłę do dalszej walki w chwilach zwątpienia. Przyznanie mu kategorii zdrowia "N" - trwałej niezdolności do służby wojskowej spowodowało utratę środków do egzystencji przez całą jego rodzinę, dla której obecnie jest jedynym żywicielem, dlatego również z tego względu prosi o pozytywne rozpatrzenie jego odwołania. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (CWKL) w W. orzeczeniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie przepisów § 12 pkt. 1 i § 27, 29, § 30 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, że RWKL w obecnie zaskarżonym orzeczeniu uzasadniła obszernie dlaczego uznała badanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Z uzasadnienia orzeczenia organu I instancji dotyczącego zakwalifikowania badanego do kategorii N wynika, że RWKL w W. zakwalifikowała schorzenie określone w pkt. 1 rozpoznania do § 83 p. 1 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. powodującego kategorię zdrowia N, ponieważ mimo rozległości podjętego leczenia chirurgicznego oraz skojarzonego nie można przyjąć, iż proces [...] został wyleczony, a "zyskano jedynie remisję choroby. Orzekany nadal musi być poddany kontroli [...]. Ponadto powikłania intensywnej [...] oraz [...] regionu [...] spowodowały trwałe zmiany w strukturach anatomicznych [...]. Aby podtrzymać remisję schorzenia badany powinien prowadzić regularny tryb życia, wykonywać okresowe badania kontrolne i okresowo kontynuować leczenie specjalistyczne co jest niemożliwe w warunkach służby wojskowej, która wiąże się z narażeniem na czynniki szkodliwe, takie jak; nieregularny czas pracy, nieregularny tryb życia, znaczne obciążenie wysiłkiem fizycznym oraz możliwością skierowania do służby poza granicami państwa w innych strefach klimatycznych. Wobec powyższego RWKL w W. wskazała, że uznała za bezsprzecznie udowodniony fakt, iż w chwili obecnej nie można orzec o całkowitym wyleczeniu orzekanego z choroby [...], a jedynie uzyskano remisję wymagającej kontroli [...]. Organ odwoławczy podniósł, że powyższy fakt potwierdzają następujące dowody zgromadzone w toku postępowania orzeczniczego w sprawie przez RWKL: konsultacja specjalisty [...] z dnia [...] marca 2014 r. z której wynika, iż orzekany pozostaje pod kontrolą Centrum [...], zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2012 r. wystawione przez specjalistę [...] oraz przez Centrum [...] w K. Uzasadnienie organu I instancji, wbrew zarzutowi odwołującego nie jest lakonicznym stwierdzeniem uzasadniającym zaliczenie orzekanego do kategorii N, czyli niezdolności orzekanego do zawodowej służby wojskowej. Ponadto podkreślić należy, że u badanego przeprowadzono [...] węzłów chłonnych [...] z powodu zmian odczynowych w tych węzłach, co świadczy o rozległości schorzenia [...]. Dlatego też badany wymaga dalszej opieki [...] i ewentualnego dalszego leczenia [...] w przypadku gdyby wystąpiły wznowy procesu chorobowego. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.P. (dalej jako "skarżący") zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a.") polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, braku wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; naruszenie art. 11 oraz art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie wydanego orzeczenia, polegające na braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł przy wydawaniu rozstrzygnięcia a którym odmówił wiary, co skutkowało naruszeniem zasady zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie; naruszenie art. 15 k.p.a., stanowiące rażące naruszenie prawa, polegające na wydaniu orzeczenia przez CWKL w W. merytorycznie rozstrzygającego sprawę pomimo braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz przyjęcie za swoje ustaleń organu I instancji, bez ponownego rozpoznania sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że CWKL większą część uzasadnienia swojego orzeczenia zastąpiła dosłownym powtórzeniem uzasadnienia orzeczenia RWKL cytując jego obszerny fragment. Organ II instancji wydając orzeczenie nie wyjaśnił żadnych okoliczności niniejszej sprawy oraz nie rozpatrzył zebranego w sprawie materiału dowodowego, a powołał się tylko na okoliczność, że rzekomo miał tego dokonać organ I instancji. Organ II instancji nie wskazał dowodów, na których oparł się utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji. Uzasadnienie orzeczenia organu II instancji uznać należy za lakoniczne, niemające cech uzasadnienia wskazanych w art. 107 k.p.a. Organ odwoławczy uchybił również obowiązkowi faktycznego uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznaje za udowodnione. Organ nie wskazał, dlaczego w jego ocenie, po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, stan zdrowia skarżącego kwalifikuje go, jako niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie wskazał też na żadne dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, nie przedstawił żadnego toku rozumowania, na podstawie którego wysnuł wniosek o niezdolności skarżącego do służby. Skarżący podniósł nadto, że orzeczenie organu II instancji nie może być wydane w oparciu o subiektywne odczucia i niczym niepoparte przypuszczenia. Organ w ogóle nie wziął też pod uwagę bardzo dobrych wyników badań skarżącego, które znajdują się w aktach niniejszego postępowania, choćby karty obiegowej z dnia [...] marca 2014 r., gdzie przykładowo lekarz [...] stwierdził "bez odchyłu od stanu prawidłowego", zaś [...] proszony o ocenę [...] po operacji [...] stwierdził, że "w chwili obecnej nie stwierdzono [...] przeciwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej. [...] nie wpływa na zdolności porozumiewania się osoby badanej". Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tej korzystnej dla skarżącego, bo potwierdzającej jego dobry stan zdrowia, dokumentacji medycznej. Biorąc pod uwagę sposób prowadzenia przez organ II instancji niniejszego postępowania, skarżący wskazał na rażące naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 15 k.p.a - zasady dwuinstancyjności. CWKL naruszyła tą zasadę nie przeprowadzając postępowania jako organ II instancji oraz wydając orzeczenie tylko i wyłącznie po bezkrytycznym przyjęciu za prawidłowe ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Podsumowując powyższe rozważania, skarżący zaznaczył, że obecnie jego wydolność fizyczna jest lepsza niż przed chorobą [...]. Obecnie nie zażywa żadnych leków, gdyż leczenie zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego – adwokat wycofał skargę w zakresie związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu, w związku z wycofaniem przez pełnomocnika strony skarżącej skargi w zakresie związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa, jest orzeczenie CWKL w części dotyczącej określenia u skarżącego zdolności do służby wojskowej. Oceniając niniejszą sprawę w świetle ww. kryteriów, Sąd uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska wydając w tej sprawie orzeczenie, które jest decyzją. Od jej orzeczenia służy zatem odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania - skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 ww. ustawy). Należy zaznaczyć, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w ww. zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a nadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) oraz rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Kontrola dokonana przez Sąd w tym zakresie pozwala na przyjęcie, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie, podobnie jak i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach ww. rozporządzenia wykonawczego MON wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przede wszystkim zauważyć należy, że na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie złożył do akt administracyjnych żadnych dokumentów mogących skutecznie podważyć przyjętą przez organ I instancji kwalifikację odnośnie kategorii zdolności do służby wojskowej. Zgodnie zaś z § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia ponownych badań lekarskich i specjalistycznych i orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podejmując zaskarżone orzeczenie organ odwoławczy mógł więc uznać, że przeprowadzone badania pozwalają na podjęcie stosownych rozstrzygnięć bez konieczności przeprowadzenia ponownych badań. Organ odwoławczy, mógł też, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, na podstawie zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego przyjąć ustalenia organu I instancji jako własne, w całości je podzielając. Tym samym, wbrew zarzutowi skargi, organ odwoławczy nie naruszył art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy dodatkowo zaś przy tym podkreślił, że u skarżącego przeprowadzono [...] węzłów chłonnych [...] z powodu zmian odczynowych w tych węzłach, co świadczy o rozległości schorzenia [...], w związku z czym skarżący wymaga dalszej opieki [...] i ewentualnego dalszego leczenia [...] w przypadku gdyby wystąpiły wznowy procesu chorobowego. Z powyższego wynika więc, że leczenie skarżącego nie zostało jeszcze zakończone. Tym samym, skarżący nadal jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organ odwoławczy nie wskazał na żadne dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego, ustalenia organu I instancji znajdują potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w toku postępowania orzeczniczego. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że dowodami tymi są: konsultacja specjalisty [...] z dnia [...] marca 2014 r. z której wynika, że skarżący pozostaje pod kontrolą Centrum [...] oraz zaświadczenia lekarskie z dnia [...] września 2012 r. wystawione przez specjalistę [...] i przez Centrum [...] w K. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy podjęły niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, w wystarczający sposób zebrały i prawidłowo oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się zaś naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów postępowania, w tym wskazanego w skardze art. 8 k.p.a., czy też przepisów prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowy sposób, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia przez organ odwoławczy ostatecznego rozstrzygnięcia. W sprawie nie doszło do takich naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na jej wynik. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.