II SA/Wa 2120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej A. M. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. dotyczącego określenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat i procentowej wysokości tego wzrostu. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w dniu [...] października 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydal rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, w związku z zaliczeniem do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od dnia 25 maja 1983 r. do dnia 1 marca 1987 r., określił [...] A. M. termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień [...] października 2007 r. w wysokości 27%. Wnioskiem z dnia 13 maja 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. A. M. została poinformowana, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego rozkazu personalnego. Jednocześnie poinformowano policjantkę o przysługującym prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Przedmiotowe pismo doręczono zainteresowanej w dniu 10 czerwca 2014 r. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję nr [...], na mocy której stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. Wymienionej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że rozkaz personalny nr [...] został wydany z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, z uwagi na zaliczenie tym rozkazem do wysługi lat policjantki okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu od dnia 1 lutego 1989 r. do dnia 15 sierpnia 1989 r. Od powyższej decyzji A. M. złożyła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 16, art. 77, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 Kpa, a także § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia uraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom oraz art. 113 Kodeksu pracy. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżona decyzję wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0.5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 lalach służby. Powołany przepis w sposób jednoznaczny określa wymiar procentowego wzrostu uposażenia policjanta, uzależniając ten wymiar od ustalonej wysługi lat. W rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. ustalono łączną wysługę lat [...] A. M. na dzień [...] października 2007 r. w wymiarze 27 lat, 2 miesięcy, 25 dni, natomiast procentowy wzrost uposażenia na ten dzień określono w wymiarze 27%, a zatem w wysokości ewidentnie sprzecznej z zasadami określonymi w powołanym przepisie i dodatkowo w wymiarze przekraczającym maksymalny dopuszczalny przepisami prawa procentowy wzrost uposażenia należny policjantowi z tytułu wysługi lat. Tym samym w sposób rażący naruszono cytowany przepis § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Jednocześnie zauważył, że w świetle § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, określając należny policjantowi wzrost uposażenia z tytułu wysługi lal należy uprzednio ustalić przedmiotową wysługę, stosując przy tym obowiązujące regulacje dotyczące zaliczania do tejże wysługi poszczególnych okresów. Z analizy dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych [...] A. M. wynika, że w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r., określając policjantce prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, ustalono przedmiotową wysługę lat z uwzględnieniem między innymi okresu zatrudnienia w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] od dnia 1 lutego 1989 r. do dnia 15 sierpnia 1989 r., które było wykonywane w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu) (zgodnie ze świadectwem pracy z dnia [...] września 1989 r.). Organ podkreślił, że uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania powołanej decyzji (cytowane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.) nie przewidywały i nadal nie przewidują możliwości zaliczenia takiego okresu zatrudnienia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta. W myśl § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Cytowany wyżej przepis nie pozostawia wątpliwości, że okres zatrudnienia podlega zaliczeniu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów wyłącznie wówczas, gdy praca wykonywana była w pełnym wymiarze czasu, bądź w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, jednakże w tym ostatnim przypadku musiała być wykonywana równocześnie z inną pracą w takim wymiarze. W sytuacji zatem, gdy w danym okresie A. M. świadczyła wyłącznie pracę w wymiarze 1/2 czasu pracy, brak było podstaw do zaliczenia tego okresu w całości bądź w części do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantki. Z powyższych względów przyznanie A. M. w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat z uwzględnieniem wskazanego okresu pracy w wymiarze 1/2 etatu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zaliczenie wskazanego okresu zatrudnienia do wysługi lat policjantki we wcześniejszej decyzji ustalającej przedmiotową wysługę (rozkaz personalny nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r.) nie uprawniało organu, przy ponownym ustalaniu wysługi lat policjantki, do określenia tej wysługi wbrew przepisom prawa obowiązującym w dacie wydania danego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy dany okres już we wcześniejszej decyzji zaliczono do wysługi lat z rażącym naruszeniem prawa (co potwierdza decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 1989 r. w części dotyczącej ustalenia policjantce wysługi lat). Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] został wydany wbrew wskazanym normom prawnym, policjantce zaś wskutek tego wadliwie został ustalony termin procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, co spowodowało zawyżenie wysokości uposażenia z tytułu tejże wysługi i generowanie nienależnych wydatków z budżetu państwa, a także stanowiło rażące naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię instytucji przedawnienia, w oderwaniu od daty wymagalności roszczenia. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, iż w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. ustalając policjantce prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego uwzględniono okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia 11 marca 1978 r. do dnia 31 grudnia 1982 r. oraz od dnia 25 maja 1983 r. do dnia 1 marca 1987 r. Jednakże Komendant Powiatowy Policji w [...] w odniesieniu do okresu od dnia 25 maja 1983 r. do dnia 1 marca 1987 r.: 1) nie ustalił, czy rodzaj prac koniecznych do prowadzenia w gospodarstwie rolnym rodziców A. M., przy uwzględnieniu ilości osób je wykonujących oraz struktury i wielkości gospodarstwa, wymagał od wymienionej świadczenia w tym gospodarstwie pracy w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin 2) nie zbadał wiarygodności świadków w zakresie określonych faktów, pomijając przy tym, że wiarygodność co do poszczególnych twierdzeń przekłada się na cały okres ujęty w ich zeznaniach 3) nie ustalił, czy świadkowie, biorąc pod uwagę ich aktywność życiową, mieli w ogóle możliwość obserwowania świadczenia przez stronę pracy w danym gospodarstwie rolnym. 4) nie wyjaśnił, czy aktywność życiowa A. M. w danym okresie umożliwiała jej pracę w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, a nie jedynie doraźną pomoc, niemająca istotnego znaczenia dla funkcjonowania gospodarstwa. Ponadto w odniesieniu do okresu od dnia 11 marca 1978 r. do dnia 31 grudnia 1982 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], podobnie jak w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2000 r., którym wcześniej zaliczył ten okres do wysługi lat policjantki: 1) nie ustalił, czy A. M. po objęciu danego gospodarstwa rolnego rozpoczęła jego prowadzenie osobiście lub wraz ze współmałżonkiem (zgodnie z wymogiem określonym w art 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy): 2) nie wyjaśnił, czy aktywność życiowa A. M. w okresie od dnia 11 marca 1978 r. do dnia 31 grudnia 1982 r., z uwzględnieniem rodzaju prac koniecznych do prowadzenia w gospodarstwie rolnym jej rodziców, ilości osób je wykonujących oraz struktury i wielkości tego gospodarstwa, umożliwiała policjantce pracę w danym gospodarstwie rolnym, a nie jedynie doraźną pomoc, niemającą istotnego znaczenia dla funkcjonowania tego gospodarstwa. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że omawiany rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Przedmiotowe rozstrzygnięcie w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjantki z tytułu wysługi lat. Powyższe należy uznać za wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Treść rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r. jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Niewątpliwym jest również, że w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zarzuciła decyzji Komendanta Głównego Policji: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że w stanie faktycznym sprawy doszło do wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 roku bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; - art. 16 kpa poprzez jego niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady trwałości decyzji ostatecznych; - art. 6 oraz art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podejmowaniu decyzji; - art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym zwłaszcza zawartej w treści rozkazu Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] oczywistej omyłki pisarskiej odnośnie 27% ustalenia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, zwłaszcza w okolicznościach, iż z informacji uzyskanych z Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji wynika, że skarżąca począwszy od grudnia 2010 roku miała wypłacaną wysługę w wysokości 25%, a uposażenie zasadnicze nie zostało zawyżone; - art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy poprzez pominięcie faktu, iż w okresie pracy na 1/2 etatu w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...], w okresie od 01 lutego 1989 r. do 15 sierpnia 1989 r. A. M. prowadziła również własną działalność gospodarczą; Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przy ustaleniu prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat nie uwzględnia się okresów pracy na 1/2 etatu, tj. pracy w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...], w okresie od 01 lutego 1989 r. do 15 sierpnia 1989 r., zwłaszcza w okolicznościach, iż skarżąca w tym okresie czasu prowadziła także własną działalność gospodarczą; - naruszenie przepisów art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez dokonanie prawnej analizy okoliczności faktycznych leżących u podstaw wydania rozkazu nr [...]. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Skarżąca podniosła, iż podstawę do ustalenia prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat z uwzględnieniem m.in. okresu zatrudnienia w WUSW w [...] w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu) był rozkaz personalny nr [...] Szefa WUSW w [...] z [...] września 1989 r. Rozkaz ten tworzył prawa nabyte i funkcjonował w obrocie prawnym ponad 20 lat. Trudno zatem uznać za słuszne i prawidłowe działanie Komendanta Głównego Policji, iż po upływie tak długiego okresu czasu można zabrać funkcjonariuszowi przyznane w 1989 r. uprawnienia. Skarżąca wskazała, że w okresie pracy w WUSW prowadziła też własną działalność gospodarczą i można sądzić, że Szef WUSW, a następnie KPP w rozkazie [...] uwzględnił zaistniałą sytuację i rozpatrzył na korzyść zaliczając 1/2 czasu pracy do wysługi lat. Zdaniem skarżącej organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie miał prawa oceniać, czy przedmiotowy rozkaz nr [...] został wydany bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i został oparty na niepełnym materiale dowodowym. Komendant Powiatowy Policji w [...] mając bezpośredni dostęp do akt personalnych dysponował dowodami przemawiającymi za wiarygodnością faktów zawartych w zaświadczeniu Urzędu Gminy w [...] i nie miał podstaw do kwestionowania prawdziwości treści przedstawionych w tych dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Na wstępie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Istota stwierdzenia nieważności sprowadza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, wymienionymi w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 k.p.a., które powodują nieważność tych decyzji od chwili ich wydania (ex tunc). Są to: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) niewykonalność decyzji (istniejąca w dniu jej wydania oraz mająca charakter trwały), 6) wywołanie czynu zagrożonego karą w razie wykonania decyzji, 7) wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa. Postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie ustalenie, czy decyzja ta jest obarczona ww. wadami prawnymi. W postępowaniu tym nie dochodzi więc do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Nie ma też proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy, czy poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest bowiem ograniczone do zajmowania się kwestiami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, której dopatrzył się Komendant Wojewódzki Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...], jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, iż podstawą do wszczęcia postępowania i stwierdzenia nieważności wskazanego rozkazu był ujawniony błąd polegający na zaliczeniu tym rozkazem do wysługi lat skarżącej, wbrew obowiązującym przepisom, okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu) w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] – od 1 lutego 1989 r. do 15 sierpnia 1989 r., co spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu wysługi i stwierdził, iż w mysi § 4 ust. 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 05 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się m. in. zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Zgodzić się należy z organem nadzoru, ze powyższe uregulowanie prawne obowiązujące na dzień wydania powołanego rozkazu personalnego, nie przewidywały możliwości zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta okresu zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu. Sąd podziela stanowisko organów kwalifikujące tę wadę rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego Policji w [...], jako rażące naruszenie prawa. Organ nadzoru nie stwierdził natomiast nieprawidłowości w zakresie zaliczenia rozkazem personalnym nr [...] okresów pracy skarżącej w gospodarstwie rolnym. Przypomnieć należy, że poza wskazaną wyżej pracą w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych na dzień [...] października 2007 r. skarżącej zaliczono: - okresy pracy w gospodarstwie rolnym od 11 marca 1978 r. do 31 grudnia 1982 r. - 4 (cztery) lata, 9 (dziewięć) miesięcy i 20 (dwadzieścia) dni; - okresy pracy w gospodarstwie rolnym od 25 maja 1983 r. do 1 marca 1987 r. - 3 (trzy) lata, 9.(dziewięć) miesięcy i 6. (sześć) dni; - Służba w Policji, od 16 sierpnia 1989 r. do 1 października 2007 r. – 18 (osiemnaście) lat, 1 (jeden) miesiąc, 15 (piętnaście) dni. Rozpatrując sprawę w postepowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził poza niezasadnie zaliczona pracą na 1/2 etatu, także wadliwe zaliczenie stronie okresów pracy w gospodarstwie rolnym. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie w tym zakresie oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym, bez przeprowadzenia prawidłowego dla sprawy postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem organ dostrzegł takie nieprawidłowości także w zakresie zaliczenia okresów pracy w gospodarstwie rolnym, to winien był uchylić zaskarżona decyzje celem zbadania przez organ nadzoru, czy wadliwości te wyczerpują przesłankę rażącego naruszenia prawa. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja jest prawidłowa. Mówiąc inaczej, utrzymanie w mocy decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy ocena organu drugiej instancji jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie ta ocena jest odmienna, co uzasadnia stwierdzenie, iż decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.