II SA/Wa 2159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa oraz art. 41 ust. 2 pkt. 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687 ze zm.) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym policjantka [...] S. B. została zwolniona ze służby w Policji. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał, co następuje: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie rozwiązania ze [...] S. B. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przyczyną powyższego wystąpienia było następujące zdarzenie z udziałem S. B., które w ocenie organu wywołało negatywny oddźwięk społeczny, odbijając się negatywnie na wizerunku i ocenie Policji. [...] S. B. w nocy [...] na [...] października 2013 r., będąc poza służbą - na urlopie macierzyńskim, w godzinach wieczornych przebywała wraz z ojcem swojego dziecka S. S. u jego siostry w [...], na spotkaniu rodzinnym, gdzie spożywała alkohol. Po opuszczeniu mieszkania zajęła miejsce pasażera w samochodzie marki [...], którego kierowcą był S. S. Około godziny [...] w [...] na ul. [...] patrol funkcjonariuszy Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] zatrzymał do kontroli wskazany pojazd. Wobec faktu, że od S. S. była wyczuwalna woń alkoholu, policjanci przystąpili do czynności, mających na celu ustalenie stanu trzeźwości kierującego. Wstępne badanie urządzeniem "Alkoblow" wykazało zawartość alkoholu w organizmie kierowcy, w związku z czym policjanci poinformowali badanego o konieczności przeprowadzenia pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem "Alcosensor". Wówczas S. S. podjął próbę wręczenia funkcjonariuszom korzyści majątkowej proponując im kwotę [...] zł w zamian za odstąpienie od pomiaru zawartości alkoholu i "wydmuchanie za niego 0,00", po czym wrzucił do otwartego bagażnika radiowozu plik banknotów. Pasażerka samochodu [...] – [...] S. B. w czasie wykonywania przez funkcjonariuszy czynności związanych z kontrolą stanu trzeźwości S. S., opuściła pojazd i kilkukrotnie informowała realizujących czynności służbowe policjantów, że sama jest funkcjonariuszem i pracuje w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. W reakcji na propozycję S. S. udzielenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom w celu skłonienia ich do poświadczenia nieprawdy w protokole badania trzeźwości, policjanci nakazali kontrolowanemu zabranie pieniędzy i zajęcie miejsca w radiowozie w celu wylegitymowani a go i formalnego zatrzymania. W tym momencie pomiędzy S. S., a funkcjonariuszem Policji stanęła [...] S. B., która zwracając się do kierowcy słowem powszechnie uznawanym za wulgarne i popychając go zasugerowała podjęcie próby ucieczki. Wówczas S. S. odwrócił się i zaczął uciekać. Policjanci podjęli pościg za uciekającym mężczyzną, musieli przy tym ominąć stojącą im na drodze S. B. W rezultacie pościgu S. S. został zatrzymany, obezwładniony i doprowadzony do radiowozu. W tym czasie S. B., po krótkotrwałym oddaleniu się z miejsca interwencji, powróciła na nie, a następnie została poddana przez patrol Policji badaniu stanu trzeźwości, które wykazało wynik 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie rozwiązania ze [...] S. B. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, o czym powiadomił policjantkę. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów woj. [...] pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w trybie art. 31 § 1 pkt 2 Kpa o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia[...] S. B. ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w tej sprawie postanowienie odmowne w dniu[...] stycznia 2014 r., które zostało doręczone zainteresowanemu Związkowi w dniu [...] lutego 2014 r. Natomiast w dniu [...] maja 2014 r. organ na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia S. B. ze służby w Policji w trybie art.41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej. W odpowiedzi Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] poinformowało, iż na posiedzeniu w dniu [...] maja 2014 r., po zapoznaniu się z dostarczonymi przez organ materiałami, postanowiło wstrzymać się od wydania opinii co do trybu zwolnienia [...] S. B. ze służby w Policji. Do niniejszego pisma dołączona została decyzja Prezydium Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. poinformowano S. B., iż zgromadzony został materiał dowodowy pozwalający na podjęcie w sprawie rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazano, iż w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma może ona wypowiedzieć się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik policjantki zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów: - z opinii biegłego lekarza psychiatry, a także biegłego psychologa na okoliczność ustalenia. czy S. B. w dniu [...] października 2013 r. była w stanie pokierować swoim postępowaniem i rozpoznać znaczenie wykonywanych czynności, w związku z jej ówczesnym staniem zdrowia; - z załączonego dokumentu - opisu przebiegu choroby specjalisty psychiatry na okoliczność jego treści, - z zeznań świadków M. K. oraz A. K. na okoliczność stanu zdrowia strony, przebiegu zdarzenia z dnia [...] października 2013 r. oraz ujawnienia na ciele S. B. śladów przemocy zastosowanej przez S. S., - z załączonego dokumentu - postanowienia komornika sądowego na okoliczność przymusowego egzekwowania alimentów na rzecz małoletniego I. S. od S. S. i tym samym konfliktu S. B. z S. S. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie po ustaleniu wyżej opisanego stanu faktycznego, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2014 r. zwolnił [...] S. B. z dniem [...] września 2014 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Rozkazowi na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od tego rozstrzygnięcia policjantka odwołała się do Komendanta Głównego Policji. Zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji o niepełne i błędne ustalenia faktyczne poczynione na podstawie szczątkowego materiału dowodowego z pominięciem istotnych w sprawie dowodów, wbrew zasadzie prawdy obiektywnej oraz zaniechanie poczynienia prawidłowych pełnych ustaleń stanu faktycznego, poprzez m.in. nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez pełnomocnika strony dowodów. W odwołaniu podniesiono, iż S. B. nie wiedziała o kryminalnej przeszłości S. S., kiedy zaszła z nim w ciążę, a zatem nie nawiązała w sposób świadomy kontaktów z mężczyzną o przeszłości kryminalnej. Zdaniem pełnomocnika strony, wyżej wskazane okoliczności powodują konieczność wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ I instancji, a w szczególności przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. S. B. wniosła także o dopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania świadka A. N. znajdującego się na 145 karcie akt postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego przeciwko skarżącej pod nr [...] na okoliczność jego treści. W konkluzji odwołania wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ drugiej instancji nie podzielił zasadności odwołania. Komendant Główny Policji przeanalizował treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej i wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że S. B. w nocy z [...] na [...] października 2013 r. brała udział w zdarzeniu zaistniałym w [...] na ulicy [...], gdzie już samą swoją obecnością w pojeździe, którym naruszono przepisy ruchu drogowego, nie tylko nie przeciwdziałała naruszeniu prawa, do czego jako funkcjonariusz Policji była zobowiązana, ale takie zachowanie naruszające przepisy prawa legitymizowała. W wyniku zdarzeń mających miejsce w dniu [...] października 2013 r. pod nadzorem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [....] toczyło się śledztwo w sprawie popełnienia przez S. S. przestępstw określonych w art. 178a § 4, art. 229 § 3 w związku z art. 229 § 1 w związku z art. 64 § 1, art. 224 § 2 i art. 222 § 1 w związku z art. 11 § 2 oraz w związku z w związku z art. 64 § 1, art. 222 § 1 w związku z art. 64 § 1, art. 226 § 1 w związku z art. 64 § 1 i art. 190 § 1 w związku z art. 64 § 1 Kodeksu karnego, zakończone skierowaniem przeciwko S. S. aktu oskarżenia. Do odrębnego postępowania wyłączone zostały natomiast materiały dotyczące zachowania podczas kontroli Policji w dniu [...] października 2013 r. S. B. Śledztwo jednak w sprawie utrudniania przez wymienioną postępowania karnego poprzez udzielenie pomocy S. S. w uniknięciu odpowiedzialności karnej, tj. w sprawie o przestępstwo z art. 239 § 1 Kk zostało umorzone postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt [...], wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W ocenie prokuratora niewątpliwie doszło jednak w przypadku działania S. B. do utrudnienia postępowania karnego, gdyż ujęcie sprawcy i ewentualne udowodnienie mu winy stało się wskutek jej zabiegów zadaniem żmudniejszym, trudniejszym, wymagającym większego nakładu pracy, choć nie doszło do wypełnienia przez policjantkę znamion "pomagania" sprawcy przestępstwa. S. B. nie pomagała sprawcy przestępstwa w ucieczce, niemniej podżegała go do jej podjęcia, nakłaniała go swym zachowaniem do tego, by rozpoczął ucieczkę w celu uniknięcia grożącej mu odpowiedzialności karnej. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy w ocenie Komendanta Głównego Policji jest także fakt, iż S. S. był wielokrotnie notowany oraz karany za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego. W chwili zdarzenia przebywał na przedterminowym zwolnieniu z Zakładu Karnego w [...] , gdzie odbywał karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy za czyn z art. 279 § 1 i in. Kk. S. B., co najmniej od dnia [...] grudnia 2012 r., miała świadomość istnienia tych okoliczności, bowiem jak wskazała kontrola dostępu do zbiorów KSIP, PESEL i CEL w powyższym dniu policjantka dokonała sprawdzenia osoby S. S. w elektronicznych zbiorach danych, korzystając z przysługującego jej, z racji pełnienia służby w Policji, dostępu do tych danych. Zwrócić należy także uwagę na fakt, iż dokonując sprawdzenia danych w bazie KSIP S. B. nie mogła nie dostrzec, że wobec S. S. orzeczony został przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów na okres do dnia [...] sierpnia 2014 r., mimo tego, w dniu [...] października 2013 r. zdecydowała się na jazdę samochodem prowadzonym przez S. S., będącego w stanie nietrzeźwości, po drodze publicznej, godząc się tym samym na spowodowanie ewentualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie zachowanie policjantki pełniącej służbę w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] zasługuje na szczególne napiętnowanie, bowiem świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz lekceważeniu formacji, w której służy. Komendant Główny Policji wskazał na treść art. 25 oraz art. 58 ust. 1 ustawy o Policji w kontekście szczególnych cech, jakimi powinien legitymować się policjant oraz obowiązkowi dochowania roty ślubowania. W ocenie organu, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Z zawodem policjanta wiąże się także szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym, od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym, tymczasem [...] S. B. jako funkcjonariusz Policji całkowicie utraciła to zaufanie. Organ wskazał także na brak formalnych przeszkód w zwolnieniu policjantki w trybie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy pragmatycznej, wskazując na treść art. 44 ust. 2, a także wskazał na zrealizowanie przez organ obowiązku wynikającego z art. 43 ust. 3 ustawy. Ważąc, w ramach art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy pragmatycznej, interes służby i interes policjantki, Komendant Główny Policji wskazując na oczywistość dokonanych ustaleń, przyznał prymat interesowi służby. Organ podkreślił w tym zakresie, iż policjantka nie legitymuje się żadnymi szczególnymi osiągnięciami ani kwalifikacjami. Posiada wykształcenie średnie i ukończony w 2009 roku kurs podstawowy w Szkole Policyjnej w [...]. Organ drugiej instancji podtrzymał także zasadność nadania rozstrzygnięciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem dalsze pozostawanie S. B. w Policji, z uwagi na stwierdzone wyżej jej zachowanie, było by nieuzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji uznał, iż przedstawione przez policjantkę wnioski dowodowe, zgłoszone zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jak i w odwołaniu nie mają dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy żadnego znaczenia. S. B. w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78, poprzez niedostateczne wyjaśnieni stanu faktycznego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nieuwzględnienie ustaleń wynikających z zebranego materiału dowodowego przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz pominięcie wniosków dowodowych mogących mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez: a) przyjęcie, że organ I instancji dokonał wystarczających dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, pomimo nieuwzględnienia wniosków dowodowych przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej, przedłożonych organowi już w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. (wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, zeznań świadków) - z pominięcie, iż okoliczności mające być powyższymi dowodami udowodnione nie zostały wcześniej stwierdzone za pomocą innych środków dowodowych, a ponadto miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i nie zmierzały bezpośrednio do przedłużenia postępowania, b) nietrafne przyjęcie, że skarżąca wiedziała o tym, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych został wobec S. S. orzeczony na okres do dnia [...] sierpnia 2014 mimo, że w orzeczeniu z dnia [...] maja 2014 r. Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, iż w przeprowadzonym postępowaniu nie zdołano jednoznacznie ustalić, czy skarżąca wiedziała o braku uprawnień S. S. do prowadzenia pojazdów mechanicznych, c) niedopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania świadka A. N., znajdującego się na k. 145 akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącej pod nr [...] na okoliczność ich treści, zawnioskowanego przez pełnomocnika skarżącej w odwołaniu z dnia [...] września 2014 r., Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - pominięcie, że okoliczności osobiste dotyczące funkcjonariusza nie mogą pozostać bez wpływu na ocenę przesłanki ważnego interesu, służby uzasadniającego wydalenie funkcjonariusza ze służby w Policji. Wskazując na powyższe zarzuty S. B. wniosła o: - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; - wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec faktu, że jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz narazi skarżącą na znaczną szkodę majątkową wobec utraty jedynego źródła dochodu, funkcjonariusza mającego na samodzielnym utrzymaniu dwoje dzieci, - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi S. B. podkreśliła, między innymi, iż w jej ocenie, w niniejszej sprawie jedną z istotnych okoliczności było ustalenie, czy podczas zdarzenia z dnia [...] października 2013 r., będącego podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby, była w stanie pokierować swoim postępowaniem i rozpoznać znaczenie wykonywanych czynności. Twierdziła, iż, w przypadku skarżącej zachodziły okoliczności uzasadniające podejrzenie, iż w dacie objętej zarzutem jej poczytalność była w znacznym stopniu ograniczona ze względu na złą kondycję psychiczną spowodowaną występowaniem u niej depresji [...] oraz pogłębiającym się konfliktem z ojcem jej dziecka. Tłem tych konfliktów osobistych z ojcem biologicznym dziecka, była m. in. jego przeszłość kryminalna, (o której przed zajściem w ciąże S. B. nie wiedziała) oraz fakt, że S. B., jako funkcjonariusz Policji usiłowała odciąć się od S. S., który to uniemożliwiał. Natomiast zawarty w odwołaniu z dnia wniosek o dopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania świadka A. N. (funkcjonariusza przewożącego S. B. na posterunek policji w dniu [...] października 2013 r.) - k. 145 akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącej pod nr [...], miał potwierdzić powyższą tezę. Z zeznania tego świadka wynika bowiem, że S. B. twierdziła wówczas, iż została kilkukrotnie uderzona przez S. S. oraz, że nie układa jej się w życiu osobistym. Zeznanie to potwierdza wyjaśnienia skarżącej, która wskazywała na dramatyczny przebieg zdarzeń między nią a S. S. w nocy [...] października 2013 r., co z całą pewnością winno mieć również wpływ na występowanie w sprawie przesłanki "ważnego interesu służby" w kontekście szczególnej sytuacji osobistej funkcjonariusza. Organ nie rozstrzygnął zatem niniejszej sprawy w jako konkretnego, indywidualnego przypadku. Skarżąca zaprzeczyła, aby miała wiedzę na temat utraty przez S. S. uprawnień do prowadzenia samochodu i podkreśliła, iż swojego twierdzenia w tym przedmiocie organ nie udowodnił. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, wskazał, że w dniu zdarzenia skarżąca znajdowała się pod wpływem alkoholu, tak więc wyniki ewentualnego badania przez biegłego zdolności skarżącej do rozpoznania znaczenia podejmowanych czynności byłby zafałszowane. Ponadto, w ocenie organu II instancji, stan nietrzeźwości nie usprawiedliwia nagannego postępowania. Podobnie należy odnieść się do zarzutu niedopuszczenia dowodu z protokołu zeznań świadka A. N. Okoliczność jaka miałyby być udowodniona na podstawie w/w dowodu nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Nie podlega wątpliwości fakt, iż skarżąca miała wiedzę przynajmniej o części karanej przeszłości S. S., to powinno ją uczulić na pewne sytuacje. Jak wynika z akt postępowania, skarżąca wiedział co najmniej o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku z popełnieniem czynu z art. 178a Kk. Komendant Główny Policji podkreślił, że udział skarżącej w zdarzeniu z dnia [...] października 2013 r. oraz jej zachowanie było naganne w stopniu, który wpłynął na wiarygodność Policji. Podkreślił, że skarżąca, jako policjantka Wydziału [...], znajdowała się w samochodzie osobowym kierowanym przez nietrzeźwego. Odbiór społeczny takiego zachowania może być tylko jeden - dezaprobata i podważenie zaufania do Policji jako służby mającej za zadanie stać na straży porządku i bezpieczeństwa obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41 ust. pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Podkreślić również należy, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) np. w postaci "ważnego interesu służby" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2972/02). Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1994 r. sygn. akt II SA 426/99). Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju zabieg legislacyjny, stosowany przez ustawodawcę przy regulacji szeregu stosunków prawnych, jest wielokrotnie zabiegiem celowym i zamierzonym. Jest on stosowany po to, by z uwagi na złożoność wielu stosunków społecznych czy gospodarczych można było poddać je odpowiedniemu reżimowi prawnemu. W takich sytuacjach oczywiście musi dojść do interpretacji tego rodzaju pojęcia, a zatem musi dojść do dokonania odpowiedniej wykładni przepisu prawa materialnego. W art. 25 ustawy o Policji zawarto katalog cech, którymi powinien legitymować się policjant. Podkreślenia wymaga tu to, iż nie każda osoba wypełnia te cechy. Jedną z istotnych cech tego zawodu jest przestrzeganie przez policjanta prawa. Z zawodem tym wiąże się także godność i honor policjanta, a także obowiązek o dbanie o dobre imię Policji, co wynika z roty ślubowania (art. 58 ustawy). Dlatego trafnie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant Główny Policji, analizując przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, sięga do uregulowań zawartych w art. 25 i art. 59 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, iż S. B. - policjantka Wydziału [...], znajdowała się w samochodzie osobowym kierowanym przez nietrzeźwego kierowcę i swoim zachowaniem nie zrobiła niczego aby do takiego zdarzenia nie dopuścić. Powoływanie się przez skarżącą na fakt, iż z uwagi na stan upojenia alkoholem (0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) nie była świadoma zaistnienia takiej sytuacji jest niezrozumiały. Również, co najmniej dziwne jest twierdzenie skarżącej, iż nic nie wiedziała o utracie przez S. S. uprawnień do prowadzenia samochodu, skoro w całym postępowaniu administracyjnym często powoływała się na jego kryminalną przeszłość. Takie twierdzenie jest co najmniej dziwne, gdyż zważy się, że S. S. to ojciec dziecka skarżącej, stwarzający problemy w zakresie spełniania świadczeń alimentacyjnych, używający także wobec skarżącej rękoczynów (na co skarżąca wskazuje we wniosku dowodowym zawartym w odwołaniu i komentowanym w uzasadnieniu skargi). Skarżąca, na co zwraca uwagę organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, w dniu [...] grudnia 2012 r. dokonała sprawdzenia osoby S. S. w elektronicznych zbiorach danych, korzystając z przysługującego jej, z racji pełnienia służby w Policji, dostępu do tych danych. Dokonując sprawdzenia danych w bazie KSIP S. B. nie mogła nie dostrzec, że wobec S. S. orzeczony został przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów na okres do dnia [...] sierpnia 2014 r. Nadto w chwili zdarzenia S. S. przebywał na przedterminowym zwolnieniu z Zakładu Karnego w [...], gdzie odbywał karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy za czyn z art. 279 § 1 i in. Kk. S. S. był także wielokrotnie notowany oraz karany za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego. Tymczasem mimo tych wszystkich okoliczności, w nocy z [...] na [...] października 2013 r. S. B. zdecydowała się na jazdę samochodem prowadzonym przez S. S., będącego w stanie nietrzeźwości, po drodze publicznej, godząc się tym samym na spowodowanie ewentualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie zachowanie policjantki, a nadto policjantki pełniącej służbę w Wydziale [...] zasługuje na szczególne napiętnowanie, albowiem świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz lekceważeniu formacji, w której służy. Tłumaczenie powyższego zachowania stanem nietrzeźwości skarżącej i jej problemami rodzinnymi, świadczy o braku zrozumienia przez S. B. roli, jaką mają pełnić policjanci. Jakkolwiek Prokurator nie przypisał S. B. pomocnictwa w ucieczce S. S. z miejsca jego zatrzymania, gdy kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwymi i posiadając sądowy zakaz prowadzenia pojazdów, to jednak, jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa (postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt [...]), S. B. nakłaniała S. S. do tego, by zaczął ucieczkę przed grożącą mu odpowiedzialnością karną. To zachowanie skarżącej, Prokurator kwalifikuje dalej jako formę podżegania, jednakże bez wyczerpania znamion przestępstwa z art. 239 § 1 Kk. Znamienne jest tu także stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu tego postanowienia, iż "zachowanie S. B. może być również oceniane pod kątem naruszenia obowiązku wynikającego z treści art. 58 ustawy o Policji, jednakże rozstrzygniecie w powyższym zakresie nie leży w kompetencjach niniejszego organu". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oba organy Policji nie mogły w niniejszej sprawie nie dostrzegać całkowitego abstrahowania skarżącej od zasad porządku prawnego i roli Policji. Niepojęte jest aby funkcjonariusz Policji, pełniący służbę w Wydziale [...] mógł tolerować fakt prowadzenia pojazdu mechanicznego po drodze publicznej przez nietrzeźwego kierowcę i nadto samemu być pasażerem w taki sposób prowadzonego pojazdu. Nie po to od wielu lat organy Policji wzywają i apelują o trzeźwość kierowców, nie po to są powszechnie publikowane dane statystyczne o wypadkach drogowych powodowanych przez nietrzeźwych kierowców (które zresztą skarżąca z uwagi na swoją pracę w Wydziale [...] zna doskonale), aby organy Policji tolerowały opisane wyżej zachowanie policjanta. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowy przypadek wypełnia znamiona "ważnego interesu służby", zawartego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Trafnie argumentuje Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, ustosunkowując się do zarzutów skargi, że w dniu zdarzenia skarżąca znajdowała się pod wpływem alkoholu, tak więc wyniki ewentualnego badania przez biegłego zdolności skarżącej do rozpoznania znaczenia podejmowanych czynności byłby zafałszowane. Ponadto, w ocenie organu II instancji, stan nietrzeźwości nie usprawiedliwia nagannego postępowania. Podobnie należy odnieść się do zarzutu niedopuszczenia dowodu z protokołu zeznań świadka A. N. Okoliczność jaka miałyby być udowodniona na podstawie w/w dowodu nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Nie podlega wątpliwości fakt, iż skarżąca miała wiedzę przynajmniej o części karanej przeszłości S. S., to powinno ją uczulić na pewne sytuacje. Jak wynika z akt postępowania, skarżąca wiedział co najmniej o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku z popełnieniem czynu z art. 178a Kk. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak formalnego rozstrzygnięcia przez organ wniosków dowodowych skarżącej, zawartych w jej piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz w odwołaniu, stanowi naruszenie zasad proceduralnych. Jednakże gdy zważy się na treść tych wniosków, nie można nie zauważyć, iż nie mają one dla sprawy żadnego znaczenia. W istocie skarżąca nie wskazuje tu na zaistnienie jakiś okoliczności kwalifikowanych, jako działania w ramach stanu wyższej konieczności czy obrony koniecznej, które usprawiedliwiały by tolerowanie przez policjanta prowadzenie samochodu przez nietrzeźwego kierowcę przy jednoczesnym uczestnictwie policjanta jako pasażera w takim zdarzeniu. Zatem brak formalnej odmowy załatwienia powyższych wniosków nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszego postępowania. Poza prawidłowym ustaleniem przedmiotowego zdarzenia, podkreślić należy także prawidłowe zastosowanie przez organy obu instancji subsumcji zaistniałego zdarzenia z treścią art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, dokonanie prawidłowego wyważenia sprzecznych interesów – dobro służby i dobre imię Policji oraz interes skarżącej dalszego pozostawania w służbie. Z tych względów podjęte rozstrzygniecie organów obu instancji nie nosi cech dowolności. Sam charakter zaistniałego zdarzenia oraz fakt niemożności pogodzenia działania skarżącej z etosem służby w Policji uzasadnia także zastosowanie w sprawie art. 108 § 1 Kpa. Organy także prawidłowo zastosowały normy art. 43ust. 3 i art. 44 ust. 2 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżony oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny zostały podjęte z uchybieniem prawa, które miało by wpływ na wynik postępowania albo z naruszeniem prawa, które mogło by stanowić przyczynę do uchylenia tych rozstrzygnięć albo stwierdzenia ich nieważności i dlatego mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.