II SA/Wa 2124/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w przedmiocie wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych - oddala skargę. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił R. R. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] września 2005 r., odmawiającego wypłaty uposażenia za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., utrzymanym w mocy rozkazem nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676), wypowiedział R. R. stosunek służbowy i zwolnił go ze służby w terminie jednego miesiąca od dnia zapoznania się z rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Pismem z dnia 9 maja 2005 r. R. R. zwrócił się do dyrektora Delegatury ABW w B. z wnioskiem o wypłatę zaległego uposażenia za okres pięciu miesięcy, tj. od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. We wniosku niniejszym wyżej wymieniony powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (sygn. akt K 45/02) stwierdzające, iż art. 230 ust. 7 ustawy o ABW oraz AW w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 i art. 63 tejże ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, jest niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji, a także z art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2005 r., Szef ABW, po rozpoznaniu wniosku R. R., odmówił wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, uznając, iż prawo wyżej wymienionego do uposażenia wygasło z dniem 31 lipca 2002 r. W okresie od dnia 29 lipca 2002 r. do uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchyleniu rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. oraz poprzedzającego go rozkazu nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., (sygn. akt. II SA/Wa 772/04) stosunek służbowy R. R. nie istniał, a więc brak było podstaw do żądania jakichkolwiek świadczeń wynikających ze stosunku służbowego za wskazany okres. W dniu 12 czerwca 2007 r. R. R. zwrócił się do Szefa ABW z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2005 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając wniosek, Szef ABW wskazał, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wskazanie takich jej wad, które dają podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ostatecznym. Natomiast rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] września 2005 r. nr [...] odpowiada wszystkim wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 k.p.a., a w szczególności zawiera powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, a zatem nie może być uznany za wydany bez podstawy prawnej. Podstawą prawną decyzji odmawiającej wypłaty funkcjonariuszowi uposażenia za okres sporny był art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676), stanowiący, że "prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa". Zgodnie z powyższym artykułem organ zobowiązany był do wypłaty uposażenia i innych należnych funkcjonariuszowi świadczeń i ze zobowiązania tego wywiązał się. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania decyzji za wydaną z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. R. R., korzystają z przysługującego mu uprawnienia, zwrócił się do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swój rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu organ, oprócz argumentów już wcześniej podniesionych, wskazał, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2005 r. wydany został na podstawie art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Przywołane przepisy w sposób oczywisty stanowią podstawę prawną dla działań i rozstrzygnięć organu administracji jakim jest Szef ABW. W ocenie organu oczywistym i niebudzącym wątpliwości jest fakt, iż decyzja o odmowie wypłaty zaległego uposażenia została wydana zgodnie z procedurą administracyjną i nie była obarczona wadą w postaci braku podstawy prawnej do jej wydania. Odnosząc się do kwestii związanych z rażącym naruszeniem prawa, podniósł, że rażące naruszenie prawa to naruszenie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Naruszenie to musi być oczywiste, przy czym oczywistość ta powinna polegać na "rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną" (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK1134/04, nr lex 165717). "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie decyduje ani oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisu, jaki został naruszony, ani też tylko racje ekonomiczne lub gospodarcze, jeżeli jedna z tych okoliczności stanowić miałaby wyłączną przesłankę przemawiającą za nieważnością decyzji administracyjnej" (wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 15/94, OSNAP 1994, nr 3, poz. 36). Zdaniem organu, za prawidłowością stanowiska Szefa ABW w tej kwestii przemawia także fakt, iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej godzi w jedną z podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego – zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych – a zatem dotyczyć może jedynie sytuacji naruszenia przez organ prawa w najwyższym stopniu i dlatego wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Szefa ABW w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. wnosił o jej uchylenie, zarzucając organowi administracji szereg istotnych uchybień oraz naruszenie reguł postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego organ administracji, opierając swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia na art. 121 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, bowiem powinien był powołać się na art. 60 ust. 4 w związku z art. 114 ust. 1 i 2, art. 136 oraz 141 ustawy o ABW oraz AW. Nadto, zdaniem skarżącego, naruszył zasadę równego traktowania stron wynikającą z art. 6 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem rozstrzygnięcia w analogicznych sprawach jak jego są zupełnie odmienne. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 k.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a., a mianowicie organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, że decyzja wypowiedzeniowa została podjęta w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 k.p.a. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może, co najwyżej, dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powołuje się skarżący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. o sygn. akt V SA 86/92 – ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. o sygn. III SA 565/95 – Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. o sygn. III ARN 22/95). Dokonując analizy powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/WA 772/04, zarówno rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., utrzymującego w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. o wypowiedzeniu R. R. stosunku służbowego i zwolnienia ze służby z dniem 29 lipca 2002 r. w oparciu o podstawę wznowieniową z art. 145a § 1 k.p.a., wynikającą z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159), stwierdzającego, że przepisy ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), w tym art. 230 ust. 7, w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 60 ust. 4 oraz art. 63 ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, są niezgodne z Konstytucją RP oraz Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych, a które były podstawą zwolnienia funkcjonariusza ze służby, spowodowało, że z chwilą jego uprawomocnienia się wywołał on skutki prawne jedynie na przyszłość (ex nunc) (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 324/01 lex nr 84345), nie reaktywował zaś wstecz stosunku służbowego. Oznacza to, że organ administracji, wydając decyzje (rozkazy o zwolnieniu) na podstawie niekonstytucyjnych przepisów, działał w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, które do czasu stwierdzenia ich niezgodności z Konstytucją RP, korzystały z domniemania ich konstytucyjności (por. wyrok SN z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt V CKN 1456/00). Jednakże należy wskazać, że stwierdzenie niekonstytucyjności powyższych przepisów spowodowało również konsekwencje w odniesieniu do stosowania przepisu art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, zgodnie z którym – stosunek służby funkcjonariusza, któremu został wypowiedziany stosunek służbowy w trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca, liczonym od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Skutkiem powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego była utrata mocy wiążącej art. 230 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o ABW i AW. Nie oznacza to jednak, że rozkaz personalny Szefa ABW o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego przez wypowiedzenie nie wywołał skutków prawnych w postaci ustania stosunku służbowego. Stosunek ten ustał, jednakże nie w terminie jednego miesiąca od daty zapoznania funkcjonariusza z treścią rozkazu (art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW), lecz w terminie określonym w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW i AW, to jest po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie ustawy o ABW. Jak wywiódł Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku, wypowiedzenie stosunku służby lub złożenie propozycji nowych warunków służby na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wiąże się ze zniesieniem Urzędu Ochrony Państwa i utworzeniem w to miejsce dwóch Agencji. Zniesienie UOP jest zmianą organizacyjną, a nie strukturalną i w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej wyłączenie stosowania przepisów ochronnych, w stosunku do niektórych funkcjonariuszy ABW i AW. Zatem należy przyjąć, iż przez reorganizację jednostki Agencji, o której mowa w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW, rozumieć należy likwidację poprzednika ABW tzn. Urząd Ochrony Państwa. Konsekwentnie zatem, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW i AW, to rozwiązanie stosunku służbowego nie mogło nastąpić wcześniej niż po upływie sześciu miesięcy od dnia likwidacji UOP. Ponieważ instytucja ta została zniesiona na mocy art. 221 ustawy o ABW i AW, to chwilą, w której rozpoczął swój bieg sześciomiesięczny okres ochronny przewidziany w art. 60 ust. 4, jest dzień wejścia w życie wskazanej ustawy tj. 29 czerwca 2002 r. Tak więc sześciomiesięczny okres ochrony funkcjonariuszy UOP, którzy z chwilą wejścia w życie ustawy o ABW stali się funkcjonariuszami ABW, zwalnianych we wskazanym trybie, upływał zatem 29 grudnia 2002 r. i to z tym dniem skuteczny stał się rozkaz personalny Szefa ABW o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby. Takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 96/06. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że w stosunku do skarżącego ma zastosowanie wyżej cytowany art. 60 ust. 4 ustawy o ABW i AW, przewidujący rozwiązanie stosunku służbowego po upływie sześciu miesięcy. W tej sytuacji należy przyjąć, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2005 r., którym Szef ABW odmówił wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, uznając, iż prawo skarżącego do uposażenia wygasło z dniem 31 lipca 2002 r. został wydany z naruszeniem prawa materialnego. Jednakże, jak już wcześniej wskazano, nie każde naruszenie prawa wywołuje skutek w postaci stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrażona w art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych oznacza, że decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem zmierzającym do ustalenia, czy nastąpiło między innymi rażące naruszenie prawa, czy też zwykłe naruszenie. Z powyższymi pojęciami ustawa wiąże bowiem różne skutki prawne. W niniejszej sprawie prawidłowo przyjął organ, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Szefa ABW nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroków w sprawach innych funkcjonariuszy, wskazać należy, czego nie zauważa skarżący, iż weryfikacja decyzji w trybie tzw. "zwykłym" i nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, podlega różnym reżimom. Skarżący w podnoszonych przez siebie zarzutach domaga się w istocie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, nie dostrzegając, że wszczął postępowanie w trybie nadzwyczajnym, które podlega regułom określonym w art. 156 k.p.a. Reguły te dookreśla orzecznictwo, i tak: w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05, lex nr 196696, zawarto tezę, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. musi być oczywiste, "widoczne gołym okiem", a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawiłych dociekań i zabiegów językowych. W kolejnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05, lex 196694, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, a więc, że decyzja w sposób kwalifikowany została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego wydana została w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa, przez właściwy organ – nie zawierała wad powodujących jej nieważność. Tym samym uznać należało, iż zaskarżona decyzja, przedmiotem której była odmowa stwierdzenia nieważności, odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.