II SA/Wa 2142/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego oddala skargę UZSADNIENIE K. D., wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. (data wpływu do organu) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego w łącznej ilości 15 egzemplarzy. Podkreślił, że po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń. Podał, że jest członkiem stowarzyszenia "[...]" o charakterze kolekcjonerskim oraz o charakterze strzeleckim - Klub Strzelecki "[...]" LOK w [...], posiada kwalifikacje sportowe potwierdzone patentem strzeleckim (orzeczenie nr [...] Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...].06.2016 r.) oraz licencję zawodniczą, uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, ważną do 31 grudnia 2016 r. Poinformował, że zamierza kolekcjonować broń sportową różnych rodzajów, typów i modeli, a szeroki zakres zainteresowania bronią sprawia, że wielkość jego kolekcji nie może być zbiorem zamkniętym. Do wniosku załączył orzeczenia z dnia [...] listopada 2016 r., lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i może dysponować bronią. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ Policji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu strony w tym rejestrze oraz pozytywną opinię o niej z Komisariatu Policji [...] w [...], w której stwierdzono, iż aktualnie nie stanowi ona zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W toku postępowania organ I instancji uzyskał z Sądu Rejonowego [...] w [...] wyrok z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. akt [...] skazujący K. D. na karę grzywny za występek z art. 263 § 2 k.k. (nielegalne posiadanie broni i amunicji) oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż na dzień 25 listopada 2019 r. wnioskodawca w nim nie figuruje. Uzyskał także pozytywne o nim świadczące opinie Wiceprezesa Klubu Strzeleckiego "[...]" oraz przedstawiciela [...] Stowarzyszenia Strzelecko - Kolekcjonerskiego "[...]", jak również negatywną opinię wystawioną przez Komisariat Policji [...] w [...], w której zawarte zostało, iż jest on skonfliktowany z żoną i teściami, a pod wskazanym adresem przeprowadzane były interwencje Policji. W dniu 3 grudnia 2019 r. strona uzupełniła swój wniosek o dokumenty potwierdzające posiadanie w 2019 r. kwalifikacji do uprawiania strzelectwa sportowego – zaświadczenie o członkostwie w Klubie Strzeleckim "[...]" LOK w [...], licencja PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego, komunikaty z zawodów strzeleckich - oraz materiały świadczące o posiadaniu pozytywnej opinii w różnych środowiskach, jak również dokumenty nadające jej stosowne uprawnienia. Do akt niniejszej sprawy organ I instancji, włączył materiały z prowadzonego przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego oraz uzyskane, ważne na 2020 rok, zaświadczenia potwierdzające posiadanie przez wymienionego stosownych uprawnień [...] palnej sportowej. Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], odmówił wydania K. D. pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego w łącznej ilości piętnastu egzemplarzy broni podkreślając, iż w jego przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co oznacza, że nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Od decyzji, strona wniosła do Komendanta Głównego Policji odwołanie wnosząc o ponowne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r. poz. 256) oraz art. 10 ust. 1, ust 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5 w źw, z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2020 poz. 955.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Główny Policji wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 10 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeśli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Powodem odmowy przyznania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego było ustalenie przez organ Policji, iż nie daje on gwarancji zgodne z prawem posiadania i używania broni palnej, a zatem nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ I instancji wywiódł z faktu, iż w przeszłości nie zawsze przestrzegał ustalonego przepisami prawa porządku publicznego. Zaznaczył, iż od osób starających się o pozwolenie na broń palną (bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia) należy wymagać przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa [...] ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona, m.in. Policji. Pomimo, iż orzeczony wobec strony wyrok sądowy uległ, z mocy prawa, zatarciu i nie figuruje w obrocie prawnym, to jednak rodzaj popełnionego przez nią czynu karalnego, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 k.k., pozwala na przyjęcie, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Komendant podkreślił, że wnioskodawca, jako doświadczony sportowiec uczestniczący w zawodach sportowych, posiadający drugą klasę sportową, a ponadto podoficer rezerwy biorący udział w licznych szkoleniach oraz ćwiczeniach wojskowych organizowanych przez MON, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji związanych z naruszeniem obowiązującego prawa. Zdaniem organu analiza zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną, w postaci rewolweru marki Guns Toys SRL model 314, kaliber 6 mm, która nosiła ślady przerobienia w celu odpalania nabojów scalonych oraz 738 sztuk naboi scalonych bocznego zapłonu kaliber 22 LR (5,6 mm) i jeden nabój scalony centralnego zapłonu kal. 7,62x25 mm, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa dotyczących materii podlegającej administracyjnej reglamentacji. Co więcej, dostęp do tej broni i amunicji miały osoby nieuprawnione, w tym kilkuletnie dziecko, bowiem wskazana broń przechowywana była w reklamówce pod biurkiem, a amunicja w szufladzie szafy. Takie zachowanie jest niedopuszczalne i stanowi ogromne zagrożenie, nie tylko dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale przede wszystkim dla życia i zdrowia zarówno wnioskodawcy jak i innych osób. Powyższe okoliczności w ocenie Komendanta pozwalają na stwierdzenie, że strona nie daje rękojmi, że w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, gdyż dotychczasowa postawa wnioskodawcy, nie gwarantuje, iż będzie zgodnie z przepisami posługiwała się bronią jak również ją przechowywała. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarżący zaskarżonej w całości decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa, mimo że organ musi odnosić się do przesłanek wskazanych w przepisie, ustawy o broni i amunicji (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b) oraz przestrzegać prawa dotyczącego zatarcia skazania według artykułu 106 k.k., podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ zignorował art. 106 k.k. i odmowną decyzję uzasadnił treścią pobraną z zatartej sprawy [...]. Ponadto organ błędnie zinterpretował przesłanki ustawy o broni i amunicji (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b) na podstawie, których wydał decyzję łamiącą prawo. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesądził, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie. Organ natomiast badając zasadność wniosku nie odniósł się do przesłanek wskazanych w tymże przepisie i zinterpretował go w sposób dowolny. Ponadto, jak negatywne argumenty w odmowie wydania pozwolenia na broń posłużyły informacje zaczerpnięte z akt [...], na podstawie, których bez ich ponownego udowodnienia poddano, wątpliwości wypełnienie warunku dotyczącego art. 10 § 1 ustawy o broni i amunicji. Należy, jednak mieć na względzie, że fakty takie muszą być udowodnione w postępowaniu administracyjnym w inny sposób niż przez powołanie się na wyrok (orzeczenie) które zostało zatarte. 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 K.p.a. tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jego/jej rozstrzygnięcie. 4. naruszenie przepisów prawa art. 106 kk 5. naruszenie przepisów prawa art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o broni i amunicji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości. W razie, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności, wniósł o "wznowienie decyzji w całości". Ponadto w razie, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o wznowienie postępowania, z ostrożności procesowej, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz uchylenie aktu pierwszej instancji. Dodatkowo wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955 ze zm. – dalej jako "u.b.a."). Przepis ten stanowi, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13; publ. CBOSA). W stanie faktycznym niniejszej sprawy powodem odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego było ustalenie przez organ, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. akt [...] na karę grzywny za występek z art. 263§ 2 k.k (nielegalne posiadanie broni i amunicji). Według składu orzekającego dokonując takiej oceny organy Policji nie dopuściły się naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w związku z art. 106 k.k., ani wymienionych w skardze przepisów prawa karnego. W sprawie nie doszło także do uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Czyniąc niniejsze rozważania tut. Sąd z pełną świadomością skupia się na materii konkretnego, karalnego zachowania - będącego podstawą skazania, a nie na samym fakcie skazania. Samo skazanie ma w tym wypadku znaczenie drugorzędne. Potwierdzało ono bowiem jedynie fakt karalnego zachowania strony. Skoro więc, sam fakt karalnego zachowania (potwierdzony wyrokiem skazującym), nie był w niniejszej sprawie kwestionowany przez skarżącego, to brak było przesłanek, które uniemożliwiałyby organowi uwzględnienie faktu owego karalnego zachowania, przy ocenie zdolności strony do dysponowania bronią. W szczególności, takiej niemożności odniesienia się do czynu z przeszłości, nie sposób skutecznie wywodzić z faktu zatarcia skazania. Organ ustalał bowiem zdolność strony do dysponowania bronią w oparciu o konkretne zachowanie strony, a nie w oparciu o wyrok skazujący. W świetle powyższego, organ Policji dokonując oceny przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. w niniejszej sprawie mógł uwzględnić fakt, że skarżący dopuścił się występku. Organ powołał się przy tym na okoliczności związane z popełnieniem przez skarżącego czynów karalnych. W ocenie Sądu, uprawnione jest stanowisko organu, że rodzaj popełnionych przez skarżącego czynu karalnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego przez cały okres swojego życia. Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o takie pozwolenie, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Powyższej oceny, zdaniem Sądu, nie może zmienić argumentacja powołana w skardze, a dotycząca w szczególności pozytywnych opinii wystawionych przez pracodawcę, wojskowe służby informacyjne oraz wojskową komendę transportu, sąsiadów, czy też Kierownika Klubu Sportowego. Wskazane opinie i okoliczności w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, mających miejsce w nieodległej przeszłości, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Stanowisko organu znajduje zaś potwierdzenie w omówionym powyżej materiale dowodowym. W konkluzji stwierdzić należy, że okoliczność uprzedniej karalności skarżącego za popełnienie wymienionych czynów uprawniały organy Policji do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie daje rękojmi należytego przestrzegania reguł bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani reguł postępowania administracyjnego. Organ I instancji wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy uwzględniając jej przedmiot, a także należycie ocenił materiał dowodowy. Ocena dowodów dokonana przez organ była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organ swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, a przedstawiona w decyzji argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Poddając ocenie zachowanie skarżącego w dłuższej perspektywie czasowej wykazał z jakich powodów odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy organ II instancji miał podstawy do tego, aby podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Wbrew zarzutom skarżącego organ ustosunkował się do zarzutów odwołania i w sposób adekwatny uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.